วันนี้ผมได้รับอีเมล์เรื่องเล่าจาก ครูนรินทร์ พันธุ์ครู หนึ่งในครูเพื่อศิษย์ที่มาร่วมเวทีกับเราในสองเวทีล่าสุด ที่นี่ และที่นี
คุณครูนรินทร์ ส่งเรื่องเล่าประสบการณ์ที่ตนเองภูมิใจมาให้ผมอ่าน ผมอ่านแล้วรู้สึกชื่นชม ปนเห็นใจท่าน และเข้าใจปัญหาการที่พูดกันมานานว่า "ขาดครูแต่ครูไม่ขาด" มากขึ้นครับ ผมขอถือวิสาสะ นำบทความมาวางไว้บนนี้เพื่ออาจเป็นประโยชน์ต่อเพื่อนครูท่านอื่นๆ ครับ
จากครูเกษตรกลายมาเป็นครูสอนดีคอมพิวเตอร์
ผมนายนรินทร์ พันธุ์ครู ปฏิบัติการสอนที่โรงเรียนกันทรวิชัย อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม กลุ่มสาระการงานอาชีพและเทคโนโลยี ปฏิบัติการสอนวิชาคอมพิวเตอร์ ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ผมจบ ปวส.เกษตรกรรมจาก วิทยาเขตเกษตรกาฬสินธุ์ เมื่อปี พ.ศ. 2525 สอบบรรจุได้เป็นครูสอนวิชาเกษตรกรรม ที่โรงเรียนนาเชือกพิทยาสรรค์ นับเป็นเริ่มแรกของการก้าวเข้าสู่ชีวิตครู สอนวิชาเกษตรกรรมมาเกือบครึ่งหนึ่งของชีวิตการเป็นครู ชีวิตการทำงานผันแปรหันมาจับคอมพิวเตอร์ กลายมาเป็นครูสอนคอมพิวเตอร์ ที่สามารถคว้ารางวัลครูสอนดีสอนเก่ง มันคงไม่ง่ายเกินไปใช่ไหมถ้าไม่มีความจริงจังและจริงใจให้กับการทำงาน
ชีวิตการเป็นครูเกษตรกรรมนั้น ถ้ามองดูผิวเผินก็จะดูว่าง่าย ๆ สบาย ๆ แต่ถ้าจะว่าไปแล้วคงไม่หมูสักเท่าไหร่ ไหนจะต้องเน้นทางวิชาการ ไหนจะต้องเน้นที่ผลผลิต ทั้งฝึกความอดทนให้นักเรียน ให้มีความมุมานะบากบั่นรักในอาชีพที่เคยเป็นอาชีพดั้งเดิมของบรรพบุรุษ มีความพยายามสูงในการที่จะให้เด็กรักและรู้จักการทำงานหนัก เพื่อฝึกให้ต่อสู้กับความยากลำบาก ผมเป็นครูเกษตรมาเกือบยี่สิบปี ผลจากการทำงานถ้าประเมินดูด้วยสายตาตัวเองแล้วก็คิดว่าทำได้ดีพอสมควร ถ้าให้คะแนนตัวเองแล้วก็ไม่น่าจะต่ำกว่าระดับดี
เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงหลักสูตร ในระดับต่าง ๆ หลายครั้งที่ผ่านมา การสอนวิชาเกษตรกรรม คหกรรม อุตสาหกรรม อย่างแต่ก่อนก็เปลี่ยนแปลงไปตามสมัย จนกลายมาเป็นการงานอาชีพและเทคโนโลยี ด้วยความชอบในการศึกษาหาความรู้ใหม่ ๆ ผมจึงหันไปจับเกี่ยวกับเรื่องคอมพิวเตอร์ เมื่อประมาณปี 2537 เป็นต้นมา เริ่มจากใช้งานด้วย ดอส พิมพ์งานด้วยโปรแกรมจุฬา ราชวิถี พัฒนาการมาเป็นวินโดว์รุ่นต่าง ๆ ซื้อเครื่องคอมมาใช้งานที่บ้านรวมทั้งอุปกรณ์ เป็นเงินเรือนแสน การฝึกอบรมเข้าทุกอย่างที่มีมาให้ ทั้งที่โรงเรียนส่งเข้าอบรม และที่ลงทะเบียนเข้าอบรมเองรวม เพื่อพัฒนาความรู้ทางด้านคอมพิวเตอร์ให้เข้มแข็ง ที่จะใช้สำหรับสอนนักเรียนและบริการครูในโรงเรียนและชุมชน เนื่องจากตนเองไม่ได้เรียนทางด้านคอมพิวเตอร์มาโดยตรง
ส่วนประสบการณ์ทางด้านการจัดการเรียนการสอนคอมพิวเตอร์สำหรับนักเรียนก็สอนมาทุกระดับทั้ง ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลาย ปัจจุบันสอนชั้น ม.ปลายซึ่งมีผลงานเป็นที่ประจักษ์มากมาย จากการที่ส่งนักเรียนเข้าแข่งขันทักษะทางวิชาการในงานศิลปหัตถกรรมนักเรียน นักเรียนที่ส่งเข้าแข่งขันสามารถเข้าแข่งขันในระดับภาคตะวันออกเฉียงเหนือได้หลายรายการ แต่ผลงานที่เป็นเชิงประจักษ์ที่เห็นได้เด่นชัดและภูมิใจมากที่สุดคือการที่สามารถทำให้นักเรียนสามารถเขียนเว็บไซต์ ด้วยภาษา HTML แล้วอัพไฟล์ที่จัดทำเป็นเว็บไซต์ขึ้นอินเทอร์เน็ต เพื่อเผยแพร่ความรู้ที่นักเรียนศึกษาค้นคว้ามา รวมถึงเรื่องราวที่น่าสนใจในท้องถิ่นของนักเรียน ให้ปรากฏแก่สายตาชาวโลก ในปีการศึกษานี้ ให้นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 จัดทำเว็บไซต์ โดยกำหนดให้ทำเป็นกลุ่ม ๆ ละ 2 คน ต่อหนึ่งเว็บไซต์ ผลงานของนักเรียนท่านสามารถดูได้จากที่นี่ http://school.obec.go.th/kantara/bbb/name11.htm
ผลงานนี้ถึงแม้จะไม่ได้รับรางวัลใหญ่ ๆ ระดับใดก็ตาม แต่ผู้สอนก็มีความภูมิใจมาก ที่สามารถทำให้นักเรียนที่เรียน สามารถทำได้จนประสบผลสำเร็จ เพราะจากประสบการณ์สอนวิชานี้ ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลยที่จะทำให้นักเรียนมีเว็บไซต์เป็นของตนเองได้ ถ้าครูไม่มีความพยายาม เอาใจใส่ ดูแล กวดขัน สอนทักษะต่าง ๆ ให้กับนักเรียนด้วยความรักและทุ่มเทที่มีให้อย่างเต็มที่
ผมชื่นชมอาจารย์มากครับ