หากนักเรียนได้มีบทบาทในการกำหนดกิจกรรมการเรียนรู้โดยมีครูเป็นผู้ประสาน ผู้อำนวยความสะดวกห้องเรียนน่าจะมีชีวิตชีวาการเรียนรู้ที่ได้จะก่อให้เกิดความรู้ที่คงทน

        การจัดกิจกรรมชุมนุมอนุรักษ์พืชสมุนไพรของครูนกในภาคเรียนที่ ๒ เริ่มต้นจากให้นักเรียนคิด  "กิจกรรมชวนเพื่อนทำ" โดยมีรายละเอียดดังนี้


       สัปดาห์แรก  แจ้งความจำนงค์ว่ากลุ่มตนเองสนใจศึกษา ทำ และนำเสนอเพื่อนพร้อมชวนเพื่อนทำประเด็นอะไร (ผลที่ได้คือแต่ละกลุ่มจะมีกิจกรรมหลากหลาย เช่น ทำยาหม่องน้ำ  ทำน้ำกระเจี๊ยบ ทำน้ำเก๊กฮวย  ทำน้ำตะไคร้  ทำผักชุบแป้งทอด) ในท้ายคาบครูนกได้ย้ำให้เตรียมข้อมูลในเรื่องที่ตนเองทำเพื่อจะนำมาเขียนแผนดำเนินงานในสัปดาห์ถัดไป


      สัปดาห์นี้  เด็กๆ แยกกันนั่งตามกลุ่มของตนเองช่วยกันคิดเกี่ยวกับชื่อกิจกรรม  อุปกรณ์และวัสดุที่ต้องใช้ วิธีการทำ  ผลที่คาดว่าจะได้รับ (ผลปรากฏ น้องม.๑ และ ม.๒ เตรียมข้อมูลมาครบถ้วน ส่วนพี่ ม.๓ มามือเปล่า ครูนกเลยแนะให้เด็กๆ ใช้มือถือต่ออินเตอร์เน็ตสืบค้นข้อมูล ผิดกฏระเบียบการใช้โทรศัพท์ของโรงเรียนแต่ใช้ให้เกิดประโยชน์ในการเรียนการสอนพร้อมกับไปหอบหนังสือเกี่ยวกับสมุนไพรที่ครูนกมีมาอีกกองน้อยๆ)  ในช่วงเวลานี้ครูนกจะเดินไปทุกๆกลุ่มเพื่อจะอ่านแนวคิดของนักเรียน  และให้ข้อเสนอแนะ หรือชี้ประเด็นบางอย่าง  ซึ่งกิจกรรมของเด็กๆ แต่ละกลุ่มกระชับ และชัดเจนมากขึ้น   และวันนี้เด็กๆ มีคำถามว่า "ครูครับ แล้วกิจกรรมไหนจะทำเมื่อไรละครับ"  ครูนกบอกว่า ครูยังตอบตอนนี้ไม่ได้ต้องรอดูว่า กลุ่มไหนเขียนแผนปฏิบัติได้ชัด และทำได้จริงก็จะได้ทำก่อน  สรุปทำตามความพร้อมของกลุ่มค่ะ ก่อนแยกย้ายได้ชี้แจงแนวทางในคาบหน้าว่า "เราจะมาเขียนแผนการปฏิบัติให้ทำได้จริง อะไรที่เป็นปัญหาที่ครูชี้แนะ  หรืออะไรที่เราต้องทบทวนต้องทำให้เสร็จในสัปดาห์หน้า"

       สิ่งที่เกิดขึ้นในห้องเรียนของกิจกรรมชุมนุมอนุรักษ์พืชสมุนไพรคือ
       ๑.  นักเรียนได้ทำกิจกรรมที่ตนเองสนใจ
       ๒.  นักเรียนเป็นผู้กำหนดกิจกรรมการเรียนรู้ (ครูค่อยสร้างกรอบให้เหมาะสมกับวัย ความสามารถและความพร้อมของนักเรียนโดยการใช้คำถาม)
      ๓.  การสนทนาแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างเพื่อนกับเพื่อน ลูกศิษย์กับครูเกิดขึ้นเพื่อให้การเรียนรู้มีประสิทธิภาพ
      ๔.  นักเรียนมองเห็นประโยชน์หรือเป้าหมายได้ชัดเจนมีส่วนร่วมในการกำหนดเป้าหมายความสำเร็จ

      ผลพ่วงที่ตามมา เด็กๆ ของครูนกกลายเป็นเด็กตรงต่อเวลา มารอเรียนชุมนุมอย่างพร้อมเพรียง  หลายคนจากนั่งเฉยๆ มามีบทบาทเป็นผู้เขียนงานของกลุ่ม  หลายคนจากซนมากกลายเป็นผู้ซนอย่างมีขอบเขต  ขอบคุณเด็กๆ ที่ทำให้ภาพห้องเรียนกลับทางของครูนกแจ่มชัดขึ้นอีกระดับหนึ่งค่ะ