จดหมายถึงลูก "ภัคร + เพรียง" ฉบับที่ ๑๗
ตอน การสร้างฐานของครอบครัว
เวลาแม่กลับไปบ้านที่พรหมพิรามคราวใด แม่ได้พูดคุยกับพ่อเร แม่ก็จะได้รับคำตอบและคำอธิบายจากพ่อเรว่า "พ่อเรจะเป็นคนที่ชอบสร้างฐานของครอบครัวมากกว่าเรื่องของการต่อยอด"...ในความคิดของพ่อเรนั้น พ่อเรจะหมายความว่า...พ่อเรจะชอบทำเรื่องราวต่าง ๆ เช่น การซื้อที่ดินไว้ให้กับลูก ๆ การดูแลรักษาบ้านเดิมไว้ให้กับลูก ๆ การปลูกป่าสักไว้ให้กับลูก ๆ การไม่ยอมขายที่ดินของปู่ - ย่า ตา - ยาย และของตนเองเป็นอันขาด ฯลฯ พ่อเร บอกว่า "พ่อชอบสร้างฐานไว้ให้กับลูก ๆ หลาน ๆ เผื่อว่า...วันหนึ่งลูก ๆ หลาน ๆ ไปเผชิญกับโลกภายนอกบ้านแล้ว เกิดไปไม่รอด ก็จะได้กลับมายังฐานเดิมของตัวเองได้ โดยที่ไม่ลำบาก เพราะลูก ๆ หลาน ๆ นั้น จะต้องมีฐานครอบครัวที่มั่นคง แข็งแรง สำหรับเรื่องการต่อยอดนั้น เป็นเรื่องของแต่ละคนแล้วล่ะ ไม่ว่าจะเป็น แม่ ลูก หลาน คงต้องไปจัดการกับตัวเองก็แล้วกัน...
พ่อเรจะสอนพวกเราว่า...คนเราจะไปในที่สูง ๆ ได้นั้น ฐานล่าง คือ ครอบครัวต้องแข็งแรง มั่นคง สามารถเป็นเสาหลักให้กับพวกเราได้อยู่ได้อย่างมั่นคง ไม่ใช่ว่าพวกเราได้ต่อยอดขึ้นไปแล้ว และถ้าฐานล่างของครอบครัวไม่แข็งแรง มั่นคงแล้วละก็ สักวันหนึ่งถ้าฐานไม่มั่นคง มันจะทำให้พวกเราร่วงลงมาแล้วบาดเจ็บได้...นี่เป็นความคิดของพ่อเร ซึ่งคอยเป็นห่วงพวกเรา (แม่ + ลูก ๆ + หลาน)
แม่ว่า..."พ่อเรคิดถูก เพราะคนเราถ้าเติบโตแล้ว บางคนขายถิ่นฐาน ที่ดิน เดิมของตนเอง เพื่อไปเผชิญโชคชะตาในข้างหน้า ใช่ว่า จะดีเสมอไป สักวันหนึ่งถ้ามันเผชิญกับโลกภายนอกไม่ได้แล้ว อะไรจะเกิดขึ้นกับตัวเราเอง จะกลับก็กลับมาไม่ได้ ความสุขก็จะไม่ได้รับ ทำให้รู้สึกอึดอัดกับการที่จะกลับมายังถิ่นฐานเดิม ซึ่งปัจจุบันมีให้เห็นอยู่มากมาย" พ่อเร จึงสู้ที่จะเป็นผู้อยู่เบื้องหลังในการสร้างฐานครอบครัวให้เข้มแข็ง แข็งแกร่ง มั่นคง และเป็นเสาหลักให้กับพวกเรา...พวกเรายังคิดว่า "ความคิดของพ่อเรอาจไม่เหมือนคนอื่น แต่พวกเราก็ดีใจและภูมิใจที่พ่อเรเป็นเสาหลักและกำลังที่อยู่เบื้องหลังให้กับครอบครัวของพวกเรา"...
อ่านจดหมายถึงลูก ทุกฉบับ ได้จากที่นี่...
http://www.gotoknow.org/blogs/books/90553/toc
