เมื่อวันที่ 21 กันยายน 2549 ที่ผ่านมาดิฉันได้ไปศึกษาดูงาน ณโรงเรียนสามเสนนอกเป็นโรงเรียนเรียนรวมมี่ทั้งเด็กปกติและเด็กพิเศษเรียนร่วมกัน  เมื่อดิฉันเห็นด็กพิเศษแล้ว ดิฉันสงสารมาก ดิฉันเข้าไปพูดคุยกับเด็กๆ   เขาก็ดูเหมือนเด็กอื่นทั่วๆไปแต่เขามีสมาธิสั้น อยู่ไม่นิ่ง ชอบร้องเพลง อาจารย์ที่สอนบอกว่าเด็กพวกนี้  เวลาทำการสอนจะต้องหากิจกรรมที่สนุกๆมาเสริมในบทเรียนด้วยเพื่อไม่ให้เด็กเบื่อหน่าย แล้วยังบอกอีกว่าหลักสูตรที่สอนนั้นจะไม่เน้นเนื้อหามากเกินไปจะสอนเท่าที่เด็กรับได้   ดิฉันดีใจมากที่ได้ไปศึกษาดูงานครั้งนี้เพราะนอกจากจะได้ความรู้แล้วก็ยังได้เประสบการณ์ที่มีค่ามาก  ได้สัมผัสกับพวกเด็กๆดูแล้วพวกเขามีความสุขมาก