บันทึกของลูกที่เกิดจากความทรงจำในอดีตที่ผ่านมา ถ่ายทอดเรื่องราวของพ่อบังเกิดเกล้าผู้จากไปเมื่อปีพ.ศ.2528 คิดถึงพ่อครับ

๕/๑๒/๒๕๕๕

*********

"คำนึงถึงพ่อ"

พ่อเป็นใคร  มาจากไหน  ก็ไม่รู้               พ่อมาอยู่  กับครู  ชื่อ “มหา” (สุวัฒน์+สำเนียง)

ท่านเป็นคนใจดีมีเมตตา                         ดูแลมาคราอยู่ “หมู่บ้านปางค้อ”

“นายสงวน” นั่นหรือคือ “ชื่อพ่อ”            เป็นหนุ่มหล่อแค่ไหนไม่ขอบอก

เป็น “นักเลง” เกียงไกรใน “น้ำลอก”     ไม่ตะคอกใส่ใครที่ไหนเลย

มาพบรักกับสาวสวยสุดซึ้ง                    เป็น “เมียหนึ่ง” ก่อนใครใคร่เอื้อนเอ่ย

“ประสาท” คือชื่อหญิงยิ่งคุ้นเคย           มีลูกเชยแนบชิดสนิททรวง

คนหนึ่งหรือนั่นคือ ชื่อ “ประเสริฐ”          คนสองเกิดความหวังดั่งตั้งหมาย

ชื่อ “กอบทอง” คล้องจิตสนิทกาย         แต่ลูกชายยังขาดประหลาดทรวง

อยู่กับเมียคนแรกมาหลายฝน                อยู่มาจนลูกหญิงยิ่งน่าห่วง

เป็นสาวรุ่นอุ่นแท้ในแดดวง                    สุดช้ำทรวงต้องร้างห่างกับเมีย

มาพบสาวคนใหม่ใน “บ้านแพะ”           เฝ้าข้องแวะเวียนมาไม่หน้าเสีย

เธอตอบรับกลับให้ได้เป็นเมีย                หลังจากเคลียพันผูกลูกเมียเดิม

สาวคนใหม่นั้นหรือชื่อ “ทองสุก”          เป็นคู่ทุกข์ปลุกใจให้ฮึกเหิม

ช่วยก่อร่างสร้างฝันกันเพิ่มเติม            เริ่มประเดิมลูกหญิงแอบอิงมา

“อ้อย” นั่นหรือคือชื่อของลูกสาว         พอถึงคราวลูกชายร่ายคาถา

ขอให้มีสมใจสมอุรา                            หลังเกิดมาจึงตั้งให้ “ไอ้บังเอิญ”

พ่อทำงานตรากตรำระกำทุกข์             เฝ้าเบิกบุกถางไร่ไม่เก้อเขิน

ใส่ข้าวโพด ถั่วฝ้าย ได้เงินเพลิน         “ว่าง” เหลือเกินไม่มีในหัวใจชาย

ทั้งเลื่อยไม้เผาถ่านงานชีวิต                คนใกล้ชิดมองเห็นเป็นความหมาย

ทั้งช่วยเหลือเจือจุนให้อุ่นกาย             สร้างบ้านไม้หลังใหญ่ให้งดงาม

พ่อขายไร่ในดง “คันโช้ง วัดโบสถ์”     มิได้โอดครวญให้ที่ใครหยาม

นำเงินไปซื้อนาราคางาม                     ในเขตคามน้ำอ่างอำเภอตรอน

ทำนาได้ต่อมาสักระยะ                         แล้วก็ผละจากนามาสิงขร(อีกครั้ง)

มาทำไร่ในดงพงษ์ป่าดอน                    แล้วก็จรจากลา “ผู้ข้า” ไป

พ่อเจ็บเจียนขาดใจในวันนั้น                ลูก แม่ หมั่น บีบนวด ปวดตรงไหน

อยากให้พ่อหายปวดร้าวรวดใจ           แม่บอกให้ลูกไวตามหมอมา

ปั่นรถถีบคันเก่าเฒ่าสักหน่อย              ใจเต็มร้อยหาหมอมารักษา

กลับได้รับปฏิเสธจากหมอยา(อนามัย)   บอกให้พาคนป่วยมาหาตน

ปั่นไปหา “หมอผิน” อีกหนึ่งท่าน         หวังใจมั่นลองดูอีกสักหน

ท่านรีบบึ่งรถเครื่องมารักษาคน           น้ำใจจนบัดนี้ยังจดจำ

แต่สุดท้ายพ่อก็ได้สิ้นชีวิต                   ยังข้องจิตภายในใจถลำ

ลึกลงไปพ่อสิ้นใจใครคนทำ                หรือพ่อทำตัวเองตายวายชีวาต์

ขอให้พ่อที่ดีเลิศสำหรับลูก                 ด้วยพันผูกใจรักกันหนักหนา

ไปสู่ทางที่ดีเคยมีมา                           ตามตำราพุทธศาสน์ทุกชาติไป.