ไร้นาม กลับ เกรง มีนาม

  ติดต่อ

อากาศกำลังดี

ลมเย็นสบาย

ฟ้าใสสะอาด

แต่ใจกำลังขุ่น

ฟ้าแต่ละวัน

สีไม่เคยซ้ำ

เมฆไม่ใช่ของเดิม

แต่ใจกลับยึดมั่นถือมั่น

น้ำไหลทุกวัน

ไม่ใช่น้ำหยดเดิม

ไหลเรื่อยไม่นิ่ง

แต่ใจกลับมีตะกอนทับถม

อารมณ์กวัดแกว่ง

ไม่มีองศา

ไม่มีหลักยึด

แต่กลับอยากให้คนอื่นทำตาม

บันทึกสำหรับเตือนตน...บนวิถีของความเป็นไป

 

 

 

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน alternative

หมายเลขบันทึก: 50738, เขียน: , แก้ไข, 2012-02-11 15:56:07+07:00 +07 Asia/Bangkok, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 17, อ่าน: คลิก

คำสำคัญ (Tags) #wisdom

บันทึกล่าสุด 

ความเห็น (17)

     .ใช่เพียงแต่เป็นบันทึกเตือนตน "คนไร้นาม" เท่านั้นครับ อยากบอกว่าได้เตือนเอาคนมีนามเข้าให้บ้างแล้วอย่างน้อยคนหนึ่งคนนั้น นั่นคือคนฅนนี้

คุณชายขอบรู้ไหมว่า

ไร้นามรู้สึกเหมือนกำลังว่ายน้ำทะเลที่กว้างใหญ่

ที่คุณชายขอบก็ว่ายไม่ไกลนัก ถึงจะว่ายแข็งกว่า แต่ก็คอยว่ายไม่ห่าง ไม่ยอมทิ้ง ยังคอยแลดูว่า ไร้นามผลุบๆโผล่ๆอยู่แนวไหนของทะเล

จริงๆนะ

Ka-Poom
เขียนเมื่อ 

งั้นกะปุ๋มขอเป็นนก ที่บินโฉบไปมา..คอยดูคุณไร้นาม...และคุณชายขอบว่ายน้ำเริงร่า ไล่ตามกันไปแล้วกันนะคะ...

นกเสรี...

กะปุ๋ม

เป็นเกียรติอย่างสูงเลยล่ะ ที่ท้องทะเลกว้างใหญ่ ผู้คนลอยคอกลางทะเล

จะเห็นท้องฟ้ามีนก(สวย)โฉบเฉี่ยว คอยห่วงหาอาทร อย่างนี้ว่ายเท่าไหร่เท่ากัน

ก็เวลาอยู่กลางทะเล ถ้าเห็นนกก็คือมีความหวังว่าจะเห็นฝั่ง ...เสมอ

ความหวัง เป็น energy ที่ดีที่สุด ที่แต่ละคนพึงจะมี และรู้หาวิธีการสร้างมันขึ้นมาด้วย

ว่าไหม

สวัสดีค่ะ มนุษย์ปริศนาในใจพี่

Ka-Poom
เขียนเมื่อ 

นกเสรีนี้...หาใช่จะสวยงาม...

บางครั้งอาจเซถลาไป...เพราะแรงแห่งลม...พายุ

แต่ก็ยังโผผินบินไป...ด้วยหัวใจแห่งความเสรีนั้น...

แม้อาจมองเป็นหวัง..แห่งฟากฝั่ง...

แต่นกน้อยตัวนี้...ก็ยังคงบินถลาไปในนภา

ด้วยหัวใจแห่งศรัทธา...ต่อความหวังนั้นเช่นกัน

... 

กะปุ๋ม

     เข้ามาขอบคุณสำหรับความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้ครับ อยากบอกครับว่ามากมายจริง ๆ
     ว่ายถึงฝั่งแล้ว เราไปนั่งรถไฟท่องเที่ยวไปด้วยกันไหมครับ (ยิ้ม ๆ ด้วยน้ำตาเอ่อไหล)
Ka-Poom
เขียนเมื่อ 

หากว่า...สองท่าน...ว่ายไปแห่งถึงฝากฝั่ง..

นกเสรี...นี้คงหมดหน้าที่...

และโผบิน..ไปในนภา...

เพื่อมองหา...คนลอยคอ...

ในเวิ้งทะเล...นั้น...

จนกว่า...จะไร้ซึ่ง..แห่งลมหายใจ

...

กะปุ๋ม

ผู้น้อยบังอาจไม่มาต้อนรับ โกวเนี้ยสคราญมือทองประสานสิบทิศแห่งยุทธจักร นาม เมตตา ไม่ได้แล้ว

ขอน้อมคารวะ เชิญ เชิญ โกวเนี้ยนั่งให้เบิกบาน บล็อกของไร้นามจะต่ำต้อย ซ่อมซอ ไม่น่าดู แต่มีโกวเนี้ยย่างมาถึงนี่แล้ว...ขอน้อมคารวะด้วยน้ำเย็นสักจอก

มิบังอาจก่อกวนโกวเนี้ยสาวสะพรั่ง....แน่ๆ

น้ำตาลูกผู้ชาย มิหลั่งง่ายๆ แต่น้ำตาคุณชายขอบเอ่อไหลแล้ว ใยมิใช่ให้เกียรติอย่างสูงแก่ผู้ต่ำต้อย ไร้นาม เล่า

ว่ากันว่าน้ำตาชายยามหลั่งแม้เพียงหนึ่งหยด มีให้กับแค่สองวาระ คือหนึ่งหลั่งให้กับน้ำมิตร สองหลั่งให้กับแผ่นดิน

ผู้ไร้วาสนาอย่างไร้นาม ได้รับรู้ ก็ถือเป็นเกียรติอันสูงสุดแล้ว....ขอคำนับด้วยใจ

 

นกเสรี ช่างมีจิตใจยิ่งใหญ่ น่ายกย่อง

คิดจะช่วยคนช่วยให้ถึงที่สุด และเมื่อช่วยแล้ว ถึง0tอ่อนล้าไปบ้าง ก็ยังคิดโผไปช่วยคนอื่นอีก...สรรเสริญ Dr .Ka-Poom ขอคารวะ

Ka-Poom
เขียนเมื่อ 

อย่าเพิ่งเชื่อ...นกเสรีตัวนี้เลย...

ภาพที่เห็นอาจไม่ใช่สิ่งที่เป็น...

นกเสรี...อาจโผบินไป...เกาะ..ไหนสักแห่ง..

อย่างหลบซ่อน...เพราะทะนงตนว่าเป็นนกเสรี...

แต่แท้จริง...อาจเป็นนกปีกหัก...ที่พยายามทำกล้าแกร่ง...โผบินอวดใคร...อย่างใจอยากจะเรียกว่า..."นกเสรี"..

อยากแท้จะรับการคาระวะ...จากไร้นาม...แต่ไม่ไร้ซึ่งแห่งหัวใจ...

...

กะปุ๋ม

  • แวะมาขอบคุณที่ไปทักทายครับผม
  • ขอบคุณมากครับ
  • ชอบลำนำข้างบนของคุณไร้นามจังเลยค่ะ

อาจารย์ ดร ขจิต แวะมาทั้งที ไม่ได้ต้อนรับ...ไร้นามนี่ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ

ขอบคุณเช่นกันที่กรุณามาเยี่ยม

นกเสรีพูดอะไร...เชื่อเสมอๆ...ก็คนมันเชื่อจะห้ามได้ไงอ่ะ

คุณ Bright Lily

ไร้นามตื่นเต้นดีใจที่คุณชอบลำนำ...วันหลังจะเขียนให้อ่านอีก...