ความจริงมีเรื่องยาวๆ ที่คาใจอยากเขียนบันทึกอีกหลายเรื่อง แต่ความวุ่น ทำให้ต้องยั้งไว้ก่อน ทำเรื่องสั้นๆไปพลางๆ ตามสบาย ไม่อยากเครียดครับ ..
เหตุแบบเดิมๆครับ ชอบอ่านบันทึกของหลายท่าน โดยเฉพาะของ อ.หมอวิจารณ์ แล้วคิดต่อ คิดแล้วเขียน เขียนแล้วกลัวหาย เลยต้องมาวางไว้ในนี้อีกรอบ นี่ก็เกิดจากการไปอ่านบันทึกของท่าน เรื่อง โลกวิชาการหมุนย้อนทาง และได้เขียนต่อไว้ดังนี้ ...
คำ "อุดมศึกษา" หลอกให้หลายคนในนั้น "หลงตัวเอง" ไม่ลืมตาดูโลกเท่าทีควร ทั้งๆที่ ความจริง หลายเรื่องในอดีต ได้กลายเป็นเรื่อง ไม่จริง ไปแล้วในปัจจุบัน
ภาคธุรกิจเขา เอาจริง กับ วิชาการ ไม่มีเวลา เอาวิชาการมาเล่น จึงก้าวไปไกลมากในหลายด้าน และล้วนเป็นความรู้ที่ ใช้ได้ และพิสูจน์ ทดสอบแล้วทั้งสิ้น
คิดๆแล้วทำให้นึกถึงเรื่อง "ถั่วงออก" ครับ
ขณะที่ครูคนหนึ่งคร่ำเคร่ง วาดรูป สอนวิธีเพาะถั่วงอกอยู่บนกระดานดำ ... ชาวบ้านผ่านมาเห็น หยุดดูและบอกว่า
".. ครูเอ๋ย แล้วเมื่อไหร่จะได้กินล่ะ .. เพาะถั่วบนกระดานมันไม่ขึ้นหรอก .. ที่บ้านฉันเขาเพาะกันบนดิน .. ทำขายกินอยู่ทุกวัน ลองพาเด็กไปดูสิ "
มีวิชาการอยู่เต็มแต่ไม่รู้จะประยุกต์ใช้ประโยชน์ได้เต็มที่อย่างไร
ตรงนี้เป็นความสูญเสียทางด้านปัญญาของชาติ
อยากให้คิดต่อ ว่าจะสรา้งสรรค์ปัญญา เพื่อพัฒนาชาติได้อย่างไร?
อยากให้เกิดงาน เกิดสิ่งดี ผ่านความรู้ที่ได้รับการสังเคราะห์ และเป็นความรู้ที่เอื้อให้เกิดการพัฒนาสังคม พัฒนาชาติครับ
การศึกษาของไทยเรานั้นเป็นเรื่องในตำรามากกว่าเรื่องปฏิบัติจริง มีผลงานวิจัยหรือการศึกษาต่าง หรือผลงานวิชาการมากมาย ที่ทำให้ผู้สร้างผลงานได้ตำแหน่งสูงขึ้นๆ แต่เกิดประโยชน์ต่อสังคมไม่มากนัก เช่นในการเข้าสู่ตำแหน่งทางราชการไม่ว่า ผศ. รศ. ศ. หรือ อาจารย์ 3 มีมากมาย แต่เหตุไฉนคุณภาพการศึกษาจึงลดลงๆ นี่ก็คงเป็นสิ่งยืนยันได้หรือไม่ว่าผลงานที่ทำเหล่านั้นไม่ได้สร้างคุณภาพทางการศึกษาเลย แล้วจะให้ใครเป็นคนรับผิดชอบต่อชุมชนสังคม
ขอบคุณ และเห็นด้วยกับทั้งสองท่านครับ