9-10-01 (10 กย 2544)

17:00 น. ฝนตกพร่ำๆ นั่งพักกิน Burger King อย่างเอร็ดอร่อย แหงนหน้าดูยอดตึก World Trade Center ที่อยู่ตรงกันข้ามแล้วเสียดายที่ทัศนียภาพไม่อำนวยจึงไม่ได้ขึ้นไปชมวิวบนยอดตึก หันไปทางด้านซ้ายมือเห็นร้านอาหารไทยชื่อ Lemon Grass ดูท่าทางน่าจะแพงหูฉี่ เพราะมาสถิตอยู่กลาง Manhattan

18:00 น. นั่งตัดสินใจกับพรรคพวกว่าจะอยู่ต่ออีกวันหรือไม่เพื่อขึ้นชมทิวทัศน์ของ New York ณ ยอดตึก World Trade รอบแรกของเช้าวันรุ่งขึ้น สองจิตสองใจ นึกไปนึกมา กลับ Baltimore ดีกว่าเพราะนัดนักศึกษามาทำการทดลอง ส่วนอีกคนก็ไม่อยากเปลี่ยน flight กลับ Texas

20:00 น. ขับรถกลับ Baltimore

9-11-01 (11 กย 2544)

7:00 น. ไปส่งเพื่อนที่สนามบิน BWI

9:00 น. นั่งดูข่าว TV ตึก World trade ถล่มอย่างใจระทึก ภาพร้านไทย Lemon Grass ที่เห็นอยู่เมื่อวานกลายเป็นกองซากปรักหักพัง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เพื่อนโทรมาบอกให้ไปรับกลับจากสนามบิน เพราะทุกเที่ยวบินถูกยกเลิก

10:00 น. นั่งทบทวนการตัดสินใจของเมื่อคืนที่ไม่อยู่ต่อ New York

11:00น. พาเพื่อนไปสถานีรถไฟ AMTRAK แต่ไม่มีตั๋ว

12:00 น. พาเพื่อนไปสถานีรถบัส Greyhound รออยู่ประมาณ 4 โมงเย็น จึงจะมีที่ว่างให้กลับ Texas ได้

2545

2546

2547

2548 

9-16-06 (16 กย 2549)

22:00 น. นั่งดูข่าววางระเบิดใจกลางเมืองหาดใหญ่ 6 จุด หนักๆ ก็แถวๆ โอเดียน และ ลีการ์เด็น ช่วงเวลาอาหารมื้อค่ำของคนหาดใหญ่

9-17-06 (17 กย 2549)

10:00 น. อ่านข่าวระเบิดจาก Google News ที่ดังไปทั่วโลก

...

บทเรียนชีวิตที่หวนกลับมาย้ำเตือนชีวิตของดิฉันอีกครั้งว่า

หัวใจดีๆ กันไว้เถิด โกรธกันอยู่ก็ให้อภัยกัน ...
อยากทำอะไรที่มีคุณค่าสมกับที่ได้เกิดมาชาตินี้ก็รีบทำเถิด ...

เพราะเราไม่รู้ว่า อะไรจะเกิดขึ้นกับเราในอีกหนึ่งวินาทีข้างหน้า ...

...

อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์ มอ. จะมีงานรับปริญญา ดิฉันมีหน้าที่ต้องฝึกซ้อมการรับปริญญาของบัณฑิตคณะทั้งซ้อมย่อย ซ้อมใหญ่ และวันรับจริง สิ่งแรกที่ดิฉันจะต้องเตือนบัณฑิต คือ ต้องช่วยสอดส่องดูแลว่ามีใครแฝงตัวมาอยู่กับกลุ่มญาติมิตรสหายของบัณฑิตหรือไม่

ผู้คนมากมาย

ความอิ่มเอมใจ

ความสับสน

ความตื่นเต้น

ความเหนื่อยล้า

อย่าให้เกิดการวัวหายแล้วล้อมคอกเลย ...

ขอให้อำนาจพระบิดาและสิ่งศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมืองทั้งหลาย โปรดช่วยกันมาดูแลรักษาหาดใหญ่ในยามนี้ด้วยเถิด ...