เรารู้สึกกลัวการพูดต่อหน้าผู้คนตั้งแต่เมื่อไหร่
มองย้อนเข้าไปข้างใน รู้สึกกลัวและหวั่นไหว เพราะรู้สึกว่า “ต้องพูดในสิ่งที่ไม่มีอะไรในหัว”
พูดในสิ่งที่รู้สึกกับตนเองว่า “ไม่รู้”
แม้กระทั่งเรื่องที่พูดเป็นสิ่งที่เคยทำ เป็นสิ่งที่เคยรู้
ที่ต้องไปยืนจับไมค์ ท่ามกลางแววตาแห่งความหวังที่อยากฟัง อยากรู้ในสิ่งที่เราจะพูด
โอ้หนอ........โทษของโทสะ......โทษของความกลัว
โทษของความขาดสติ.......ทำให้......ทำงานได้แย่และแย่มาก
ขาดความเข้าใจ ขาดความสามารถที่จะสื่อสาร หรือ ถ่ายทอด
เกิดสภาวะต่อต้าน
แล้วเหตุการณ์เหล่านี้ทำให้หนูได้เรียนรู้อะไรหล่ะ
ได้เรียนรู้ว่า
หนูเองไม่รู้จักการเสาะแสงหาความรู้มาใส่ตัว
อ่านน้อย ฟังน้อย ศึกษาน้อย ความรู้น้อย ไปตามกัน
หากยังต้องเดินบนเส้นทางนี้
หนทางนี้การขนขวายหาความรู้ใส่ตัว เลิกคิดชั่วจึงเป็นสิ่งสำคัญเร่งด่วนที่ต้องเร่งรัดดำเนินการ
เจ็บอยู่ภายในแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
จะได้เลิกฝันแล้วหันมาหาความจริง เร่งรีบแก้ไข
แล้วก็ก้าวเดินต่อไปกับตนเอง
