..บนทางเดินเส้นนั้น.ราดคลุมไปด้วยใบไม้หลากสี..เหลืองอร่าม..ราวกับทองคำ..ในวันที่อาทิตย์ส่องแสง..ความอบอุ่นสะท้อนไปทั่ว..ก่อนจะลาจากไปสู่ความหนาวเย็น..ใบไม้เหล่านั้นก็จะเปลี่ยนสภาพไป..ที่ว่าดุจทองคำนั้น..ก็จะเน่าส่งกลิ่นกระจาย.บ่งบอกถึงอนิจจังของสิ่งมีชีวิต...".หล่อนคนนั้น"..เก็บใบไม้ที่ล่วงหล่น..มาประดับ..ห่ออาหารที่หล่อนสรรค์แต่ง..ไปฝาก.."แม่ชี.นิกายมหาญาณ"..ที่หล่อนเพิ่งได้รู้จัก..เมื่อวาน..แผ่นแป้งบางอังไฟจนเหลืองถูกจัดวางด้วยใบผักหลากสี..แตงสีส้มตัดกับความเข้มของสีเขียวใบผัก..เนยแข็งชื่อดังของคนอิตาเลี่ยนแนบเคียง...หล่อนบรรจงวางอย่างเป็นระเบียบเหมือน จิตที่เรียบและปล่อยวาง..หล่อนเก็บกระดาษห่อของแทนที่จะทิ้งไปขยำจนยับแล้วเอามารีดซ๊ะเรียบ..แล้วห่อไป..เก็บกุหลาบหนูดอกเล็กแต่กลิ่นแรงวางบนใบไม้ที่เก็บมา.."สวยดีนะ"..หล่อนแอบคิดในใจ...
....ปลายทางของถนนสายนั้น..คือต้นทางของห้องเรียน..ที่หล่อนไปมาเมื่อเช้านี้..." Meditation und Buddissmus"ในเมืองฮัมบอรก..
...ทำไม(ฝรั่ง)..จึงเริ่มศึกษาเรียนรู้และปฏิบัติ"วิถีพุทธ"..อย่างจริงจัง...เขาให้เหตุผลไว้ว่า.."เรียนที่จะรัก..ผู้อื่น...อันเป็นทางนำไปสู่ความสงบภายใน..อันเป็นที่สุดของการเกิดปัญญา.."....
สุขภาพดี .... วิธีพุทธ .... ดีจังเลย
ยายธี ... สบายดีนะคะ หมอเปิ้ล...คิดถึง...คิดถึง ..... นะคะ
คนใกล้ตัวเคยถามว่าเพราะเราใกล้เกลือกินด่างรึเปล่าที่เห็นคนทางตะวันตก ศึกษาอย่างตั้งใจและปฏิบัติอย่างจริงจังในวิถีพุทธะ
แต่เราที่เกิดมาในที่ที่ควรจะเป็นดินแดนพุทธะ ไม่ได้เพียงศึกษาแม้แต่เปลือกของใจตัวเอง...
คำถามนั้นทำให้ปริมหยุดคิดนานเลยทีเดียว
ขอบคุณค่ะคุณยาย
คิดถึงค่ะ ยายธี ทุกบันทึกไม่ยาวนัก แต่ความหมายโดนโดนใจค่ะ
สูงสุดคืนสู่สามัญ ..
....ด้วยคาระวะ..เจ้าค่ะท่านผู้อ่านที่รัก...ต้นทางและปลายทางที่ๆเรียนได้ไม่รู้จบ..จวบจนวันสุดท้าย..(ยายธี)คิดว่า..คือตนเอง..ตำราที่ดีที่สุดในโลกก็ว่าได้..คือ"วิถีพุทธ"การก้าวเข้าสู่ภายในที่ลึกล้ำเกินที่จะกำหนด..นั้น..คือ..วิปัสสนา..(และห้องเรียนนั้นจะไม่เป็นเพียงฝันๆต่อไป..เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องเรียนแห่งใจ..ห้องเรียนที่มีอยู่เป็นอยู่..ใน..ธรรม.. ...สันติ..คงบังเกิด..ด้วย..อิสระ..สุข..เพราะใน..ธรรมชาติ..มีห้องเรียนรู้...นะเจ้าคะ...ยายธีค่ะ
http://www.youtube.com/watch?v=AOyct_HXMEY
ไชโย..ให้กับ..เลนนอน...แม้เขาจะตายไป..ด้วยความอยากดังของคน"ฆ่า"..เพลงกระตุ้นฝันจิตวิญญาณนั้นยังอยู่...ขอบพระคุณท่านมากกกๆๆเจ้าค่ะ...คุณมะเดื่อ..