ฉบับ ดร.สัตยพรต ศาสตรี เป็นต้นเค้าในการเรียบเรียง และฉบับนี้ก็นำมาจากของรัชกาลที่ี ๑ มาเป็นต้นเค้าอีกทีนะครับ

รามเกียรติ์

ตอน รามสูร

สรคะที่ ๔

           รามสูร  ผู้เป็นทิพยกำเนิด  ครั้นเมื่อทราบว่าคันธนูของพระศิวะหักลง  จึงได้ทำการท้าทายพระราม  เพื่อสู้รบ  รามสูร  ผู้ถือขวาน  ได้ถูกพระรามผู้ชาญฉลาดปราบได้แล้ว  จึงได้แสดงอุปนิสัยอันแท้จริงของตนออกมา  และเมื่อทราบว่าพระรามคือพระนารายณ์  รามสูรถึงกับขนลุกชูชันไปทั่งร่างกาย  แล้วได้ถวายคันธนูที่พระศิวะประทานแก่ตนในกาลก่อน  ให้แก่พระราม

 

            พระราม  ทรงรับคันธนูไว้  เพื่อตรีเมธ  อัยยกาของรามสูร  โดยให้รามสูร  ขว้างคันธนูไปในอากาศ  และพระองค์ก็ทรงตรัสว่า ข้าพเจ้าขอฝากคันธนูนั้นไว้กับพระวรุณเทพ  เมื่อเวลาที่ข้าพเจ้าต้องการ  ขอให้คันธนูนี้  จงปรากฏและอยู่ในมือของข้าพเจ้าโดยพลัน  พระรามตรัสเช่นนี้กะรามสูรแล้วก็ได้ลาจากไป  ลุถึงเมืองอโยธยา