บ้านผมเลี้ยงสุนัขบางแก้วอยู่สองตัว คือ "ชมพู่" กับ "มะเหมี่ยว" บางแก้วเป็นสุนัขที่ฉลาดและขึ้นชื่อว่าดุ เราจึงไม่ค่อยปล่อยให้มันออกไปวิ่งเล่นนอกบ้าน โชคดีที่พอมีบริเวณบ้านอยู่บ้าง สุนัขทั้งสองจึงไม่ค่อยเครียดมากนัก

ชมพู่ กับ มะเหมี่ยว มีนิสัยต่างกันมาก ทั้งที่เป็นพี่น้องติดกัน  ชมพู่เป็นสุนัขที่กินเก่ง กินง่าย เห่าเก่ง ชอบทำตัวเป็นจ่าฝูง เป็นสุนัขที่ฉลาดและเอาใจเจ้าของเก่ง ส่วนมะเหมี่ยว มีนิสัยเรียบร้อย ระแวดระวัง ไม่ค่อยเห่า ชอบเล่นอะไรง่ายๆ แมลงวันตัวเดียวก็ทำให้มะเหมี่ยวเพลินได้ทั้งเช้า เอาใจไม่เก่งเท่า  เจ้ามะเหมี่ยวมีความเกรงเจ้าชมพู่อย่างมาก ถ้าให้กินอาหารด้วยกัน มะเหมี่ยวจะไม่กล้ากิน และในที่สุด ชมพู่ก็จะกินของมะเหมี่ยวจนหมด  ด้วยเหตุนี้เองทำให้ชมพู่ตัวใหญ่กว่ามะเหมี่ยวมาก

เวลาที่ถูกกักบริเวณ ชมพู่จะครวญครางเสียงดังตลอดเวลา เหมือนทรมานมาก  หรือเวลาเห็นผมเล่นกับสุนัขตัวอื่นๆ ก็จะร้องเสียงครวญคราง ด้วยความไม่พอใจปนอิจฉา  ในขณะที่มะเหมี่ยวจะตรงข้าม  มะเหมี่ยวไม่เคยแสดงความไม่พอใจ เมื่อเห็นผมเล่นกับสุนัขตัวอื่นเลย  เวลาถูกล่ามก็ยอมรัอบสภาพที่เป็นอยู่เป็นอย่างดี 

ผมสังเกตเอาเองว่า "ชมพู่" คล้ายเป็นตัวแทนของคนที่ใจไม่เป็นสุข ชอบเปรียบตัวเองกับคนอื่น ไม่รู้จักเพียงพอกับสิ่งที่ตนมี  สุดท้าย เขาก็ต้องทุกข์ทรมานกับความคิดของตัวเอง  ส่วน "มะเหมี่ยว" คล้ายกับคนที่สามารถปรับใจกับปัญหา  พอใจยอมรับสิ่งที่เป็นอยู่ และมีความสุขกับสิ่งง่ายๆ ไม่ซับซ้อน ทำให้ใจสงบ ไม่รุ่มร้อน 

ท่านอยากเป็น ชมพู่ หรือ มะเหมี่ยว ดีครับ!