ประมาณหนึ่งเดือนสองเดือนที่ผ่านมานั้นภารกิจต่างที่เวียนว่ายตายเกิดรอบข้างชีวิตช่างเดินมาหาแบบเหนื่อยไม่เป็นเหมือนคนเดินชอปปิ้งที่พาราก้อน กว้างก็กว้างมันยังพากันไปเดินซื้อไม่ซื้อขอให้ได้เดิน
ก็มีทั้งในเรื่องการทำเขตอภัยทานที่ต้องแยกงานย่อยไปอีกทั้งในส่วนการขอปลามาปล่อยหนึ่งแสนตัว การวางแผนพิธิเปิดให้ลงตัวในวันเกิดหลวงปู่ การปรับภูมิทัศน์ต่างๆ การขุดลอกหนอง การทำแพปลา การแบ่งการเลี้ยงดูปลาให้เจริญเติบโตได้เยอะนะนี่ก็อะไรชิ้นไหนเดินมาหาก็ทำไปทีละอัน
งานที่สองหอสูงเก็บถังน้ำสร้างประปาในวัด ยังแยกงานย่อยเหมือนกัน ให้ช่างทำแบบ หาผู้รับเหมา กำหนดพื้นที่ เซ็นสัญญา ควบคุมดูแลตรวจงานดีผ่านไม่ดีทุบก็ว่ากันไป(ทำมาแล้วสามชั้นทุบไปสี่หน) วางแผนทำน้ำทั้งน้ำกินและน้ำใช้ ระบบการวางท่อน้ำในวัด เสร็จแล้ววางแผนทำหลังคาอีกหลวงปู่ยังบอกทำน้ำดื่มตราวัดอีกแถมยังว่าสร้างหอระฆังใส่อีก(มากันเรื่อยๆ) แถมตอนนี้มีปัญหาเพิ่มอีกว่าช่างอาจทำงานไม่เสร็จตามสัญญาและก็ไม่มาทำงานหลายวันแล้วจะหนีงานไหมหนอ
งานที่สามโครงการบรรพชาสามเณรเฉลิมพระเกียรติ์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวในวันที่ห้าธันวาคมร่วมกับศาลเยาวชนและครอบครัว มันก็เริ่มจากรับโครงการ วางแผนจำนานสามเณร กิจกรรมในแต่ละวัน สถานที่ทำกิจกรรมต่างๆ หาวิทยากรมาเสริมความรู้ แก้ปัญหาความไม่เข้าใจเรื่่องพระเณรของทางผู้พิพากษาสมทบ ปฐมนิเทศเยาวชนที่จะบวช ซ้อมขานนาค วางแผนเรื่องอาหารและน้ำปานะ วางแนวทางการสอนสามเณร
งานที่สี่ศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติดของวัดที่จะกลับมาเริ่มดำเนินการอีก ก็ประมาณจะเริ่มเมื่อไรดีถึงไม่ส่งผลเสียต่อองค์ประกอบต่างๆ ในเรื่องโปรแกมก็ลงตัวดีปรับแก้กันในแต่ละรุ่นๆไป เตรียมเคลียสถานที่พัก ตรวจสอบวัสดุอุปกรณ์ที่ขาดเหลือ วางแผนกิจกรรมในการพัฒนาวัดในรุ่นต่อไปจะทำไรดี
งานที่ห้ากุฏิหลวงปู่เจ้าอาวาสก็เริ่มจากฟังความต้องการของหลวงปู่ ร่างแบบสเก็ตคร่าวๆ ให้ช่างร่างแบบสถาปัต พอใจแล้วคำนวนแบบวิศวกรรม หาวัสดุเริ่มจากหาไม้สักทอง(ทำไมต้องสักทอง ตอบก็หลวงปู่อยากได้นะสิ) หาช่าง หาผู้รับเหมา พิธิวางฤกษ์กุฏิในวันเกิดหลวงปู่อีก แนวการวางผังกุฏิ
แล้วก็ข้อปฏิบัติพระภิกษุในแต่ละวันลืมไปการดูแลพวกสังกะสีวัดที่มาอยู่ด้วยสอนระเบียบให้มีมารยาทรู้จักทำมีความคิดรู้ผิดรู้ถูกและอีกหลายๆอย่างในชีวิตประจำวัน
นี่ขนาดไม่มีความสำคัญทำอะไรก็ไม่น่าจะเป็นนะนี่หากวันหนึ่งมีความสำคัญและทำอะไรเป็นจะขนาดไหนละนี้เหนื่อยเหมือนกันละเป็นทุกข์พอสมควรทั้งการคิดว่าจะทำอย่างไรและจะให้ใครทำอะไรเวลาไหนแค่ไหนพอเราจะลงมือตอนไหนผลที่ออกมาจะดีไหนหลวงปู่จะสบายแค่ไหนจนบางคราวสิ่งที่ต้องคิดและต้องทำมันมากจนทุกข์ทุกข์ในใจเราเองนี้ละแล้วก็คุมตัวเองไม่อยู่จากสิ่งที่มากระทบยิ่งสิ่งที่ตนไม่ได้ทำยิ่งเกิดเป็นโทสะรุนแรงเป็นอย่างมาก
แต่ประมาณสองชั่วโมงที่แล้วเหนื่อยง่วงก็เลยนั่งเฉยอยู่แล้วก็ไม่ทำอะไรไม่คิด เออมันก็ไม่ทุกข์นี่หว่าเราทุกข์โดยมากแล้วเราก็ทุกข์จากสิ่งที่เราคิดและเราทำกันเองนี้หว่าแต่ถ้าเราไม่คิดไม่ทำเราก็มิได้สร้างกุศลนะนี่ตอนนี้ได้คำตอบแล้วว่าเราเองละที่สร้างทุกข์
แต่มีคำถามต่อมาอีกว่าจะทำอย่างไรที่เราสร้างประโยชน์จากสิ่งที่คิดที่ทำแล้วไม่สร้างทุกข์น่าค้นหานะแต่คำตอบมันหายากอยู่อย่างประเด็นที่ผ่านมาก็ทุกข์มาหลายปีนะพึ่งจะได้คำตอบในสองชั่วโมงที่แล้วแบบกระจ่างไม่คุมเคลือเลย
จะเป็นไงต่อกันละทีนี้
พ.ทินนาโภ
๓๐ พ.ย.๒๕๕
๑.๐๗ น.
