ฉบับ ดร.สัตยพรต ศาสตรี เป็นต้นเค้าในการเรียบเรียง และฉบับนี้ก็นำมาจากของรัชกาลที่ี ๑ มาเป็นต้นเค้าอีกทีนะครับ

 

รามเกียรติ์

ตอนที่ ๑๙  มหาบาลเทพาสูร

สรคะที่ ๑๘

           ครั้นพระรามได้ส่งท้าวทศกัณฐ์ไปยังโลกมฤตยูแล้ว  พระองค์ก็ได้เสด็จนิวัตยังพระนครของพระองค์  พร้อมเหล่าสหายและเสนาทั้งหลาย

 

             มหาบาล  ผู้เป็นสหายของท้าวทศกัณฐ์  ได้คิดถึงเพื่อนที่มิได้เห็นกันมาช้านาน  จึงได้มาหา  เมื่อทราบเรื่องราวทั้งหมด  ก็รู้สึกเสียใจ  และคิดว่าพิเภกผู้มีใจหยาบช้า  หวังแย่งชิงอำนาจและราชอาณาจักรของพระเชษฐา  สมควรแล้วที่เราจะต้องฆ่าพิเภกเสีย   มหาบาลและเหล่าเสนา  ได้ทำการล้อมเมืองลงกาไว้ 

 

            พิเภกผู้เป็นราชาใหม่  ได้รับสมญานามว่า  ทศคิรีวงศ์  อันเป็นชื่อที่ใช้ในการราชาภิเษกของพระองค์  พิเภกผู้ไม่มีความสามารถและอำนาจอย่างท้าวทสกัณฐ์   จึงได้รู้สึกปริวิตกอย่างมาก 

 

           พิเภกได้ระลึกถึงพระดำรัสขององค์รามขึ้นว่า  ข้าพเจ้าจะส่งลูกศรดอกหนึ่งไปยังท่าน  ทุก ๆ สัปดาห์  ถ้าหากท่านได้รับความลำบากประการใด  ก็ขอให้ท่านได้ส่งหนังสือบอกมายังข้าพเจ้า  ผ่านลูกศรนี้

 

          พิเภกคิดได้ดังนั้น  จึงได้มัดหนังสือติดไปกับลูกศรแล้วปล่อยไป  หนังสือนั้นได้ไปถึงองค์รามอย่างเร็วพลัน

 

          ครั้นพระรามทรงทราบ    ได้ตรัสรับสั่งให้หนุมานผู้เป็นทหารเอก  ผู้เสียสละ  ไปช่วยสหายเก่าผู้ถูกความทุกข์ทับทมแล้ว

 

            หนุมาน ผู้เป็นราชาสมญาศักดิ์ว่า  พญาอนุชิต  ผู้ครองเมืองนพบุรี  ก็ได้ออกเดินทางไปยังเมืองลงกาทันที

 

            ครั้นพญาอนุชิตได้ถึงเมืองนั้น  ได้ท้าทายมหาบาลเทพาสูรให้มาต่อสู้กัน  และบอกกะมหาบาลเทพาสูรว่า ข้านี้แหละ  คือ ความตายของเจ้า

 

             มหาบาลเทพาสูรได้ฟังคำนั้น  รู้สึกราวกะว่าหลาวอันแหลมคมได้เสียบแทงเข้าไปในหู  ได้เปล่งเสียงคำรามและวิ่งเข้าไปปะทะกับหนุมานนั้น

 

         มหาบาลเทพาสูรได้หัวเราะเยาะและกล่าวกะหนุมานว่า  เจ้าวานรผู้น่าสงสาร  ข้าจะปล่อยเจ้าไป  เพราะเจ้านั้น  ไม่เหมาะสมกับการเป็นคู่ต่อสู้กับข้าเลย 

 

        หลังจากได้ฟังคำอันน่าตกใจของอสูรแล้ว  หนุมานได้พูดกะอสูรว่า  เจ้าจงจำไว้ว่า  ไม่มีผู้ใดแข็งแรงหรืออ่อนแรง  โดยชาติกำเนิด  หากแต่จะมีได้  ก็มีเพียงการที่เราทั้งสองนั้น  ได้พิสูจน์กันด้วยการต่อสู้เท่านั้น   การพูดคุยโอ้อวดไม่อาจจะพิสูจน์อะไรได้

 

         อสูรมหาบาล  ครั้นได้ฟังคำของหนุมานนั้น  ไม่อาจระงับยับยั้งตนเองได้  จึงโจมตีลูกพระพายทันที  ทั้งสองต่างได้ประหัตประหารกันอย่างไม่เคยมีมาก่อน

 

         หนุมานได้ใช้ความเร็วของลมที่หมุนไปในอากาศตัดยักษ์นั้นออกเป็นสองท่อน   เพียงคราเดียวเท่านั้น  มหาบาลยักษาก็สามารถต่อติดกันได้เหมือนเดิม  หนุมานประหลาดใจยิ่งนัก  ด้วยคิดว่าวิธีนี้จะสามารถฆ่ายักษ์นั้นได้ 

 

         พิเภกผู้ยืนดูอยู่  ก็ได้กล่าวกะหนุมานว่า  ตราบใดที่อกของยักษ์นี้ยังไม่ระเบิดแยกออกจากกัน  ตราบนั้นไม่มีใครบนโลกนี้ที่จะสามารถฆ่ามันได้  ฉะนั้น  พึงทำลายอกของยักษ์ผู้ชั่วช้านี้

 

        ครั้นได้ฟังคำนั้นแล้ว  หนุมานก็ได้ฉีกอกของมหาบาลเทพาสูรออกจากกัน   เมื่อมหาบาลเทพาสูร  ผู้เป็นสหายของท้าวทศกัณฐ์ถูกฉีกอกออก  ไม่นานก็ล้มลงบนพื้นดินและถึงซึ่งความตาย

 

       หนุมานผู้ชาญสมรและกล้าหาญ  ได้ประสบความสำเร็จในการช่วยเหลือพิเภกให้พ้นจากเหตุร้ายนี้   จึงได้กลับไปยังที่อยู่ของตน