นักเรียนได้คิดโจทย์เองเป็นการเปิดโอกาสให้เด็กได้คิดอย่างเปิดกว้าง
ตัวผมเองสอนวิชาคณิตศาสตร์ครับ ทั้งระดับชั้นประถมและระดับชั้นมัธยมศึกษา ซึ่งแบ่งกันคนละครึ่งกับอาจารย์อีกท่าน ผมสอนระดับประถมศึกษา ๓ ห้อง และระดับมัธยมศึกษาอีก ๒ ห้อง คณิตศาสตร์ในความหมายของผมคือการสร้างเด็กคิดเป็น แก้ปัญหาเป็น โดยอาศัยกระบวนการคิดที่มีเหตุและผล ดังนั้นเด็กที่จะเก่งวิชานี้ได้จะต้องตั้งใจเรียน ตั้งใจทำแบบฝึกหัดและทบทวนกฎ – นิยาม และฝึกทำอยู่บ่อยๆ เขาจึงจะสามารถมีทักษะที่ดีในทางคณิตศาสตร์ เมื่อนึกย้อนไปในอดีตถ้าถามผมว่าตอนนั้นผมชอบคณิตศาสตร์มากไหม ผมคงตอบว่าไม่ เพราะครูคณิตศาสตร์ของผมในระดับชั้นประถมนั้น ครูเขาเป็นคนที่ระเบียบจัด เข้มงวดเกินไป เข้ามาในห้องก็สั่ง ๆ ๆ อย่างเดียว ไม่มีการนำเข้าสู่บทเรียน ไม่มีการสอดแทรกอะไรให้คณิตศาสตร์ดูสนุกและน่าเรียนเลย ทำให้ตอนนั้นวิชานี้ยังไม่ใช่วิชาที่ผมชอบมากเท่าไหร่ แต่พอเมื่อเข้าสู่ชีวิตมัธยมทำให้ผมได้รู้ว่าคณิตศาสตร์ไม่ใช่เรื่องน่ากลัวหรือเรื่องยากเหมือนที่ใคร ๆ คิด เพราะผมได้เจอคุณครูท่านหนึ่ง ท่านเป็นผู้จุดประกายความคิดทางคณิตศาสตร์ให้ผมอย่างมาก คุณครูท่านนี้เขามีวิธีการจัดดารเรียนการสอนคณิตศาสตร์ที่น่าสนุกน่าตื่นเต้น ซึ่งไม่มีช่องว่างระหว่างครูกับนักเรียน ครูกับนักเรียนมีความคุ้นเคยกัน นักเรียนในชั้นเรียนมีความสุข ส่วนการเรียนจะเป็นลักษณะเรียนปนเรื่องเล่า และยิงคำถามเมื่อสอนเสร็จ ซึ่งท่านจะถามคำถามโดยการสุ่มถามรายบุคคล มันทำให้เราต้องเตรียมพร้อมและกระตือรือร้นอยู่เสมออย่างเช่น เรื่องตรีโกณมิติ และเรื่องอื่น ๆ และแบบฝึกหัดของท่านจะเน้นกระบวนการคิด ที่มีแบบแผน ทำให้เราเพลินกับการทำแบบฝึกหัดไปด้วย สิ่งที่กล่าวมานั้นล้วนเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมรักคณิตศาสตร์ขึ้นมาทันทีจากคนที่ไม่ชอบก็กลับกลายเป็นชอบมันยากนะครับที่จะเปลี่ยนความคิดของคน ๆ หนึ่งได้ จนมาถึงวันนี้ซึ่งผมได้มายืนจุดนี้ จุดที่เราต้องมาเป็นผู้สอนเองผมก็ได้นำเทคนิคต่าง ๆ ของอาจารย์ท่านนี้ได้นำมาใช้กับเด็กนักเรียนระดับชั้นมัธยมปีที่ ๑ และผมจะฝึกให้เด็กได้คิดเองจากการที่ครูตั้งคำตอบมาให้ และให้นักเรียนได้คิดโจทย์เองเป็นการเปิดโอกาสให้เด็กได้คิดอย่างเปิดกว้าง ซึ่งนักเรียนเองจะชอบและมีความสุขกับการเรียน จากผลการสอบที่ออกมาปรากฏว่านักเรียนมีคะแนนจากการสอบที่ดีเป็นที่น่าพอใจ เมื่อเด็กมีความสุขเขาจะรู้สึกว่าชอบวิชานี้ มันก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเด็ก ทำให้ผมรู้สึกภูมิใจว่าอย่างน้อยสิ่งที่เป็นประสบการณ์เล็ก ๆ ในชีวิตก็สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ในวันนี้ ขอบคุณครับคุณครู
