หากวันนี้พ่อยังมีชีวิตอยู่  ท่านคงปลาบปลื้มใจมากที่สุด เพราะลูก ๆ ของท่านมีความสุขและประสบความสำเร็จในชีวิต...  ผู้เขียนมีพี่น้องท้องเดียวกัน 9 คน  ผู้เขียนเป็นคนสุดท้อง  จำได้ว่า พ่อเป็นทุกอย่างสำหรับลูก ๆ เสมอ  ตอนที่ผู้เขียนเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 คุณครูสั่งให้เตรียมแท่งไม้เล็ก ๆ จำนวน 20 แท่ง เพื่อเรียนเรื่องการนับตัวเลข  พ่อได้เตรียมจัดหาไม้ไผ่และเหลาให้อย่างละเอียดและสวยงาม  คุณครูชมว่าแท่งไม้ของผู้เขียนนั้นสวยงามที่สุดในชั้น  ผู้เขียนรู้สึกขอบคุณและรับรู้ได้ว่าพ่อทำให้ด้วยความรักจริง ๆ   สิ่งหนึ่งที่ผู้เขียนได้ตอบแทนความรักของพ่อก็คือ การได้ปรนนิบัติท่านในวันที่ท่านสิ้นลมหายใจ  ผู้เขียนพร้อมกับพี่ ๆ ได้อยู่รอบเตียงของพ่อในวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ.2547  ผู้เขียนจำได้ว่า เคยซื้อนาฬิกาข้อมือให้ท่าน 1 เรือน  ท่านก็ใส่เสมอ  จนกระทั่งเมื่อท่านป่วยเป็นมะเร็งทำให้่ท่านผอมลงมาก  นาฬิกาจึงหลวมข้อมือของท่าน  ท่านจึงถอดเก็บไว้  แต่ในวันสุดท้ายก่อนที่ท่านจะจากไป  ท่านขอให้ลูกสวมนาฬิกาให้ท่านอีกครั้งหนึ่ง  ผู้เขียนรู้สึกตื้นตันใจที่สุดที่ท่านเก็บรักษาและหวงแหนสิ่งที่ลูกได้มอบให้ท่าน

ผู้เขียนขอเป็นกำลังใจแด่ลูก ๆ ทุกคนที่คุณพ่อยังมีชีวิตอยู่  ตอบแทนพระคุณความรักของพ่อกันเถิด  เพราะสิ่งที่มีค่าและยิ่งใหญ่ที่สุด พ่อได้ให้ลูก ๆ หมดแล้ว  แต่สิ่งที่อาจเล็กน้อยสำหรับลูก  กลับเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับพ่อจนวันที่ท่านสิ้นลมหายใจ