ความเหงาเป็นความสุขอย่างหนึ่ง

มันช่วยให้ฉันแลเห็นแดดผ่อง

ทอดกายลงทาบกลุ่มหญ้านุ่มนิ่ม...อ่อนโยน

อย่างที่ฉันไม่เคยเห็นในวันที่ปกติ

ความเหงาเป็นความละเอียดอ่อน

ซึ่งช่วยให้ฉันแลเห็นกลีบไม้ดอกบอบบาง

แก่วงไกวอยู่ในสายลมพลิ้ว

ริ้วเรณูเกสรละเอียดเป็นฝอยยิบ

กิ่งก้านอวบอัดอรชร

กว่าที่ฉันเคยเห็นในวันอื่นอื่น

ความเหงาเป็นอมตะ

มันไม่รู้จักแก่หรือตาย

แต่มันก็ไม่เติบโตไปกว่าที่เป็นอยู่

ความเหงาเป็นความละเอียดละไม

ซึ่งซุกซ่อนอยู่ในเกล็ดน้ำค้างใส

บนสีเหลืองกรังของใบไม้แห้งที่ทิ้งกายลงมาแผ่วหวิว

ความเหงาเป็นมิตรแท้

ที่จะอยู่กับฉันตลอดกาลนาน

มันสอนให้ฉันได้รู้แจ้งในน้ำใจของมนุษย์

อย่างที่ฉันไม่เคยรู้แจ้งในเวลาที่มีความสุข

ขอบคุณความเหงาที่ทำให้วันนี้ของมณีเทวาเกร่งขึ้นกว่าเดิม..