วันนี้ตีสี่ออกจากที่พักในหลวงพระบางเดินทาง 398 กิโลเมตรไปยังเขตกำแพงนครเวียงจันทน์อันต้องผ่านขุนเขาน้อยใหญ่ให้เห็นทัศนียภาพที่เขียวขจี มีแมกไม้ หุบเหว ธารน้ำไหลสลับสับเปลี่ยนไปทอดยาวไกลสุดสายตา ประมาณว่าผ่านสามพันกว่่าโค้งของการเดินทางอันลดเลี้ยวเคี้ยวคดที่ตัดผ่านภูผา มีชาวบ้านมาปลูกบ้านเรือนอาศัยเป็นระยะๆอยู่สองข้างทาง บ้างก็ติดเขา บ้างก็ชิดเหว ยามเช้าสัมผัสเปลวควันแห่งความชุ่มฉ่ำได้ด้วยกลิ่นอายแห่งไอหมอกเมื่อมองออกไปจากหน้าต่างรถไปจรดหุบเหวปรากฏเปลวควันขาวทอดยาวม้วนตัวลอยล่องผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ดูสบายตาพาสบายใจในการเดินทางในบรรยากาศที่ธรรมชาติบรรจงสร้างอย่างลงตัว