เช้าวันที่ ๑๗ ม.ค. ๕๖ สาวน้อยถามว่ากินอะไร  ผมเลือกหมูแฮม กินกับผัก ๓ ชนิด คือแตงกวา มะเขือเทศ และผักสลัด  กินโดยไม่มีเครื่องแต่งรสใดๆ  หมูแฮมนี้ รศ. ดร. ทญ. ธีรลักษณ์ สุทธเสถียร ฝากมาให้เป็นของขวัญปีใหม่  เป็นของอร่อย แต่ต้องกินทีละน้อย เพื่อสุขภาพ

          ผมกินอาหารทั้ง ๔ ชนิดทีละอย่าง  เคี้ยวแต่ละอย่างและสังเกตกลิ่น รส และความนุ่มหรือความกรอบของอาหารแต่ละชนิด  เคี้ยวแต่ละคำจนละเอียด  แล้วได้รับรู้สิ่งที่ไม่เคยสังเกตมาก่อน  อธิบายไม่ถูก  บอกได้แต่ว่าอาหารแต่ละชนิดมี “ความอร่อย” อยู่ในตัวของมันเอง  ผมคิดว่า ตามปกติเรากินอาหารแบบปรุงแล้ว  มีวัตถุดิบหลายชนิด  เราได้แต่กลิ่น รส สัมผัส สิ่งปรุงแต่ง  ไม่คุ้นเคยกับอาหารที่ไม่ปรุงแต่ง 

          ชีวิตคนเราก็เป็นเช่นนี้เอง  คุ้นเคยกับสิ่งที่ทำตามๆ กันมา  และไม่คุ้นเคยกับสิ่งที่แปลกแตกต่างออกไป  จนหลายกรณี เป็นการปฏิเสธ หรือรังเกียจ สิ่งที่แตกต่าง  และหลายเรื่องกลายเป็นความขัดแย้ง

          เราทำสิ่งต่างๆ ในชีวิตประจำวัน ตามความเคยชิน และเร่งรีบ  ไม่มีโอกาส“ชลอความเร็ว” ในการดำรงชีวิต  เราจึงขาดโอกาสสัมผัสรสชาติของ “ชีวิตช้าๆ” หรือ ชีวิตที่ละเมียดละไม 

          ผมมุ่งฝึกฝนตนเอง ให้รู้จักทั้ง “รสธรรมชาติ” และ “รสปรุงแต่ง”  ในทุกๆ ประสาทรับรู้


วิจารณ์ พานิช

๑๗ ม.ค. ๕๖