การศึกษาคือรากฐานของชีวิต ล้วนถือเป็นสมบัติที่ล้ำค่าที่ติดตัวไปกับมนุษย์ทุกคน ไม่ว่าคนชาติพันธ์ไหน เผ่าอะไร เปรียบเสมือน เพชรในตรม งมขึ้นมา ค่ายังอยู่ มีความรู้ สิ้นทรัพย์ เลี้ยงชีพได้ ไม่ว่าจะคนชาติพันธ์ ไหน คนไทย หรือไม่ชาติ ภาษา หรือนับถือศาสนาที่แตกต่าง เมื่ออาศัยอยู่ผืนแผ่นดินไทยที่ร่มรื่นร่มเย็นด้วยพระบารมีพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ล้วนเป็นประชาชนคนไทยด้วยกันทั้งสิ้น ความรัก ความเมตตา ช่วยเหลือเกื้อกูลกันมีอยู่เสมอในนิสัยคนไทยทุกยุคทุกสมัย โครงการดีๆจึงเกิดขึ้นหลายโครงการ รวมทั้งโครงการแบ่งปันสิ่งของเพื่อน้องเรียนเพื่อเด็กดอยในถิ่นทุรกันดารและด้อยโอกาสของวิทยาลัยสงฆ์เชียงรายของคณาจารย์และนิสิตบรรพชิตและนิสิตคฤหัสถ์

  จากโครงการแบ่งปันสิ่งของเพื่อน้องเรียนกับพระนิสิตลาวเมื่อคราวไปแจกเครื่องเขียนแบบเรียน อุปกรณ์กีฬา เสื้อกันหนาว ขนมต่างๆและทอดผ้าป่าสร้างวัดที่ฝั่งลาว

  จนได้กลับมาฝั่งไทยได้ไปกับนิสิตบรรพชิตฝั่งไทยที่บ้านแม่สรวย ไปแจกเครื่องเขียนแบบเรียน อุปกรณ์กีฬา เสื้อกันหนาว ขนมต่างๆ หนังสือ จักรยาน คอมพิวเตอร์ ยารักษาโรค โครงการดีๆแบบนี้ต่อเนื่องมาถึงนิสิตคฤหัสถ์ปี๒ เทียบโอน ที่มาบอกว่าอาจารย์กระต่ายช่วยเป็นแม่งานให้ทีครับ...จริงๆแล้วโครงการดีๆแบบนี้มีทั้งนิสิต บรรพชิต คฤหัสถ์ พระอาจารย์ เจ้าหน้าที่ รวมทั้งหน่วยงานต่างๆ คนที่รู้จักบอกต่อๆกันไป แม้กระทั่งนิสิตที่จบไปแล้วล้วนช่วยเหลือและร่วมมือกันบริจาคมาเป็นจำนวนมาก เสื้อกันหนาว ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ เครื่องเขียนแบบเรียน โต๊ะสำหรับเขียนหนังสือ อุปกรณ์กีฬา ของเล่นเด็กๆเสื่อน้ำมัน ผ้าห่ม ผ้าเช็ดตัว ถุงมือ ถุงเท้า ทั้งขนม เค้ก น้ำอัดลม ออมสิน ชุดล้างหน้า ตุ๊กตาเด็กผู้หญิงและหุ่นยนต์ อาหารข้าวผัดไปเลี้ยงเด็กๆ เครื่องกรองน้ำ จากเพื่อนนิสิตนายวุฒิภัทร มูลค่า ๘oooพันบาททำให้เด็กๆได้มีน้ำดื่มที่สะอาดได้ดื่มได้กิน ที่นิสิตร่วมมือร่วมมือใจกันไปติดตั้งให้


  พระพุทธรูปจากพระครูสุธีสุตสุนทร ผู้อำนวยการวิทยาลัยสงฆ์เชียงราย เพื่อเป็นตัวแทนทางศาสนาให้ประชาชน เด็กๆ นักศึกษาผู้ใหญ่ที่มาเรียนได้ไหว้สวดมนต์ไหว้พระที่โรงเรียน เสื่อน้ำมันม้วนใหญ่และผ้าเช็ดตัวจากพระครูวิมลศิลปกิจ หัวหน้าฝ่ายบริหาร ผ้าเช็ดตัวสำหรับเด็กๆจากพระอาจารย์บุญรอด หมวกกันหนาวสำหรับชาวบ้านจากพระอาจารย์เรวัตร ชุดเครื่องเขียนแบบเรียนจากดร.ฤทธิชัย ผ้าห่ม ผ้าเช็ดตัว ของใช้สำหรับประกอบอาการจากพระวีรชัยและหมวกเด็กๆจากพระนิสิต และ แปรงสีฟัน ยาสีฟัน มาม่า สมุดดินสอ จากพระนิสิต ถุงมือเด็กจากพี่ปุ๊...และขนม ของเล่น จากนิสิตที่จบไปแล้ว และอื่นๆอีกมากมายจากหลายคนหลายฝ่าย หลายหน่วยงาย จนสามารถแจกได้กับชาวบ้านทุกคน เด็กๆทุกคนที่มา จำนวน๑ooกว่าคน

  โดยมีคุณครูดาวรุ่ง เครือไชยา เป็นผู้ดูแล และเป็นผู้ให้ข้อมูลกับผู้เขียนและประสานงานส่งข้อมูลและรูปภาพ โรงเรียนและรูปว่าเด็กๆเล็กๆ ๒๑ คน นักศึกษาผู้ใหญ่ ๒๘ คน ประชากรในหมูบ้านแบ่งเป็นชาย ๑oo คนหญิง๑o๙คน เป็นคนเผ่าลหุ ศาสนา พุทธ ๓๕ ครัวเรือน คริสต์ ๕ ครัวเรือน รวมทั้งสิ่งของจำเป็นที่อยากได้ ไม่ว่า เป็นโต๊ะเขียนหนังสือ เสื่อน้ำมัน เครื่องกรอกน้ำ ผ้าเช็ดตัว ผ้าห่ม อุปกรณ์กีฬา ของเล่นเด็กๆ 

  แต่อยากจะขอฝากไว้เป็นข้อคิดสักนิดคะในการบริจาคสิ่งของอะไรก็ตาม ผู้เขียนอยากให้ผู้รับได้รับแต่สิ่งของดีๆ อย่าเอาของไม่ดีไปให้เขา นึกถึงใจเขา ใจเรา ถึงถึงแววตาเด็กๆหรือผู้ใหญ่เมื่อได้ของนะคะว่าเราอยากจะเห็นเขาเหล่านั้นมีความสุขด้วยรอยยิ้ม หรือเสียความรู้สึกกับสิ่งของที่เรามอบให้ จึงจำเป็นต้องมานั่งคัดแพ็คเสื้อเด็กๆแจกตามอายุเด็กๆโดยประสานงานกับคุณครูบ้านจะจ๋อว่ามีอายุประมาณเท่าไร จำนวนกี่คนรวมทั้ง แยกชายกับหญิงและชาวบ้านก็เช่นกัน จะได้สุขใจทั้งผู้ให้ ดีใจทั้งผู้รับ


  คณะนิสิต เดินทางไปบ้านจ่ะจ๋อ ข้อมูลจากนายวุฒิภัทร บอกว่า อาจารย์ทางดี ลาดยางตลอด รถขึ้นได้สบายมาก จากประสบการณ์ที่ไปมาหลายดอยไม่ไว้ใจคะ เลยโดดขึ้นรถปิคอัพ ไป แหมนิสิตที่ขับให้ นำหน้าไปลิ่วอย่างมั่นใจ เราเองก็นั่งดีใจว๊าวๆๆๆ....ถึงก่อนแน่ๆๆ...ที่ไหนได้ ขับๆไปจอดสะงั้น...ถามว่าจอดทำไมคะ...อาจารย์ครับผมไม่รู้จักทางครับ...ได้เฮ..กันอีกรอบ รถตู้นิสิตขึ้นไม่ได้เลยได้เดินขึ้นกันเป็นแถวโดยเฉพาะเจ้าคนบอกเส้นทาง...หอบแฮกๆๆฮ่าๆๆสมหน้าชะมัด...สนุกกันทุกคน มีความสุขกันทั่วหน้า ไปร้องเพลงให้คนบนดอยฟัง ไปฟังเพลงปีใหม่คนดอย ไปเต้นจะคึกับชาวบ้านและเด็กๆ ไปเล่นกิจกรรมร้องเพลงกับเด็กๆ ไปทานข้าวด้วยกัน ทานน้ำชาที่มาจากที่ใส่เป็นกระบอกไม้ไผ่ ทานขนมที่เค้าทำให้ อร่อยมากๆ ที่สำคัญ  

ผู้เขียน ได้ย่ามชนเผ่าลหุที่ทำด้วยมือเป็นของที่ระลึกนี่แร๊ะ...ที่ชอบที่สุดค๊า...

  บุญครั้งนี้ ได้แจกสองโรงเรียน สองหมู่บ้าน เกินความคาดหมายคะ โดยเฉพาะนิสิตที่ไปด้วยน่ารักทุกคนมีความสุขมากๆ ได้แวะเที่ยวน้ำพุร้อนก่อนกลับ มีโครงการดีๆที่จะทำร่วมกันอีกแล้วเจอกันโครงการหน้าน่ะคะทุกคน


ด้วยรัก  
กระต่ายใต้เงาจันทร์



เติมความฝันสู่เด็กน้อย...บ้านจ่ะจ๋อ..


พฤกษาแม้ไร้ใบไม่สดชื่น      

  ความร่มรื่นหมดไปแทบใจหาย

บนท้องฟ้าแม้ไร้ดาวมาเรียงราย    

   แสงนวลฉายมองไม่เห็นจากจันทรา

การศึกษาเหมือนแสงสว่างทางชีวิต   

     คอยลิขิตเส้นทางวางข้างหน้า
เป็นแสงส่องเส้นทางของปัญญา    

 สร้างคุณค่าเป็นคนจึงครวญคิด
ในหนึ่งบุญเส้นทางที่ร่วมทำ  

 เป็นสุขล้ำถ้วนหน้าด้วยลิขิต
มาร่วมบุญตามรอยทางสร้างชีวิต

  อาบรอยยิ้มไมตรีจิตสุขอุรา
เสียงเด็กน้อยเจื้อยแจ้วแว่วๆ  

  อยู่ โน๊น..คุณครู...ใคร..มาถามหา
โอ้โห้..มีสิ่งของกองโตมา   

  เด็กยิ้มร่า...ชักชวน...กันมาดู
รอยยิ้มเด็กเหมือนแสงส่องตะวันฉาย

 เราผู้ให้นั่งมองแอบยิ้มอยู่
หลายความสุขที่แบ่งปันความฝันครู   

ความรู้สึกที่รับรู้อยากลืมเลือน.
(อิ่มใจทั้งผู้ให้...สุขใจทั้งผู้รับ) ณ.ดอยจำปี
                                                                     ๑๖ ธันวาคม ๒๕๕๕
                                                                                                    กระต่ายใต้เงาจันทร์