เนิ่นนานที่ห่างหายจากการเขียนบันทึกสำหรับวันนี้คือวันสุดท้ายของการสอบ  สำหรับการสอบปลายภาคเรียนที่2 ทุกอย่างผ่านไปจะว่าเร็วก็เร็วปีการศึกษาหน้าเราจะเป็นนิสิตปี 3 เเล้ว นั่งถามตัวเองทบทวนถึงความรู้ที่เรียนผ่านมาทั้งปี หลายสิ่งลืมแต่หลายสิ่งก็ยังคงจำได้ปิดภาคเรียนนี้คงต้องได้ทำการรื้อฟื้นหลายอย่าง นอกจากกิจกรรมการเรียนการสอนที่จัดขึ้นภายในห้องเรียนยังมีกิจกรรมชีวิตที่ทางมหาวิทยาลัยมอบให้ ตลอดเวลา 2 ปีที่ผ่านมาถ้ามองย้อนกลับไปมันช่างรวดเร็วเหลือเกิน เเต่กว่าจะผ่านช่วงเวลาสอบเเต่ละครั้งมาได้นับว่าบางครั้งก็เกือบเอาตัวไม่รอดเหมือนกัน

            พรุ่งนี้เเล้ววันที่รอมานานมาถึงเเล้ว  วันที่จะได้กลับบ้านกลับไม่หาครอบครัวที่รักและรอเราอยู่ กลับไปพักผ่อนให้เต็มที่จากความเหน็ดเหนื่อยในช่วงที่ผ่านมากลับไปชาร์ตพลังชีวิตให้ตัวเองก่อนที่จะกลับมาสู้อีกครั้งกับภาคเรียนซัมเมอร์ วันเวลาหมุนเวียนไปบางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าเราพร้อมหรือยังที่จะก้าวไปสู่วัยผู้ใหญ่ในวันข้างหน้า การเรียนในรั้วมหาวิทยาลัยอาจมอบใบปริญญาให้เมื่อเรียนจบตามหลักสูตรที่กำหนด เเต่สำหรับชีวิตจริงนั้นบางทีทฤษฎีที่เรียนมาอาจไม่ได้นำมาใช้เลย ระยะเวลอีก 3 ปีข้างหน้าเราจะเก็บเกี่ยวประสบการณ์ได้เท่าใด นั่นคือคำถามที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเอง

             หนึ่งปีการศึกษาที่ผ่านมานั้นหลายสิ่งสอนให้รู้ว่าชีวิตต้องเเลกมาด้วยความอดทน เมื่อความอดทนเเละความพยายามลดลงอุปสรรคก็ทำร้ายเราได้ง่ายขึ้น เเต่เมื่อมีความอดทนต่อสิ่งที่เข้ามาพิสูจน์เรา เราก็จะผ่านมันไปได้ถึงเเม้จะไม่ดีที่สุดเเต่อย่างน้อยความล้มเหลวก็ลดน้อยลง   ที่สำคัญการได้ทำในสิ่งที่ตนเองชอบเป็นสิ่งที่สะท้อนให้เห็นว่าเราจะทำออกมาได้ดี เเต่หากเราต้องทำในสิ่งที่ไม่ชอบก็ต้องหัดเรียนรู้และปรับตัวเพราะชีวิตจริงเราคงเลือกทำเฉพาะสิ่งที่ชอบไม่ได้ทุกอย่าง

              ก้าวมาถึงขั้นนี้เเล้วก็ต้องก้าวต่อไปให้ถึงซึ่งจุดหมาย.............ล้มบ้าง พักบ้าง เเต่อย่าหยุดที่จะก้าวเดิน