จดหมายถึงลูก "ภัคร" ฉบับที่ ๑๘
ตอน ชีวิตคนเราก็เท่านี้
เมื่อคืนประมาณตีสอง พี่ภัครได้ให้แม่ไปรับที่ท่ารถ ฯ ขาเข้าบ้าน พี่ภัครก็ชวนแม่กินข้าวต้มกันก่อนเพราะตั้งแต่เย็นพี่ภัครก็ไม่ได้กินข้าวเลย พร้อมกับแม่ก็เกิดอาการที่ไม่ค่อยสบาย อาจเนื่องมาจากวัยทองของแม่ด้วย ทำให้คล้าย ๆ จะเป็นไข้ ปากขม ไม่นึกอยากกินอะไร ดีเหมือนกันได้กินอะไรร้อน ๆ เผื่อทำให้อาการดีขึ้น ก็จริงอย่างที่คิด กินเสร็จก็รู้สึกสดชื่น ดีขึ้นเล็กน้อย เสร็จแล้วเราสองแม่ลูกก็กลับเข้าไปนอนบ้าน รอจนรุ่งเช้า แม่ตื่นก่อนแต่งตัวเสร็จเตรียมตัวมาทำงาน โดยให้พี่ภัครมาส่งที่ ม. แต่พี่ภัครต้องไปทำธุระกันต่อกับเพื่อน ๆ ที่เรียนมาเอกเดียวกัน...
พี่ภัครมางานนี้โดยเฉพาะ สำหรับใจของลูกแม่คนนี้แล้ว แม่นับถือจริง ๆ ขนาดตัวเองต้องเป็น TA ให้กับอาจารย์ ยังต้องลาอาจารย์มางานศพของน้อง + เพื่อน (นางสาวกิ่งดาว โพธิ์วัน) ในความจริงเขาเป็นน้องมากกว่า เพราะพี่ภัครเป็นเด็กซิ่ว ที่โอนสาขามาเรียนใหม่ด้วย พี่ภัครจึงเป็นทั้งพี่และเพื่อนของน้อง ๆ ส่วนมากเอกภาษาไทยจะเรียกพี่ภัครว่า "พี่ภัคร" มากกว่า เพราะรู้ว่าพี่ภัครอายุมากกว่าพวกเขา...
พี่ภัครได้ขออนุญาตเอารถยนต์ของแม่ไปงานศพของน้องคนนี้ซึ่งป่วยเป็นโรคไข้สมองอักเสบ + โรคแพ้ภูมิตัวเอง มานานแล้วตั้งแต่ฝึกงาน แต่ยังฝึกงานไม่จบ อาการก็กำเริบอยู่เรื่อย ๆ ซึ่งทรมานมาก...พี่ภัครบอกกับแม่เมื่อเกือบ ๒ ปีที่แล้ว แต่น้องเขาก็มาเสียเมื่อ ๒ - ๓ วันนี้เอง...พี่ภัคร บอกแม่ว่า...พี่ภัครทำให้น้องได้เพียงเท่านี้ เพื่อนที่ได้รู้จัก เพื่อนที่น่าสงสารทั้งชีวิตครอบครัว + ชีวิตของตนเอง น้องเขาทำบุญมาเพียงเท่านี้ อายุครบ ๒๕ ปีกับอีก ๒ วันเอง เพราะถ้ามีชีวิตอยู่ น้องเขาก็เป็นโรคที่แสดงอาการที่ทรมาน น่าสงสารมาก น้องเขาไปแล้ว เขาไปสบาย เขาพ้นทุกข์กับโรคทุกโรค พ้นจากการเป็นมนุษย์ คิดว่า เขาคงไปในที่ที่ดีกว่านี้แล้ว...
สิ่งที่พี่ภัครทำได้ให้กับเพื่อน (น้อง) คนนี้ ก็คือ ได้ร่วมงานฌาปนกิจศพ ได้แต่งคำกลอนให้กับเธอ ในฐานะของการเรียนเอกภาษาไทย พี่ภัครบอกว่า...มาเพื่อส่งทางให้กับน้องไปสู่สวรรค์ ไปสู่ภพใหม่ที่ดีกว่าภพนี้ นี่คือ...หน้าที่ของพี่ ของเพื่อนคนหนึ่ง ที่รู้ว่า เมื่อยามที่เพื่อนหรือน้องคนนี้ยังมีชีวิตอยู่ เธอหมั่นทำความดี ทำบุญ กุศลตลอดเวลาในยามที่ยังมีชีวิตอยู่...พี่ภัครบอกแม่ว่า รู้สึกใจหาย รู้อยู่ว่า ไม่เสียใจ เพราะทราบว่าถ้าอยู่น้องเขาก็ทรมานมาก เขาไปแล้ว เขาพ้นทุกข์กับโรคร้ายแล้ว...แต่สิ่งที่ใจหาย มันคือ "ความรู้สึกที่ดีต่อกัน" ความเป็นพี่ - น้อง เป็นเพื่อน ได้ร่วมทุกข์ สุขกันในห้องเรียนมากกว่า...แต่พี่ภัคร พี่ชายคนนี้ก็มาเพื่อส่งให้น้องไปสู่สวรรค์เพื่อเกิดในภพใหม่ที่ดีแล้ว...สิ่งที่เหลือไว้ นั่นคือ ความรู้สึกดี ๆ ที่มีต่อกัน ความระลึกถึงกัน คุณงามความดีที่มีให้ต่อกันนั่นเอง...
ทำให้แม่เห็นว่า...ชีวิตคนเราก็เท่านี้เอง เกิดมา + ไขว่คว้า + ดำรงอยู่ + การจากไป ก็เท่านี้เองสำหรับสัจธรรมความจริงของการที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์ ไม่แน่เสมอไปว่า คนแก่ อายุมากจะต้องตายไปก่อนเด็ก ๆ คราวนี้ใช่ว่า ลูกจะต้องทำหน้าที่เผาพ่อ แม่ ยาย แต่กลับต้องให้พ่อ แม่ ยาย มาเผาเด็กก่อน...มันเป็นความไม่แน่นอนของชีวิตมนุษย์ในแต่ละคนเสียจริง ๆ...สิ่งที่อยู่ในความคิด ความรู้สึกของคนเป็นนั้น นั่นคือ การกระทำที่ดี ๆ ต่อกันยามที่คนเรามีชีวิตอยู่ด้วยกันนั่นเอง...
อ่านจดหมายถึงลูกทุกฉบับ ได้จากที่นี่...จดหมายถึงลูก. ..
