คนของรัฐกับอาเซียน ๑

       เวลาช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน เพียงไม่เท่าไรก็สิ้นปีงบประมาณเก่า...ย่างก้าวเข้าสู่ปีงบประมาณใหม่กันแล้ว  วัน..เดือน...ปี  ช่างเร็วเสียนี้กระไร ดังนั้นการเตรียมตัวเข้าสู่ประชาสังคมอาเซียนก็ยังเหลือเวลาอีกไม่นาน...สื่อต่างๆโหมประชาสัมพันธ์ถึงความเคลื่อนไหว  ไม่ว่าจะเป็นทางด้านเศรษฐกิจ  การเกษตร  การศึกษา เพื่อให้ทุกภาคส่วนตื่นตัว และก้าวอย่างได้ทันเหตุการณ์

       แต่อีกมุมมองหนึ่งสำหรับบุคลากรภาครัฐที่เป็นกลไกในการขับเคลื่อน เราเดินไปถึงไหนกันบ้าง  ไม่ต้องการให้เหมือนกับสมัยที่คอมพิวเตอร์เข้ามาสู่ประเทศไทยใหม่ๆ ที่บุคลากรภาครัฐตามไม่ทัน  ทำให้มีเหตุการณ์ขอลาออกกันเป็นจำนวนมาก   เพราะเราทุกคนก็ทราบดีว่าการรวมกลุ่มอาเซียนมีเป้าหมายให้ระบบเศรษฐกิจเป็นตลาดและฐานการผลิตเดียวกัน  โดยให้มีการเคลื่อนย้ายสิ้นค้า บริการ การลงทุนและแรงงานฝีมือภายในอาเซียนอย่างเสรี  ดังนั้นการที่ประเทศเราจะได้รับประโยชน์มากน้อยเพียงใดก็ย่อมที่จะ ต้องมาจากคำว่า “คุณภาพ” ไม่ว่าจะเป็นสินค้า/ผลิตผลทางการเกษตรหรือทรัพยากรมนุษย์  คนทุกคนในชาติต้องเตรียมพร้อมรวมถึงบุคลากรภาครัฐทุกคน

        ประการที่ ๑ ต่อไปการที่เราจะอยู่เพียงโดดหนึ่งเดียวในสังคมไม่ได้อีกต่อไป  เราต้องมีพรรคพวก  เครือข่าย เช่นเดียวกันกับกลุ่ม ๑๐ ประเทศ        อาเซียนก็รวมตัวกันเพื่อการนี้ เมื่อเป็นเช่นนี้ข้าราชการจึงมีความ  จำเป็นต้องเรียนรู้  ยกตัวอย่างความร่วมมือด้านเศรษฐกิจ เพียงเรื่องเก็บภาษีขนส่งสินค้า เราต้องเรียนรู้ในเรื่องค่าธรรมเนียม  ศุลกากร  แต่ละประเภทต้องพัฒนาเรื่องเหล่านี้ให้ได้มาตรฐานเกื้อกูลกัน ไม่ใช่ต่างคนต่างทำ

         ดังนั้น ข้าราชการต้องแม้นในเรื่องของกฎระเบียบ โดยเฉพาะระเบียบที่เราถืออยู่ในมือในการปฏิบัติ  ของหน่วยงานเรา  ต้องรู้ว่าบทบาทหน้าที่ที่เราทำอยู่มีอะไรบ้าง ต้องทำความเข้าใจอย่างแท้จริง หลังจากนั้นเราต้องเรียนรู้ถึงการปรับบทบาทหน้าที่ของเราเพื่อเอื้อให้กับอีก ๙ ประเทศ  ก็จำเป็นต้องศึกษาระเบียบปฎิบัติของกลุ่มประเทศเหล่านั้น อย่าให้เขาว่าเราล้าหลัง  เพราะแน่นอนว่าบทบาท/ระเบียบของแต่ละประเทศย่อมแตกต่างกัน คงไม่ต้องพูดถึงว่าข้าราชการต้องเตรียมพร้อมเรื่องภาษาอังกฤษเพราะถือว่าเป็นภาษาราชการในอาเซียน  ข้าราชการต้องมีคุณลักษณะของความเป็นนานาชาติ นั้นคือ ต้องรู้จักกติกาสากล ต้องมีหูไวตาไว ต้องรู้จักการเปลี่ยนแปลงของโลก  ต่อไปนี้จะรู้จักแต่ประเทศเดียวไม่ได้ ประเทศอื่นเปลี่ยนแปลงอย่างไรต้องรู้เท่าเทียมกัน

          ตอนหน้าจะมาต่อกัน ยกตัวอย่งเช่นภาษาอังกฤษต้องรู้ระดับใดสำหรับข้าราชการ