การปฏิบัติธรรมเขาทำอย่างไร...? บางคนไม่รู้ไม่เข้าใจทางปฏิบัติ
การปฏิบัติธรรม คือ การปรับใจเข้าหาศีลหาธรรม ปรับคำพูด ปรับการกระทำของเราเข้าหาศีลหาธรรม
เพราะเราทุกวันนี้ร่างกายเป็นมนุษย์ แต่จิตใจเป็นคน “คนคือทำไปตามใจ”
มนุษย์คือผู้ที่มีจิตใจสูง ทำแต่ความดี คิดดี พูดดี ไม่ทำชั่วด้วยกาย วาจาจึงเรียกว่ามนุษย์
เราทุก ๆ คนจะเป็นหญิงเป็นชาย เป็นพระเป็นโยม มันสำคัญอยู่ที่ตัวเอง ไม่ใช่สำคัญที่คนอื่นหรือที่สิ่งแวดล้อม เราดูตัวอย่างพระพุทธเจ้า ท่านก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งท่านสร้างความดี สร้างบารมี มันสำคัญที่ตัวท่านเอง ท่านจึงได้เป็นพระพุทธเจ้า
พระอรหันต์รูปหนึ่งก็สำคัญอยู่ในรูปนั้น เราดูตัวอย่างครูบาอาจารย์ที่ท่านเป็นพระอริยเจ้า ที่ท่านยังทรงธาตุขันธ์อยู่ ท่านอยู่ที่ไหนที่นั่นก็มีความสุขสงบร่มเย็น แต่เวลาที่ท่านลาละสังขารแล้ว สถานที่นั้นเหมือนจะหมดชีวิตชีวาจนเป็นวัดร้างแสดงว่าความสำคัญนั้นอยู่ที่ตัวบุคคล
ทุก ๆ คนมีความสำคัญ แต่มองไม่เห็นความสำคัญของตนเอง ทั้งที่พระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์มีอยู่กับทุก ๆ คน
เราไปมองไกลเกินไป มองหาความดับทุกข์แต่ภายนอก เราไม่ปรับทุกข์ที่จิตที่ใจ ของเราเอง เราถึงมีปัญหา พลอยทำให้คนอยู่ใกล้เราก็มีปัญหาไปทั้งหมด
การประพฤติปฏิบัติธรรมเป็นสิ่งที่สำคัญมาก ความสำคัญของเราที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์ มันสำคัญอยู่ที่เรามีศีลมีธรรมกันมากน้อยแค่ไหน เพราะว่าตัวศีลตัวธรรมนั้น คือตัวพระพุทธเจ้า คือพระธรรม คือพระอริยสงฆ์
เรารักษาชีวิตของเรา ถ้าโรคภัยไข้เจ็บมันเกิดขึ้น ถึงแม้จะตัดอวัยวะบางส่วนออกก็ต้องยอม แต่ก็ไม่สำคัญเท่ากับเรารักษาศีล รักษาธรรม
“การรักษาศีลรักษาธรรมนั้นสำคัญยิ่งกว่า...” พระพุทธเจ้าท่านมีความรู้สึกนึกคิดอย่างนี้ พระอรหันต์ท่านก็มีความคิดเช่นนี้ เราล่ะรู้สึกนึกคิดเช่นไร...?
บาปทั้งหลายทั้งปวงมันเกิดขึ้นที่ความรู้สึกนึกคิดของเรานี้แหละ
การภาวนาคือการคิดแต่สิ่งดี ๆ ทำแต่สิ่งดี ๆ พูดแต่สิ่งดี ๆ
ลองคิดดูนะ ถ้าเรามีเงินเยอะ ๆ จะมีความสุขไหมถ้าเราหากไม่มีความสงบ...?
เรากินอาหาร เราพักผ่อนก็ให้ใจสงบ เราต้องการมีเงินมีทองก็ต้องให้ใจสงบ
ถ้าเราไม่มีเงิน ถ้าคิดแล้วไม่สงบ คิดแล้วเงินไม่มี มีแต่จะทำให้เป็นทุกข์ ทุกข์เพราะความคิดของเราเอง จะทำให้ทุกข์ทั้งใจทั้งกายเพราะความคิดของเราเองที่พาให้เป็น
เราจะคิดให้ลูกหลานเป็นดังใจ ถ้ามันไม่เป็นไปก็ทำให้เราเป็นทุกข์ เพราะความเป็นไปมันไม่ได้อยู่ที่เราคิด
ถ้าเราอยากให้คนอื่นเคารพนับถือ ก็ต้องเป็นคนมีศีลมีธรรม คนเขาจึงจะเคารพนับถือ
คนเราไม่ยอมรับเคารพนับถือกันง่าย ๆ หรอก ถ้าเราไม่มีศีลมีธรรม ต้องเคารพตนเองด้วยศีลด้วยธรรม เราต้องเริ่มที่ตัวเรา เอาอย่างพระพุทธเจ้าเป็นแบบอย่าง
บางทีเราอยากจะให้คนอื่นนับถือ บางคนเรียนเก่ง พระบางองค์เทศน์เก่ง ก็อยากจะให้คนอื่นเคารพนับถือ แต่ในใจลึก ๆ เคารพนับถือไม่ได้ เพราะคน ๆ นั้นเป็นคนไม่ดี ไม่มีศีลมีธรรม มีศีลขาดเศร้าหมอง เป็นคนเน่าใน เปียกใน มันก็เคารพไม่ได้
เพราะความรู้ที่เรียนมามันมีอยู่ในหนังสือ มีอยู่ในตำรา มันเรียนมากอ่านมากก็ฉลาด ก็เก่ง แต่ปฏิปทาที่ดีที่มีศีลมีธรรมนั้นเป็นตัวประพฤติปฏิบัติของเราแต่ละคน
ต้องบังคับตนเองให้ได้ คอนโทรลตัวเองให้ได้ มีสมาธิเข้มแข็ง ไม่ตามกิเลส ไม่ตามใจตนเอง เอาศีลเอาธรรมเป็นใหญ่ เพราะในโลกนี้ไม่มีใครใหญ่ เพราะมันแก่เจ็บตายด้วยกันทุกคน
จะถือฟอร์มใหญ่เท่าไหร่มันก็ไม่ใหญ่ พระพุทธเจ้าท่านจึงให้เราถือศีลถือธรรมเป็นใหญ่
พระพุทธเจ้าท่านเป็นผู้ยิ่งใหญ่ มีบารมีมากขนาดหาที่เปรียบที่ประมาณไม่ได้ ท่านก็ยังต้องเคารพพระธรรม เคารพศีล ท่านจึงวางระเบียบวินัยให้พวกเรามีหลักในการประพฤติในการปฏิบัติ เราจะได้มีหลักมีจุดยืน เพราะหากเราเกิดมาเป็นมนุษย์นั้นถือว่าสำคัญ มีรายกายมีสติมีปัญญาที่เหมาะในการประพฤติปฏิบัติธรรม สามารถตรัสรู้ธรรมได้ ถ้าเราเอาแต่ใจเอาแต่อารมณ์ ยุ่งแต่เรื่องปากท้อง เรื่องอยู่เรื่องกิน เอาโลกเอาลาภยศสรรเสริญจนทิ้งศีลทิ้งธรรม พระพุทธเจ้าท่านตรัสว่าเราเป็น “โมฆะบุรุษ” ที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์ ได้ร่างกายเป็นมนุษย์แต่จิตใจเป็นเพียงแค่คน ไม่มีจุดยืนไม่มีหลักพากันเกิดมาหลง หลงในวัตถุสิ่งของ หลงในตระกูล ชาติชั้นวรรณะ เป็นการเสียชาติเกิด ที่ได้เกิดมาแล้วได้ร่างกายเป็นมนุษย์ แต่จิตใจเป็นเปรต เป็นผี เป็นอสุรกาย ทั้งที่ยังไม่ตายก็ตกนรกทั้งเป็น
มันก็น่าหลงอยู่นะ... เพราะความหิวกระหายมันก็บีบคั้น ความทุกข์ยากมันบีบคั้น การปฏิบัติปฏิปทามันเลยปากกัดตีนถีบ ดึงหน้าดึงหลัง มีแต่คันเร่ง ไม่มีเบรก ไม่รู้จักยับยั้งตนเอง บางทีไม่เป็นหนี้ก็ไปสร้างหนี้ เพราะเห็นคนประเภทมีแต่คันเร่ง แต่ไม่มีเบรกห้ามล้อ
ทรัพยากรที่มีอยู่ในโลกมันเป็นของส่วนรวม ทุกคนก็อยากจะได้เป็นของตนเอง พระพุทธเจ้าท่านก็สอนเราให้แบ่งปัน ให้ท่านอย่าไปเอารัดเอาเปรียบคนอื่น อย่าเอาเปรียบคนอื่นเขา เพราะทุกคนมันก็ทุกข์ด้วยกันอยู่แล้ว
การทำมาหากินของเราต้องไม่เบียดเบียนใคร ถ้าเรารู้จักพอ
ถ้าเรานั่งสมาธิทั้งคืนเราก็มีความสุขเพราะเราพอใจ จะเดินจะนั่งก็มีความสุขเพราะเรามีความพอใจ
พระพุทธเจ้าท่านให้เราหาทางดับทุกข์ทางใจ อย่าไปหาแต่ความดับทุกข์ทางกายภายนอก เพราะคนเรามีทั้งกายทั้งใจ แต่คนเราให้อาหารเฉพาะทางกายแต่จิตใจไม่ได้ให้อาหารเลย
อาหารทางใจนั้นก็คือความดีทั้งหลาย คือศีล คือธรรม คือไม่โลภ ไม่โกรธ ไม่หลง ปล่อยใจให้ว่าง ๆ 5 นาที 10 นาทีบ้าง คนเราใจไม่เคยว่างจากตัวตนบ้าง จงทำใจให้ใจว่างจากตัวตนบ้างจะได้เป็นบุญเป็นกุศล เพราะความดับทุกข์ที่แท้มันอยู่ที่การดับทุกข์ทางใจ ด้วยการทำใจให้สงบ ให้ว่างจากอารมณ์
คนเราถ้าทำความดี ได้ทำกิจวัตรข้อวัตร รักษาศีล รักษาพระวินัยให้ดีก็มีความสุข
ถ้าทำไม่ดีคิดเมื่อไหร่มันก็ไม่ดี คิดเมื่อไหร่ใจก็เป็นทุกข์เมื่อนั้น
อย่าติดสุขติดสบายมันจะทำลายตน “กินข้าวก็เสียข้าวถ้าขาดศีลขาดธรรม ขาดข้อวัตรปฏิบัติ กินข้าวชาวบ้านก็เสียข้าวสุกเขา”
การทอดกฐินเป็นธรรมวินัยที่พระพุทธเจ้าท่านทรงสงเคราะห์โลกเพื่อศาสนาจะต้องอยู่ยืนยาว เพื่อทุกคนจะได้สร้างบารมี
พระพุทธเจ้าท่านไม่ให้พระหรือโยมถือเงินเป็นใหญ่ ไม่ใช่มีพระ ๕ รูป ก็ทอดกฐินเพื่อหาเงินเข้าวัด การคิดอย่างนี้เป็นการทำลายศาสนา เป็นการคิดที่ไม่ถูก
เรามีกฐินทำไม...?
เรามีกฐินเพื่อให้พระได้รับจีวร บริขาร เพื่อให้โยมได้ทำบุญสร้างบารมี ถ้าเราเน้นเงินเน้นสตางค์นั้นเป็น “กฐินบาป...” เป็นกฐินเศร้าหมอง เพราะใจไม่บริสุทธิ์ เพราะใจมันมีความโลภ ความหลง ถ้าอยู่ในกลุ่มนั้นก็เป็นพวกมิจฉาทิฐิ
ถ้าเราได้ทำกฐิน เราได้เสียสละ เราได้รักษาธรรมวินัย
วัดเราดีมากที่ครูบาอาจารย์ได้ให้พวกเรามีโอกาสได้ถวายผ้ากฐินทุกคน ที่มีจัดคิวกันนั้นเพื่อให้เป็นระเบียบเรียบร้อย แต่จุดหมายเพื่อให้ทุกคนได้ถวายกฐิน ไม่มีใครใหญ่
กฐินบ้านแก่งดีมาก ที่ครูบาอาจารย์ได้มาถ่ายทอดสิ่งที่เป็นธรรมเป็นวินัยแท้ ๆ ญาติโยมเป็นทั้งคนเฒ่าคนแก่ที่มีอุปการคุณต่อพระศาสนา
ต้นไม้มันใหญ่ขึ้นสูงขึ้น แสดงว่าอาตมาก็แก่ขึ้น โยมก็แก่ขึ้น บางคนก็ลาละสังขารแล้ว ถึงร่างกายจะแก่อย่างไรก็ช่าง ให้เราเอาใจของเราเข้าหาศีลหาธรรมกันดีกว่า เพราะนี้คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับชีวิต
มีโยมต่างประเทศเข้ามาก็ให้พวกเราช่วยกันดูแลที่พักอาหารก็ดี เพราะทุกคนก็อยากจะทำความดีสร้างบารมี ทุกคนเป็นญาติพี่น้องกันในวัฏฏะสงสาร เป็นญาติกันทั้งนั้น เขาเดินทางมาเสียเงินเสียทองก็เพราะอยากสร้างบารมีด้วยกัน ครูบาอาจารย์ฝากมาให้พวกเราได้ช่วยกันสงสารเมตตากันมาก ๆ ให้ละตัวละตน อย่าเอาปาก วาจา กริยาไประเบิดใส่กัน โดยเฉพาะเรื่องวาจาเรื่องคำพูดนั้นสำคัญมาก อย่าให้เป็นปากระเบิด ให้เป็นปากดอกไม้ เป็นศีลเป็นธรรม
คนเรานี้ นิสัยเก่านิสัยเดิมเป็นคนว่ายากสอนยาก ได้ฟังธรรมพระพุทธเจ้าก็เข้าหูซ้ายออกหูขวา จิตใจมันหยาบ จิตใจมันมืดมน ความประพฤติใด ๆ ที่ทำให้ตัวเองตกต่ำไม่ว่าพระเณรโยมคนใด ก็ให้รู้ตัวรู้ตนเองเสียบ้าง เพราะคนหนามันก็หนาจริง ๆ นิสัยเดิม ๆ ไม่ยอมเปลี่ยนแปลง เพราะหัวใจมันหยาบ เลี้ยงโจร เลี้ยงยักษ์เลี้ยงมารไว้เยอะ
พระพุทธเจ้าเตือนก็เฉยอย่างนี้ไม่ได้ ต้องเอาธรรมะคำสั่งสอนในโอวาทปาฏิโมกข์มาไว้ทั้งใจและกาย ให้ละความชั่ว ทำกุศลทำความดีให้ถึงพร้อม
ความดีมันไม่ตายจะตายเพราะความกลัว
ถ้าจะตายเพราะความดีก็ให้มันตาย ให้มันตายไปเลย
จงภาวนาสร้างสติ... ให้สติสัมปชัญญะกลับมาหาตัวหาใจให้มันสมบูรณ์
คนเมาดูแล้วทำให้คนอื่นเดือดร้อน หากเมาเหล้าเบียร์ ถึงเมาก็ยังไม่เมาเท่าการหลงตนเอง ทำตามความอยากของตน อันนี้มันเมาหนัก มันเป็นความเมาในตนเอง พระพุทธเจ้าว่าก็ไม่ฟัง ไม่ใช่ว่าจะเป็นพระพรรษามาก เป็นพ่อแม่ปู่ย่าตายายก็ใช่ว่ากิเลสจะบางเบาไปด้วย การที่กิเลสจะบางเบาได้ก็ต้องมาประพฤติปฏิบัติ ปฏิบัติศีลปฏิบัติธรรมอย่าให้ด่างพร้อย โดยเฉพาะพระเรา ที่ศีลยังขาดยังด่างยังพร้อย ก็ต้องกลับลำ ไม่เช่นนั้นมันจะเสียหาย มันไม่เหมาะไม่ควร
ทุกคนทุกท่านต้องปรับปรุงต้องแก้ตัวใหม่ อย่าคิดว่าตัวเองเป็นคนเก่งคนแน่ เพราะกิเลสมันเก่งกว่าเรา กิเลสมันจะหัวเราะเยาะเอากับคนที่คิดว่าตนเองเก่งตนเองแน่
อดีตที่ผ่านไปแล้วก็แล้วไป เอาใหม่ดีกว่า
ความดับทุกข์ที่พออยู่ได้ พอดำรงธาตุขันธ์อยู่ได้ แค่นี้มันก็ยังไม่เพียงพอ มันสู้ดับทุกข์ด้วยกายด้วยใจเรามีศีล ๕ ศีล ๘ ไม่ได้ มันคนละเกรด คนละระดับกัน
พระพุทธเจ้าท่านให้เราฝึกปล่อยฝึกวางให้มากกว่านี้ เราจะมาถือแค่รูปแบบ แบบฟอร์มว่าเป็นพระเณรเถรชี อย่างนั้นมันถือฟอร์ม มันจะเป็นแค่ตัวละครที่หลอกตนหลอกคนอื่น เพราะการเป็นพระเป็นเณรเถรชีมันต้องมีใจมีจิต มี “จิตสำนึก” ในการกระทำเป็นการประพฤติปฏิบัติใจด้วยใจของเจ้าของจริง ๆ
ชีวิตนี้ถือว่าน้อยมาก สิ่งแวดล้อมต่าง ๆ ที่ได้ดังใจไม่ได้ดั่งใจก็เป็นสิ่งที่ทำให้เราได้เจริญศีลเจริญสมาธิ อบรมปัญญา
พระพุทธเจ้าท่านขอให้เราเป็นผู้โชคดีในการประพฤติปฏิบัติธรรม เพื่อนำพาตนให้พ้นจากทุกข์ทั้งมวล...
พระธรรมคำสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
ที่องค์พ่อแม่ครูอาจารย์เมตตาให้นำมาบรรยาย
ค่ำวันจันทร์ที่ ๑๒ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๕๕
ณ วัดป่าปทีปาราม ต.บ้านแก่ง อ.ตรอน จ.อุตรดิตถ์
สาธุ คิดเช่นนั้นเหมือนกัน ถึงแม้จะตัดอวัยวะบางส่วนออกก็ต้องยอม แต่ก็ไม่สำคัญเท่ากับเรารักษาศีล รักษาธรรม “การรักษาศีลรักษาธรรมนั้นสำคัญยิ่งกว่า...” อดีตที่ผ่านมาแล้วก็แล้วกันไปเริ่มต้นใหม่ ข้อนี้น่าจะต้องอาศัย ใจที่ไม่ยึดมั่นถือมั่น ด้วยใช่ไหม ใจถึงจะเป็นสุข คำสอน พพจ. นี่นึกถึงทีไร ใจดี ใจสบาย คลายทุกข์ เมื่อนั้น หากมีข้อคิดดีๆเช่นนี้มาให้อ่านบ่อยๆ ชีวิตนี้คงจะทุกข์น้อยลง ด้วยที่ว่า อ่านไปก็ปลงไปน่ะ