เรื่องเล่าจากบ้านแม่ตาด :

 

คิดถึง....ต้นพยอม

 

 

 

 

          เมื่อหลายวันก่อน ผมแวะเข้าไปที่ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่ วัดสวนดอก ต.สุเทพ อ.เมือง จ.เชียงใหม่  เพื่อไปเยี่ยมครูบาอาจารย์ที่คุ้นเคยกันมานาน รวมทั้งเพื่อทำธุระบางอย่างด้วย

          เมื่อไปถึงก็รู้สึกแปลกใจที่เห็น "ต้นพยอม" ที่หน้าอาคารห้องสมุดใหญ่โตขึ้นมากอย่างผิดสังเกต ทั้งที่เมื่อปี 2533 หรือเมื่อ 22 ปีก่อน ตอนที่ผมเห็นครั้งแรกต้นพะยอมเหล่านี้ใหญ่กว่ากำปั้นเพียงนิดเดียวเอง ก็เลยถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกซะหน่อย ในฐานะที่ได้ช่วยทำให้ผมระลึกถึงสถานศึกษาแห่งนี้อยู่เสมอ

          ต้นพยอม....นอกจากจะทำให้ผมได้ย้อนความหลังกลับไปถึงอดีตตอนที่ยังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยสงฆ์แห่งนี้เมื่อเกือบ 20 ปีก่อนแล้ว ยังทำให้ผมนึกถึงตลาดแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่บนถนนสุเทพ ริมคลองชลประทาน ใกล้ๆ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ คือ "กาดต้นพยอม" 

          ในอดีตตลาดหรือกาดต้นพยอมแห่งนี้เคยมีต้นพะยอมขึ้นอยู่เต็มไปหมด  แต่น่าเสียดายที่ปัจจุบันกลับไม่เหลือต้นพยอมอันเป็นสัญลักษณ์ของตลาดให้เห็นอยู่เลยสักต้น (ยกเว้นในพื้นที่ของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่) คล้ายๆ กับ "กาดต้นลำไย" หรือ "ตลาดวโรรส" ในปัจุบัน ที่ไม่มีต้นลำไยอันเป็นที่มาของชื่อตลาดแห่งนี้หลงเหลือให้เห็นอยู่เลยสักต้นเช่นกัน

           การพัฒนาไปถึงไหน  ต้นไม้ของที่นั่นก็ต้องล้มหายตายจากไปด้วย....คงจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ นะครับ

 

 

(ปล. วันนั้น ผมตั้งใจไปเยี่ยม "คน"  แต่กลับได้รูป "ต้นพยอม" กลับมาแทน  จนมีคนแซวผมทาง Facebook ว่า "ตกลงแล้ว  ตั้งใจมาเยี่ยมคนหรือมาเยี่ยมต้นพยอมกันแน่เนี่ย"   คิคิคิ)

 

 

 

 

ต้นพยอมที่สวยงามและสูงชะลูดต้นนี้
เมื่อ 22 ปีที่แล้ว โตกว่ากำปั้นนิดเดียวเอง

ผมจำเขาได้....แต่เขาจะจำผมได้ไหมน่ะ?

ต้นพยอมหน้าอาคารห้องสมุด มจร.วิทยาเขตเชียงใหม่ วัดสวนดอก