จดหมายถึงลูก "ภัคร + เพรียง" ฉบับที่ ๑๖
หมดไปแล้วกับภาคเรียนที่ ๓ ที่ "พี่ภัคร" ได้เรียนต่อระดับปริญญาโท พี่ภัครจะคอยบ่นให้แม่ฟังอยู่เสมอว่า "เหนื่อย" แต่แม่ก็คอยพูดให้กำลังใจลูกเสมอว่า "ต้องอดทน" ไม่มีอะไรที่จะได้มาด้วยความง่าย สบาย หรอก สิ่งที่ลูกเห็นว่ามันสวยหรูนั้น ถ้าเรามองมันจริง ๆ แล้ว ข้างหลังสิ่งนั้น มันจะมีความทุกข์ ลำบาก ความเหนื่อยอยู่ในเบื้องหลังของสิ่ง ๆ นั้นเสมอ...สำหรับตัวเราก็เช่นกัน ก่อนที่เราจะเรียนจบ สิ่งที่เราจะต้องผ่านไปนั้น มันจะต้องเต็มไปด้วย ความลำบาก ความเหนื่อย แต่สิ่งที่จะใช้เป็นเครื่องมือต่อการฟันฝ่าไปให้ได้นั้น นั่นคือ ความอดทน การอ่านหนังสือให้มาก ๆ การสรุปประเด็นในการอ่าน การคิด การวิเคราะห์ การสังเคราะห์ในเรื่องราวต่าง ๆ ให้ได้เพื่อจะสรุปผลมาเป็นแนวคิดของตัวเรา นั่นเอง...
"พี่ภัคร" บอกแม่ว่า จะกลับในวันพรุ่งนี้ ที่ ๒๒ ตุลาคม ๒๕๕๕ เพราะพี่ภัครต้องเคลียร์งานส่งให้อาจารย์ให้เสร็จเรียบร้อยเสียก่อน ก็คงจะกลับถึงพิษณุโลก ประมาณ ๕ โมงเย็น พวกเรา (แม่ + พี่ภัคร + น้องเพรียง + น้องอ้อม + เจ้าฟ้าคราม) ตกลงจะไปกราบที่ศาลแม่ย่า (สุโขทัย) แล้วก็เลยไปกราบที่ศาลสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช (ตาก) ในวันที่ ๒๓ ตุลาคม ๒๕๕๕ เพราะก่อนที่น้องเพรียงจะไปรับราชการทหาร ในวันที่ ๑ พฤศจิกายน ๒๕๕๕ พวกเราจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง กับชีวิตครอบครัว ที่นาน ๆ ครั้ง พวกเราจะได้อยู่พร้อมหน้า พร้อมตากัน...นี่แหล่ะ!!! ชีวิตครอบครัวของพวกเรา ซึ่งไม่เหมือนกับครอบครัวบางครอบครัวที่ได้อยู่พร้อมหน้ากันในทุก ๆ วัน...แต่นี่ เป็นการสร้างความอบอุ่นให้กับพวกเราในการใช้ชีวิตของครอบครัวอีกแบบหนึ่ง...
เจ้าฟ้าคราม ชอบทำตาหวาน...
อ่าน จดหมายถึงลูก ทุกฉบับได้จากที่นี่...
http://www.gotoknow.org/blogs/books/90553/toc
