ทุกคนมีสิทธิจะฝัน  การฟังเรื่องที่เพื่อนๆฝันสุดแสนจะมีควาุมสุข  แต่พอดูตัวเอง  ไม่กล้าที่จะฝันอีกต่อไป  เพราะหนทางที่จะเดินไปนั้นใกล้จะถึงปากอุโมงค์   มองเห็นแสงสว่างอยู่ลิบลิบ

  

ระยะในอดีตที่ใกล้ๆ 10กว่าปีนี้  ครูอ้อยฝันไว้หลายเรื่อง  แต่ละเรื่องของครูอ้อยพังพินาศไปทุกเรื่อง  ครูอ้อยไม่ได้เพ่งโทษตัวเองเลยสักนิด  เพราะครูอ้อยเคารพสิทธิของตนเองที่ี0tฝัน  ถึงแม้ฝันนั้นจะเดินทางไปไม่ถึงฝั่งฝันก็ตาม 

 

ครูอ้อยวิเคราะห์ตัวเอง  ด้วยตัวบ่งชี้ของสังคม  ครูอ้อยพบกับความเสียใจ  ที่ทำไม่ไ่ด้ตามฝันหรือแผนการที่ได้ตั้งปณิธานไว้


แต่เมื่อครูอ้อยวิเคราะห์ตัวเองด้วยสิ่งที่มีอยู่  บริบทของตัวเอง  สังคมของตัวเอง  และรอบข้างของตัวเอง  พบว่า  ครูอ้อยมีความสุขกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาระยะ 10กว่าปี   ครูอ้อยเดินทางมาถึงทางสองแพร่งแล้ว  ที่จะต้องเลือก  ครูอ้อยยืนงงกับการเลือกทางแพร่งที่จะเดินทางต่อไปเป็นเวลานาน 


 แต่พอมาวันหนึี่่ง  ครูอ้อยประสบกับอุบัติเหตุปางตาย  คิดว่า  ตายไปแล้ว ณ วินาทีนั้น  ครูอ้อยก็ตัดสินใจทันทีที่จะเดินทางใดให้ไปถึงปากอุโมงค์ของชีวิตปุถุชน

ไม่กล้าฝัน  ไม่กล้าคิดอะไรเกินตัว  ทำได้ในสิ่งที่พอทำได้  ตามศักยภาพ  ตามเศรษฐกิจของตนเอง