ความเจ็บปวดเก่า ๆ ย่อมทำลายความรู้สึกใหม่ ๆ
เหมือนรอยพิมพ์ที่ตอกลงไปบนก้อนเนื้อที่เรียกว่า "หัวใจ"

การที่มีใครเดินเข้ามา ย่อมต้องผ่านการพิจารณาอย่างถ่องแท้
ว่าเขามีความรู้สึกที่ดีต่อเราแค่ไหน อย่างไร

หรือเพียงแค่ขอผ่านทางที่เราอยู่ไปสู่ทางเส้นใหม่เท่านั้น

เราต่างสามารถเรียนรู้หน้าที่ที่มีต่อกันได้ไม่ยากนัก
เพียงแค่เราลองเปิดใจให้เห็นถึงเนื้อในโดยไม่ปิดบัง

เราแต่ละคนต่างมีพื้นที่ิอิสระที่เก็บเอาไว้ยามเราเหนื่อยล้า
ยามที่เราอยากอยู่กับตัวเอง เพื่อจะคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา

ทบทวนความผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้นระหว่างทาง
แล้วใช้มันเป็นบทเรียนบทรู้ เพื่อมิให้มันเกิดขึ้นอีก

ซึ่งมันอาจจะทำให้ความสัมพันธ์ของเราสั่นคลอน

"ความรัก" ไม่เคยเพียงพอเท่ากับ "ความเข้าใจ" ที่เราต่างมีให้กัน

"ความรัก" เป็นจุดเริ่มต้น

"ความเข้าใจ" คือความมั่นคง

"กำลังใจ" กลายเป็นที่ต้องเติมเต็มซึ่งกันและกันเสมอ
ยามที่พลังในใจเริ่มเหือดแห้งลงไป


"พื้นที่ส่วนตัว" ที่เราต่างเคารพและให้เกียรติกันเสมอ

"อดีต" คือ สิ่งที่ผ่านมาแล้ว
เราควรใช้บทเรียนชีวิตมากกว่าการเพิ่มความเกลียดชังในปัจจุบัน

"ปัจจุบัน" คือ สิ่งที่ "สติ" บอกเราว่า ควรใคร่ครวญมากที่สุด

"อนาคต" คือ สิ่งที่ยังมาไม่ถึง และขึ้นอยู่กับ "ปัจจุบัน"


ความเจ็บปวดเก่า ๆ ย่อมทำลายความรู้สึกใหม่ ๆ
หากเรายังคงใช้มันไม่รู้จบ

ปล่อยวาง ลด ละ ทิ้ง สรรพสิ่งทั้งปวง

เรามาเริ่มกันใหม่ และเรียนรู้ไปด้วยกัน


ขอความเชื่อมั่นจงอยู่ในใจของเธอ

แล้วเรามาเดินไปพร้อมกัน


"พื้นที่ของเธอ" ยังคงเป็นพื้นที่ของเธอตลอดไป


พระอาทิตย์ยังขึ้นในวันใหม่ทุกวัน

พระจันทร์ก็ยังขึ้นใหม่ทุกคืน

...

...

...


.................................................................................................................................................................................

แรงบันดาลใจของการเขียนเกิดจาก ...
"ความเหนื่อยล้าของการทำงาน" จนถึงขีดสีแดง

ณ วันเสาร์ที่ ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๖

บันทึกนี้ไม่ได้แต่ง ... แต่เขียนไปเรื่อย ๆ
ใครว่าฟุ้ง ... ขอให้ปิดมันทิ้งไป
หรือจะเปิดหัวใจ ... แล้วรับมันเป็นบทเรียน

สวัสดีวันใหม่ ;)...

.................................................................................................................................................................................