การแสวงหาความรู้ในยุคปัจจุบันนั้น นับว่าเป็นไปโดยง่าย สบายกว่าแต่ก่อนเยอะ  ภายใต้ความก้าวหน้าของเทคโนโลยี ที่นำสมัย ภายใต้สมองใสๆ ของมนุษย์ และกรอบแนวคิดของตะวันตกที่ใส่ข้อมูลในสมองของมนุษย์ว่า ต้องชนะธรรมชาติ จนส่งผลสะท้อนแห่งการเอาชนะคือสังคามวิชัย

พูดถึงองค์ความรู้ที่มีอยู่โดยทั่วไป ใครจะหยิบเอาไปใช้ ย่อมได้ทั้งหมด ทั้งเพื่อสร้างประโยชน์ และการทำลายล้าง ทุกอย่างอยู่ที่ปลายนิ้ว เรียกว่าโป้งชี้ตาย ปลายชี้เป็น นิ้วชี้นี้ถือว่าศักดิ์สิทธิ์มาก อยากได้ชี้เอา เหมือนผู้หลักผู้ใหญ่หรือคหบดี ผู้มีอันจะกิน ที่ชอบใช้วิธีชี้เอา เพราะมีอำนาจ

ข้อสำคัญคือ การชี้นั้น เราใช้เพียงนิ้วเดียวชี้ออกไป แต่ที่เหลือนั้นไซร้ ชี้เข้ามาหาตนเอง ดังนั้นการจะชี้หน้าด่าใคร จงระวังมันจะเข้าตนเอง ๔ ออกไปเพียง๑ เท่านั้น สำคัญอยู่ที่นิ้วว่าจะชี้ด่า หรือชี้เอา

เมื่อพูดถึงความรู้ ตอนนี้ก็มีอยู่ทั่วไป ก็สามารถใช้นิ้วชี้เอาเช่นเดียวกัน อยากรู้เรื่องอะไรใช้นิ้วจิ้มไป ข้อมูลก็จะไหลมา อยู่คนละฟากฟ้าก็สามารถมองเห็นกันได้  ในบางครั้งสิ่งที่เราเห็น สิ่งที่เรารู้ มันอาจเป็นแค่เศษเสี้ยวหนึ่งเท่านั้น  เราอาจจะได้เรียนรู้อะไรมากกว่าสิ่งที่เราไปพบเห็น หรืออาจกล่าวได้ว่า สิ่งที่เราเรียนรู้กันอยู่นี้ มันคือเรื่องราวที่คนในอตีดเขาได้เรียนรู้มานานแล้ว ยิ่งเรียนหลายคน...ต่างคนก็ต่างมีมุมมอง มองมุมที่ต่างกัน เมื่อนำมารวมกันมันอาจเป็นกลุ่มก้อนเป็นองค์ความรู้ที่ใหญ่มาก  ถึงบางทีมันอาจจะไม่ได้ครบทุกอย่างแต่มันก็ดีกว่าความรู้ของเราคนเดียว.