การเดินทางไปในเมืองหนึ่งของท่านอาจารย์ประมวล ที่มีจังหวะหนึ่งที่ขึ้นรถแล้ว ตอนแรกคนขับบอกว่า
“ห้าสิบรูปี” พอเขาขยับจะพูดอีก ท่านมีความคิดว่า เขาจะเพิ่มราคาแต่เขากลับเอ่ยว่า “ตะกี้พูดผิด จะพูดว่า สิบห้ารูปี”
ท่านเห็นจิตใจที่ยังหยาบของท่านแล้วก็รู้สึกขอบคุณคนขับที่ทำให้ท่านเห็นจิตที่ยังหยาบของท่านชัด และยินดีจะจ่ายให้ห้าสิบ และก็รู้สึกขอบคุณ
หนูมานึกย้อนกับตนเอง จิตหนูยิ่งกว่าคำว่าหยาบ
ขนาดครูทั้งชี้ ทั้งทุบ ทั้งไล่ตะเพิด แทนที่จะรู้สำนึก ยังโกรธท่าน
แล้วมันก็ยังสร้างภาพให้ผู้คนมาตำหนิครูได้
แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่ มันจะรู้จักคำว่าละอายชั่ว กลัวบาปหล่ะ
การได้อ่าน เป็นกิจกรรมการขัดเกลา แต่หนูเองก็ยังละเลย การได้เขียนคือ กิจกรรมการฝึกใคร่ครวญใช้ปัญญา แต่หนูก็ยังทำแบบกระปิดกระปรอย สองเดือนผ่านไป
ก็ได้แค่นี้ ไม่แก้ตัวแล้วเจ้าค่ะ มันผิดเต็ม ๆ เห็นแต่ความหยาบช้าของจิตตนเอง ได้แต่อดทนเจ้าค่ะ
หนูมีดีแค่อึดจริง ๆ
