ภรรยาของปลุก...ปลุกผมให้ตื่นนอน...และปลุกทิมดาบด้วยเช่นกัน

พวกเราต้องไปวัด...อากาศหนาวเย็นแสนสบายที่บ้านผม

ทำให้ผมลุกแทบไม่ขึ้น...เปิดหน้าต่างมองนอกบ้าน

ท้องฟ้ายังมืด...พระอาทิตย์ยังไม่มาทำงานเลย

อากาศข้างนอกบ้านยังเยือกเย็นมาก....


พวกเรามาถึงวัด...คนมาวัดน้อยบางตามาก เพียงห้าหกคน

แต่ความเล็กน้อยบางตา...ทำให้ผมได้มีโอกาสได้พูดคุยและรับฟัง

กัณยามิตรในวัดได้มากขึ้น

รวมถึงหลวงปู่ ได้พูดคุยกับทิมดาบลูกชายของผม

เป็นความโชคดีที่ลูกชายได้รับธรรมะตั้งแต่เกิด

ทำให้ผมหายห่วงว่า...

หนทางข้างหน้าที่ลูกต้องเจอะเจอทั้งดี...และร้าย

ลูกชายจะผ่านพ้นกับเรื่องราวต่างๆ ด้วย "ธรรมะ"


โลกเราก็แปลกเสียจริง...

ช่องทางในการสื่อสารกันมากมาย

แต่หลายครั้ง...เราได้แต่พูด แต่ไม่เคยฟังเสียงจากคนอื่นๆ

แม้แต่เสียงนกพิราบขาวที่ลานวัด...

วันนี้...ผมเพิ่งได้ยินเสียงนกพิราบ


และผมได้ยินเสียงใจตนเองด้วยเช่นกัน

ร่างกาย และจิตใจที่บางครั้ง

ไม่ได้เดินคู่เคียงไปกับผมจริงๆ

ผมพลาดโอกาสหลายครั้งที่หยุดฟังเสียง

"ใจ" ของตนเอง

การหยุดเขียนบันทึกทำให้

ผมหยุดการฟังเสียงหายใจของผมเองเช่นกัน


ผมมาหาคุณแม่ที่บ้านน้องสาว...

น้องสาวขายอาหารตั้งแต่เช้า...เที่ยง...เย็น... ค่ำ

ผมนั่งดื่มกาแฟที่โต๊ะมุมเล็กๆ ของร้านน้องสาว

มีกระถางกุหลาบหินสีชมพูงดงาม

ผมไปกอดแม่...เอาน้ำเต้าหู้...และดักแด้ที่ต้มแล้ว

มาให้มาทานเล่นๆ

ก่อนที่พี่ชายบอกว่า...จะเอาลาบหมู

มาให้แม่...


วันนี้ผมมีความสุขมากจัง

เพราะได้หยุดฟังเสียงหัวใจตนเอง




(รูปจากอินเตอร์เน๊ต)