วันเสาร์ ที่ 20 ตุลาคม 2555
กราบสวัสดีค่ะครู
วันนี้เป็นวันที่ 84 แล้วค่ะ ตั้งแต่ขึ้นเลข 80 มาหนูเองก็ล้มระเนระนาด ชัดเจนกับตนเองถึงภาพของความล้มเหลวของการภาวนา แต่ครูก็เมตตาทำทุกวิถีทางให้หนูรู้สำนึกและเจริญขึ้น
ครูทุบอีกครั้งแล้วครั้งนี้ ทำให้หนูได้เห็นจิตใจที่ด้านและไร้สำนึกในตนเอง
ด้วยนิสัยเดิม ความคุ้นเคยเดิม ๆ ในความโง่เดิม ๆ มันก็ร้องไห้
พอก้าวออกจากจุดนั้น ครูก็เมตตาให้เด็ก ๆมาเป็นเพื่อนให้กำลังใจ
ขณะที่ครูเองเพียงอดทน และให้โอกาสหนูเสมอ
ทำให้นึกย้อนถึงนิทานผีเสื้อที่ครูเคยเล่าให้ฟังว่า
“จริง ๆแล้ว เราอาจจะเป็นผีเสื้อที่ฝันว่าเป็นมนุษย์”
เป็นศิษย์ครูก็จะถูกเคี่ยวเข็ญจนสำเร็จ ไม่เช่นนั้นก็ไป
เพราะศีลหนูไม่ครบ
ดูเหมือนเป็นสิ่งเดียวที่ลงใจกับตนเองว่า
“ยังไงก็กอดศีล ตั้งจิตอธิษฐานขอรักษาศีลให้บริสุทธิ์ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป”
ก้าวเดินออกมา ภายในเกิดการเช็คกับตนเองถี่ขึ้นเจ้าค่ะ ว่าผิดศีลข้อไหนไหมก่อนทำ
และตั้งใจทำสิ่งที่ครูชี้ แม้จะยังเด๋อ ๆ ด๋า ๆ ตามประสาคนที่สติมาไม่เต็ม
แต่ก็พยายามการที่ครูเมตตาให้สอนหนังสือน้องภัส ก็เป็นเหมือน โอกาสที่ให้ฝึกเรื่อง “วิทยาทาน และความอดทน”
แต่ก็เห็นชัดว่า “พอหนูไปข้างหน้าแล้วก็ลืมข้างหลัง”
จนครูต้องลงมาทำสิ่งที่สั่งหนูไปแล้ว
การทำสิ่งต่าง ๆ พยายามดูตนเองมากขึ้น และก็พยายามเริ่มใหม่
วันนี้ได้เรียนรู้ว่า ไม่ว่าอะไรเกิดขึ้นสิ่งที่ครูทำก็เพื่อล้อมรั้วให้ศิษย์อยู่เสมอ
หนูไม่สัญญาเจ้าค่ะ แต่จะพยายามให้ดีที่สุดในการรักษาศีล
จะพาศีลกลับบ้าน จะพาศีลไปกับใจให้ได้
กราบขอบพระคุณเจ้าค่ะ
