ผมมีนิสัยชอบสอนไปถามไป เพื่อชวนให้ผู้เรียนคิดในเรื่องเก่าๆ ที่ได้สอนไว้แล้วหยกๆ ส่วนมากผู้เรียนจะตอบไม่ได้ ซึ่งทำให้ผมมักประชดด้วยสำนวนที่ผมมุกไว้ ....นี่แสดงว่าที่ผมพูดปาวๆไปนั้นมัน “เข้าหูควายทะลุหูหมาหมดเลยสินะ”
ผมคาดหวังเสียงหัวเราะลั่น ....แต่สิ่งที่ได้รับตอบคือ ความเงียบ ผสมสีหน้างงๆ
การที่คนเราจะขำในอะไรได้นั้น มันต้องมีความรู้ร่วมกันทั้งผู้ฟังและผู้พูดเป็นพื้นฐานเสียก่อน ...การที่นศ.วันนี้ไม่ขำเรื่อง “หมาซ้ายควายขวา” ที่ผมยกมานี้ หลายท่านอาจขำ ... แต่ผมขำไม่ออก จึงขอแต่งกลอนไว้เป็นอนุสรณ์....
เฮ้อ...ขวาก็ควาย ซ้ายก็หมา
หูเย็นชา หนวกพร่า ไบ้บอดบื้อ
เสียงกลองศึก ประชิด ติดสะดือ
ไม่ได้ยิน หรอกหรือ ที่รักจ๋า
เฮ้อ...ซ้ายก็หมา ขวาก็ควาย
ทั้งนิสิต หญิงชาย นักศึกษา
ไม่สนใส่ ใจจิต คิดวิชา
หัวมีไว้ เพียงว่า เพื่อแขวนหู
...คนถางทาง (๑๔ มีนาคม ๒๕๕๖)
