ระยะนี้ครูอ้อยป่วยก็จะมีเวลาส่วนใหญ่อยู่กับญาติพี่น้องลูกและหลาน  ตั้งแต่วันแรกที่ประสบอุบัติเหตุ  จนมาถึงวันนี้  ครูอ้อยยังไม่เคยอยู่คนเดียว  ครูอ้อยอยู่ท่ามกลางญาติพี่น้องลูกและหลานจริงๆ  ทุกคนเอาใจใส่  ดูแล  หาอาหาร  หาความสะดวกสบายมาให้ทุกคน  ไม่เคยคิดว่าตัวเองมีความโชคร้าย......แต่กลับคิดว่า  โชคของตัวเองดีเสมอ......ส่งท้ายปีเก่ากับพี่น้องลูและหลานเกิดขึ้นวันนี้

เป็นความประทับใจมากๆที่ตื่นขึ้นแต่เช้า ไปตลาดเพื่อหาอาหารการกิน  จัดการเสร็จก็เริ่มสนุกสนาน  ตามความพึงพอใจ  ส่วนครูอ้อยหาเสื้อกันหนาวได้ สวมใส่และเดินไปทักทาย พี่น้องลูกละหลานจนครบ  นี่ก็สายๆแล้ว  ครูอ้อยมานอนพักฟังเสียงทุกคนคุยกันอย่างสนุกสนาน  แอบยิ้มกับสำเนียงสำนวนการพูดของแต่ละคน.....คืนนี้ครูอ้อยคงจะนอนนับตัวเลขถอยหลัง  ควบคู่กับเครื่องคอมตัวนี้ที่เป็นเพื่อนคู่ใจยามหงอยเหงา