เสียงลมพัด  สะบัดใบ  ไหวกิ่งก้าน
ดอกบัวบาน  บังใบ  ให้หวนหา
คนพลัดพราก  จากกัน  พลันลับตา
มิทันลา  อาลัยรัก  แลภักดี


อำลาแล้ว  คนรัก  ที่เกี่ยวกอด
เพ้อพร่ำพรอด  กอดกัน  พลันหลีกหนี
เกิดมาแล้ว  ต้องตาย  วายชีวี
บุญเรามี  คงจะได้  มาพบกัน


ด้วยทุกสิ่ง  อิงแอบ  แนบธรรมะ
ไม่เลยละ  พระธรรม  นำเสกสรร
ก่อเกิดกรรม  ดำรงอยู่  คู่คืนวัน
อาทิตย์จันทร์  ผันแปรไป  ไม่แน่นอน


อันทุกสิ่ง  อนิจจัง  ดังคำพระ
แพ้ชนะ  สละทาน  ท่านสั่งสอน
เพื่อพอเพียง  เลี้ยงกายา  อย่าอาวรณ์
ความม้วยมรณ์  เที่ยงแท้  แน่นอน..เอย.