เด็กน้อยเขียนเพิ่มขึ้นทุกวัน โดยที่ก่อนจะเขียน เขาจะอ่านประโยคที่เขียนผ่านมาก่อน สมุดเล่มนั้นจึงเป็นตำราที่เขียนโดยปองภพ ตำราเล่มนี้ปองภพชอบอ่านเพราะเป็นหนังสือที่เขาเขียนเอง เขาจึงอ่านเองได้ ภาษาในหนังสือก็เป็นภาษาของเขา เรื่องราวในหนังสือก็เป็นเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของเขา

5

การสอนอ่านนั้น  แม่ของปองภพเลือกใช้วิธีการง่ายๆ  โดยนำคำที่ปองภพรู้อยู่แล้วมาสอน  เรียกว่า “สอนจากเรื่องที่รู้แล้ว หรือ  สอนจากสิ่งใกล้ตัว”  คำเหล่านั้นมาเขียนให้ปองภพอ่านคือ  พ่อ แม่  ฉัน  มี แรกสอน  สอนเพียง 4 คำ  พอวางบัตรคำอ่านทีละคำ เด็กน้อยก็อ่านได้ทันทีเพราะเขาคุ้นกับคำเหล่านี้  ไม่นานนักปองภพก็เขียนคำว่า

  ฉัน   มี  พ่อ

  ฉัน  มี  แม่

  ฉัน  มี  พ่อ  แม่

  พ่อ  แม่  มี  ฉัน

พอเพิ่มคำว่า  พี่ น้อง  ปู่  ย่า เข้าไป  ปองภพก็อ่านได้  เขียนได้ ต่อมาปองภพจะขอให้แม่เขียนคำที่เขาอยากรู้ เช่น  ปลา  ช้าง ไอศกรีม  การ์ตูน  และคำอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับชีวิตปองภพ  แม่เขียนตามคำที่ปองภพบอก  ปองภพอ่านคำเหล่านั้นได้  จะเขียนตามแต่เขียนแบบแต่งเป็นประโยคง่ายๆ  เช่น ฉันมีปลา  ฉันมีไอศกรีม 

แม่ของปองภพหาสมุดเล่มกะทัดรัดมาให้ปองภพเขียนประโยคที่ปองภพอ่านและเขียนได้ลงในสมุด  เด็กน้อยเขียนเพิ่มขึ้นทุกวัน  โดยที่ก่อนจะเขียน  เขาจะอ่านประโยคที่เขียนผ่านมาก่อน  สมุดเล่มนั้นจึงเป็นตำราที่เขียนโดยปองภพ ตำราเล่มนี้ปองภพชอบอ่านเพราะเป็นหนังสือที่เขาเขียนเอง  เขาจึงอ่านเองได้  ภาษาในหนังสือก็เป็นภาษาของเขา เรื่องราวในหนังสือก็เป็นเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของเขา

เมื่อแม่ของปองภพเห็นว่า  ปองภพพอจะอ่านเป็นคำๆ นำสู่ประโยคได้  และเขียนคำสู่ประโยคตามที่อ่านได้แล้ว  เกมการ “อ่านตามคำบอก  บอกตามคำอ่าน”  ก็เกิดขึ้นมาทันที

อ่านตามคำบอก  คือ คำใดที่ปองภพเคยถามแม่และแม่เขียนให้อ่านและเขียนตามได้แล้ว  แม่จะทำบัตรคำไว้  พอว่างๆ ก็นำมาทบทวนให้ปองภพอ่านคำเหล่านั้น  การรวบรวมคำเป็นบัตรคำไว้อ่านทบทวนช่วยให้เกิดบัญชีคำที่อ่านเขียนได้ขึ้นมาด้วย  ถ้าคำใดปองภพลืม  เขียนไม่ถูก เขาจะค้นหาจากกองคำเหล่านั้น

บอกตามคำเขียน  คือ คำใดที่ปองภพเคยเขียนได้มาแล้วจะถูกแม่ทบทวนโดยบอกให้เขียนทีละคำ  และบ่อยครั้งปองภพจะบอกคำให้แม่เขียน  แล้วปองภพจะอ่านคำนั้น

จำได้ว่า  ตอนปองภพอายุย่างเข้า 4 ขวบ  ผมนั่งดูสองแม่ลูกเรียนหนังสือกัน  จนกระทั่งเผลองีบหลับไป  ตื่นขึ้นมามีกระดาษแผ่นน้อยวางข้างเตียง  มีข้อความว่า

  ปู่  ชอบ  นั่ง

   ปู่  ชอบ  เดิน

  ปู่  ชอบ  นอน

  ปู่  ชอบ  อ่านหนังสือ

  ย่า  ชอบ  เดิน

  ย่า  ชอบ  ปลูกผัก

  ภพ  รัก  ปู่  รัก  ย่า

แรกๆเริ่มเรียนรู้จากเรื่องราวใกล้ตัวสู่ไกลตัว จากคำง่ายๆ ค่อยยากขึ้นๆ จากการอ่านเป็นคำสู่การอ่านเป็นเรื่องเป็นประโยค  แล้วปองภพก็เริ่มอ่านหนังสือที่แม่เคยอ่านให้เขาฟัง  พอเริ่มอ่านหนังสือก็เริ่มมีปัญหา  พบคำที่อ่านยากแต่อยากอ่าน  คำไหนที่อ่านได้เขาดีใจตื่นเต้น  คำไหนที่อ่านไม่ได้ต้องการให้อ่านให้ได้  แต่ปัญหาของปองภพยังมีคือ  อ่านพูดออกเสียงเพี้ยน แม่ต้องหาวิธีการสอนเพื่อให้เหมาะกับปองภพเป็นรายบุคคล

อ่านเป็นเล่มได้ที่ https://docs.google.com/docume...