จดหมายถึงลูก "ภัคร + เพรียง" ฉบับที่ ๒๔ ตอนธรรมชาติของทุ่งนา

เมื่อวันที่ ๙ ธันวาคม ๒๕๕๕ ฟ้าคราม + ย่า + แม่อ้อม ได้ไปเยี่ยมพ่อเพรียงที่ค่ายฯ พวกเราได้นั่งคุยกันตามประสา แม่ - ลูก หนูก็ได้แต่คุยถึงเรื่องที่มีชีวิตอยู่ในค่าย...คำหนึ่งที่หนูหลุดพูดออกมาให้แม่ฟัง นั่นคือ...หนูบอกกับแม่ว่า ทำไม? ใบดำมีตั้งเยอะแยะแต่ทำไมหนูถึงจับมันไม่ได้ ทำไมต้องมาจับได้ใบแดงด้วย...ทำเอาแม่ถึงกับมองหน้าน้องเพรียง...แม่ถามว่า ทำไมรึ...หนูบอกว่า บางครั้งก็เหนื่อย ๆ ในการฝึก อะไรก็ไม่สำคัญเท่า เวลาคนอื่นทำผิด เพรียงจะต้องโดนทำโทษด้วย เรียกว่า "ยกกองเลย"...แม่ก็เลยไม่รู้จะตอบลูกอย่างไร ก็เลยให้คำตอบไปว่า...สงสัยชาติที่แล้วหนูเคยเป็นทหารของสมเด็จพระนเรศวรกระมัง ชาตินี้หนูถึงต้องกลับมาเป็นทหารรับใช้ชาติกับเขาอีก แล้วอีกอย่างทำไมหนูไม่ไปอยู่ที่จังหวัดอื่นล่ะ ทำไมหนูถึงต้องมาอยู่ที่ค่ายสมเด็จพระนเรศวร จังหวัดพิษณุโลกนี้ด้วยล่ะ ถ้าไม่ใช่กรรมเดิมของหนู...คำพูดนี้ ทำเอาหนูยิ้มออกมาได้ เพราะหนูบอกว่า...อืม!!! คงใช่นะแม่...(เพราะใคร ๆ ที่เขาอยากเป็น เขาก็จับใบแดงไม่ได้...ลูกจับได้ ก็เลยต้องมาเป็นทหาร)...

แม่ก็บอกหนูว่า "ให้หนูอดทนให้มากเข้าไว้ คนอื่นเขาเป็น เขายังทำได้เลย แล้วเราล่ะ ทำไมจะทำอย่างเขาไม่ได้" หนูเล่าว่า เมื่อวันศุกร์เขาให้หัดยิงปืนจริง ๓๐ นัด เหลืออีก ๑๐๐ กว่านัด อีก ๓ ครั้ง...หนูบอกแม่ว่า หนูยิงได้ทั้ง ๓๐ นัด เขานับได้ ๒๘ นัด เพราะอีก ๒ นัด เพรียงยิงซ้ำ เขาเลยนับเพียงครั้งเดียว ก็เลยยิงได้ ๒๘ นัด (แม่ถามว่าแล้วสูงสุดที่เขายิงเข้าเป้ากันกี่นัด...หนูบอกแม่ว่า ก็ประมาณ ๒๘ - ๒๙ นัดนี่แหล่ะแม่...ต่ำสุดก็ ๘ นัด...แต่เสียงปืนมันดังน่าดูเลย หูลั่นไปหมด)...หนูบอกแม่ว่า...ยิงทีละนัด ปืนมันถีบน่าดูเลยแม่ เจ็บหน้าเราไปหมด...แม่ฟังแล้วก็ทำให้แม่รู้ว่า...ถ้าหนูออกจากค่ายแล้ว แม่ว่า หนูคงแกร่งและเข้มแข็ง มีวินัยมากขึ้นเลย...หนูเล่าว่า...คงมีด่านที่จะต้องอดทนอีกเพราะเขาจะต้องฝึกให้เสร็จก่อนปีใหม่ เพราะจะต้องขึ้นกองร้อยแล้วในปีใหม่ วันที่ ๑๘ มกราคม ๒๕๕๖ เขาก็จะอนุญาตให้เพรียงกลับบ้านแล้ว...ทั้งหมดอาจเป็นเพราะหนูห่วงบ้าน ห่วงพ่อเร ห่วงตา ห่วงนา (ซึ่งคราวนี้น้องอ้อมเป็นคนทำ...ความที่เป็นห่วงนา หนูจะให้น้องอ้อมถ่ายรูปให้หนูดูทุกสัปดาห์ แล้วก็คอยถามข่าวว่านาเป็นอย่างไรบ้าง?)...

เมื่อวันที่ ๑๐ ธันวาคม ๒๕๕๕ เป็นวันรัฐธรรมนูญ ซึ่ง ม. หยุดทำงาน แม่ + น้องอ้อม + เจ้าฟ้าคราม ได้ไปดูนากัน แม่ก็เห็นว่าข้าวเริ่มขึ้นแล้ว พ่อของน้องอ้อมกำลังสูบน้ำเข้านาให้ คงสัปดาห์หน้าก็คงหว่านปุ๋ยครั้งแรก...ยามที่แม่ไปนา แม่ไม่ต้องคิดอะไร ไม่คิดเรื่องงาน แม่เห็นแต่ธรรมชาติ ทำให้จิตแม่สงบ เงียบ เห็นถึงธรรมชาติ ไร้มารยา ไร้อำนาจ มีแต่ธรรมชาติที่จริงใจ...ที่ ๆ เราห่างมันไปไกล ๆ เกือบ ๔๐ ปีทีเดียว...เหตุนี้กระมัง ที่หนูเห็น ๆ เหมือนที่แม่เห็น แล้วหนูก็อยากที่จะอยู่กับผืนนาแห่งนี้มากกว่าที่หนูจะไปเป็นทหารอยู่ในค่าย ฯ