ผู้เขียน ไม่ขาย เก็บไว้ดูเป็นที่ระลึกเพื่อ เตือนสติว่า อุบัติเหตุ ที่ไม่คาดคิดย่อมเกิดขึ้นได้ ทุกเวลา

ล้อวิ่งเร็วกว่ารถ

 

            วันนี้แว่นธรรมทอง นำเรื่องที่ ท่านอาจเคย ชมในคดีเด็ด ที่เป็นเรื่องแปลก ๆ บางครั้งก็อาจเสริมเติมแต่งเพื่อความเพลิดเพลิน ที่สามารถเรียกเสียงหัวเราะ จากผู้ชมได้มากที่เดียว ที่นำเรื่องนี้มาเขียนบันทึกสืบเนื่องจาก อ่านบันทึก กิเลสของ ดร. สมศรี คุณหมอ Ple คนชอบรถเต่า ผู้เขียนจะนำรถเก่าคันนี้มาให้ชมความเก๋า นำขึ้นไม่ได้เพราะกดบันทึกจัดเก็บก่อน

            เรื่องที่ ผู้เขียน กำลังเล่านี้ เกิดขึ้นกับผู้เขียนเมื่อ 10  ปีที่แล้ว ผู้เขียนได้ รถเก๋ง BMW สีดำมาหนึ่งคัน เป็นรถเก่า เคย ขับไปโคราช เพื่อทำประตู  ช่างเห็นอุทานออกมา”โอ้เก่ามาก” จึง เปิดคอมพิวเตอร์ ดูประวัติรถให้ ช่างบอกเป็นรถสั่งตรงมาจากนอก ก่อนที่คันนี้ จะมาถึงผู้เขียน ไม่รู้ ผ่านมากี่เจ้าของแล้ว

          ผู้เขียนได้รถคันนี้มาจากพี่ชาย ที่ลพบุรี เมื่อปี พ.ศ.2540  ไม่ทราบนำมาจากยุโรปปีไหน ทราบแต่อยู่กับคนที่เป็นเจ้าของก่อนพี่ชาย ปี พ.ศ. 2495 ส่วนพี่ชายคนโตของผู้เขียนคนนี้ปัจจุบันอายุ 70 ปี

            วันที่นำมาจากลพบุรี ผู้เขียนขับไม่เป็น แต่ชอบรถเมื่อครั้งไปเยี่ยมพี่เห็นแล้วชอบ เพราะเก่า คลาสสิค จึงให้น้องชาย เป็นทหารที่นครราชสีมาขับปิคอัปไปส่ง และวานเพื่อนของน้องที่เป็นทหารด้วยกัน เป็นผู้ ขับมาให้กว่าจะถึง อำเภอพุทไธสง จังหวัดบุรีรัมย์ พักหลายครั้งเพราะเครื่องร้อนเร็ว และที่เลิกเพราะความร้อนนี่เอง ถ้าความร้อนสูงน็อคทันที  รถยุโรปหม้อน้ำเล็กเพราะเป็นรถเมืองหนาว ไม่เหมือนรถเอเชีย แต่เรื่องบึกบึนทนทาน เหล็กหนา ขับหนึบนิ่ง ยกให้เลยครับ  แต่กว่าจะขับได้ ต้องซ่อม หมดไปหลายตังค์ ซื้อรถใหม่ได้อีกคัน อย่างว่า อยู่ที่ใจ  ใจรักเสียอย่าง ...ฮิฮิ

            เป็นธรรมดาครับ ขับรถเก่า ก็เหมือนคนแก่ สามวันดี สี่วันไข เดี๋ยวไอเดี๋ยวจาม ต้องคอยดูแล เอาใจใส่ หมดค่า ซ่อมค่ารักษาไม่น้อย

            เมื่อปี พ.ศ. 2545  ผู้เขียนนำไป ซ่อม ที่อู่ในตัวอำเภอ ที่บ้าน ซ่อมประตู เคยไปซ่อมหลายแห่งไม่ได้ผล สุดท้าย ใส่กลอนเหมือนประตูหน้าต่างบ้าน เพราะขับไปดี ๆ เวลาเลี้ยว ประตูโดนเหวี่ยงจะเปิดโดยอัตโนมัติ ล็อคไม่อยู่ เพื่อน ๆ และนักเรียนลูกศิษย์ จะล้อว่า รถมือเดียว (เวลาขับ มือหนึ่งจับพวงมาลัย อีกมือดึงประตู) อยู่อู่ หนึ่งสัปดาห์ วันจันทร์ ไปรับรถ ขับผ่าน ตลาดในตัวอำเภอจะไปโรงเรียน  เมื่อผ่านสถานีตำรวจ ผ่านโรงเรียนอนุบาล กำลังจะถึงหน้าวัด สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ผู้เขียน เห็นล้อรถ วิ่งออกหน้า BMW ที่ผู้เขียนกำลังขับ ตกใจ อุ้ยล้อรถใคร ไม่ถึง 2 นาที รู้สึกเหมือน เอียงและมีเสียงกระทะขูดกับถนน ล้อด้านคนขับ ของ BMW คันโปรดของผู้เขียนนี่เองครับ ผู้เขียนหักพวงมาลัยแอบซ้าย บนขอบถนน ดูล้อกลิ้งไปข้างหน้าเรื่อย ในที่สุดก็ไปตกลงข้างถนนหน้าวัดพอดี ผู้เขียน ขำก็ขำ อายก็อาย บังเอิญเพื่อครู ขับรถมาพอดี เลยขออาศัยไปลงเวลา คาบว่าง จึงไปตามช่าง แต่เป็นช่างจากอู่ใหม่ อู่เก่าไม่เอาแล้ว นับว่าโชคดี อุบัติเหตุครั้งนี้ ไม่เป็นอะไร  เพียงแต่งง ตกใจเล็กน้อยเท่านั้น กว่าจะรู้ตัวว่า เป็นล้อ รถตัวเองที่ขับ แม้ล้อหลุดยังนิ่ง อยู่เลย กว่ากระทะจะขูดกับถนนลาดยาง ประมาณ 100 เมตรกว่าล้อจะตกถนนไปต่อไม่ได้ เพื่อน ๆ บอกเอาไปออก ทีวี คดีเด็ด ไม่รู้จะพูดอย่างไร อายก็อาย ยังมีหน้ามาล้อเล่น ...อิอิอิ

            จากนั้นมาก็แผงฤทธิ์เรื่อยมา ต้องโทรหาช่าง(เลยมีช่างประจำตัว ชื่อช่างสนอง ใจดีมาก ฝีมือดีด้วย) ไปลากมา ค่ำมืด ดึก ๆ ดื่น ๆ แต่เวลาขับใน ตัวเมืองโคราชกลับ ไม่เป็นไร ก็ไว้หน้าเจ้าของเหมือนกัน โชคดีไปหาก ล้อหลุดใน ตัวตลาดก็ไม่รู้ว่า เหตุการณ์จะเป็นอย่างไร อาจโดนคน หรือไม่ก็วิ่งเข้าตึก ชนข้าวของเสียเงินไปอีก

            เชื่อไหมครับ ผู้คนที่เขาเห็นล้อวิ่งเร็วกว่ารถวันนั้น  เขาจำเลขทะเบียนไปซื้อหวย ออก ทั้ง สามตัว เป็นงั้นไป เขาเฮ็ง แต่เราซวย ทั้ง ขำทั้งอาย

          ผู้เขียนนำไปซ่อมที่อู่ประเสริฐยนต์  ที่อำเภอเมืองบุรีรัมย์  ทางอู่ขอเงินซื้ออะไหล่ก่อน หมดไปสองหมื่นกว่า รถจอดเป็นปี กลางแดด ไม่ทำอะไรให้ แถมอุปกรณ์สำคัญ ๆ สำคัญ ในรถหายหมด แม่แรง เครื่องเสียง ไฟท้าย อลูมิเนียม ขอบหลังคา ของแท้ทั้งนั้น จึงไปรับรถมาคืน ไปซ่อมที่อู่อื่น ที่ อำเภอพระคูใหญ่ เป็นช่างที่รู้จักกัน ทำดีมากครับ หากท่านใดมีโอกาสนำรถผ่านบุรีรัมย์ ถ้าจะเข้าอู่ จำไว้นะครับ อู่ประเสริฐยนต์แต่ก่อนอยู่เยื้องตรงข้าม ทวีกิจบุรีรัมย์  แต่เดี๋ยวนี้อยู่ด้านเดียวกัน บนถนนสาย บุรีรัมย์-นางรอง อย่าเข้าเด็ดขาด มีเพื่อนบอกเพื่อนมีญาติบอกญาติ เขาคงไม่เอาของเรา อาจเป็นคนอื่น คนข้างนอก พวกเก็บของเก่าขาย แต่เขาไม่ดูแล ใด้เรา ขาดความรับผิดชอบ

            เมื่อปลายปี 2549  ผู้เขียนเลย มองหารถ ป้ายแดง ขับ เป็น HODA CIVIC 1.8  ออร์โต รุ่น TOP   เป็นธรรมเนียมนิยมหรือเปล่าครับเมื่อซื้อรถ ใหม่มักให้พระเกจิเจิมรถ รูปยันต์ขาวโพนไปหมด  แต่ผู้เขียนไปบูชาขอฝ้ายหลวงพ่อที่วัดหนองปลิง ใกล้ ม.สุรนารีนครราชสีมา ผูกพวงมาลัย และให้แม่ขึ้นไปนั่งเป็นศิริมงคลเท่านี้ก็พอเป็นกำลังใจ แม้แต่สร้อย ผู้เขียนยัง ใช้รูปพ่อ-แม่ ทำเป็นจี้ สรอยติดตัวประจำ เวลาขับก็ตั้งเครื่อง GPS ให้เตือน ความเร็ว พอเตือนสติได้ เพราะผู้เขียนชอบขับเร็ว บางครั้ง ขึ้น 150 โดยไม่รู้ตัว มีเครื่องเตือน ให้รู้ตัวก็ดี ถ้าเข็มถึง 116/ชั่วโมง เครื่องจะเตือน ให้ลดความเร็วและขับขี่ด้วยความระมัดระวังแม้เส้นทางที่รู้จัก ก็จะตั้งให้เตือนเป็นประจำ

         6 ปีมาแล้วมีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น จอดแล้ว พวงมาลัยล็อค อยู่ในช่วงประกัน ทางศูนย์นำไป เปลี่ยน จากนั้นก็ไม่กวนใจอีกเลย คุณปู่ BMW จึงจอดให้เฝ้าบ้าน โชว์ความสง่างามตามวัย อยูหน้าบ้าน ใคร ๆ ผ่านไปมาก็เข้าไปดู แม้ชาวฝรั่งเห็นก็แวะไปชม บ้านผู้เขียนเป็นบ้านสวนอยู่ริมถนนผ่านไปมาเห็นบริเวณบ้าน หลายคนอยากได้ ไปขอซื้อ ผู้เขียน ไม่ขาย เก็บไว้ดูเป็นที่ระลึกเพื่อ เตือนสติว่า อุบัติเหตุ ที่ไม่คาดคิดย่อมเกิดขึ้นได้ ทุกเวลา  ...สวัสดีครับ