เราคุ้นเคยกับเส้นทางเดิมฉันใด เราก็คุ้นชินกับการใช้ชีวิตแบบเดิมฉันนั้น                                                       

         

     

      เราใช้ชีวิตแบบเดิมบนเงื่อนไขความวิตกกังวลในความมั่นคงปลอดภัย

 เราใช้ชีวิตแบบเดิมบนเงื่อนไขของการควบคุมสิ่งแวดล้อมและสถานการณ์รอบตัวได้

       เราใช้ชีวิตแบบเดิมบนเงื่อนไขตัวตนที่ถูกหล่อหลอมให้มีวิธีคิดเช่นนั้น


                                       The Way you walk is the way you live.

         

                   

                       การใช้ชีวิตบนเส้นทางเดิม อาจพบว่าทางรกชัฎ ...ยิ่งเดิน ยิ่งรก

              

   ตราบใดที่เราประมาท  ขาดการสังเกต...เส้นทางที่เราเดิน เราจะยิ่งมองไม่เห็น เหมือนคนตาบอด

                                 แต่ว่าทำไมเรายังเดินบนเส้นทางนี้ได้ โดยที่มองไม่เห็น

                                                   เพราะเราไม่รู้ว่าตัวเรามองไม่เห็น 

                                         เพราะเราเดินด้วยสัญชาตญาณความคุ้นชิน

               

                               การเดินด้วยปัญญา...การเดินที่ไม่ใช้ตาก็มองเห็น

                                


                               ความงามแห่งธรรมชาติ ผลิบานในหัวใจอยู่เสมอ

     แม้มีสิ่งเร้า สิ่งกระตุ้น สิ่งกระทบ...ยังสามารถมองเห็นความงามท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย


                                               ทางเดินเดิม...สร้างรอยใหม่ได้ 

             


             


                                

                     

 

การปฏิบัติธรรมอยู่ในชีวิตประจำวัน...ธรรมอยู่ทุกหนทุกแห่งที่เรา "สังเกตเห็น" และ "รู้ตัว" 


ที่สุดของศีล คือ เจตนางดเว้น              

ที่สุดของสมาธิ คือ อัปปนาสมาธิ (จิตแน่วแน่ในอารมณ์อันเดียว)

ที่สุดของปัญญา คือ การเห็นไตรลักษณ์

                                                                       หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชโช

               


การไปปฏิบัติธรรมครั้งนี้ เพื่อไปแสดงความคารพนบน้อมในพระคุณอาจารย์ผู้สอนนพลักษณ์กับการปฏิบัติธรรม และไปเรียนรู้ธรรมบนความเป็นและความตาย... 

                        

                            เพราะจริง ๆ แล้วการโคจรมาพบกันครั้งนี้คือปาฏิหาริย์ที่เหลือเชื่อ


เมื่อสองปีก่อน การปฏิบัติธรรมครั้งนั้น ศิษย์ทุกคนได้ร่วมปฏิบัติธรรมกับอาจารย์แล้วอดคิดไม่ได้ว่าอาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เราคงได้พบกัน เพราะอาจารย์มีอาการปวดท้องอย่างต่อเนื่องในระหว่างคอร์สอบรมการปฏิบัติธรรมและเมื่อไปตรวจร่างกาย พบว่าเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลือง


                            


ศิษย์ทุกคนภาวนาให้อาจารย์รอดพ้นจากทุกขเวทนาครั้งนี้....สองปีที่ผ่านมา อาจารย์รักษากาย และรักษาใจ ... จนมีวันนี้ วันที่เราได้กลับมาพบกันอีก...


                                     ข้าพเจ้าตระหนักดีว่าการมาของอาจารย์ครั้งนี้

                                       มาสอนธรรมที่สำคัญที่สุดในชีวิตของท่าน

                                            การมีชีวิต เพื่อใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่า

                                   

                                        ข้าพเจ้าอยากสร้างรอยใหม่บนเส้นทางเดิม


                  



                         

                                      .......................................................................... 

                                          Happy Soul, Happy Ba ลาไปปฏิบัติธรรม

     ขออนุโมทนาบุญกับกัลยาณมิตรที่ร่วมแบ่งปันความสุขบนพื้นที่งามนามว่า Gotoknow แห่งนี้