ตั้งแต่รู้จักครู ครูมักจะไว้วานให้ทำสิ่งนั้นสิ่งนี้เสมอ ๆค่ะ แต่ก่อนหนูไม่รู้อิโหน่งอิเหน่งอะไร
ทำไปเคืองไป ทำไปบ่นไป ทำไปท้อไป
ไม่น่าเชื่อว่า มาวันนี้ หน้าที่ ๆ ครูมอบหมายให้ทำเป็นสิ่งที่หนูยึดเป็นหลักกับตนเองได้ยังไง
เป็นสิ่งที่ระลึกขึ้นมาได้ กลับกลายเป็น “พลัง”
เป็นคุณค่า ที่ อะไรก็ซื้อหาไม่ได้
ไม่ว่าจะเป็นความสามารถในการทำอาหาร เย็บผ้า ซ่อมแซมสิ่งต่าง ๆ
ลำพังแค่ตัวหนูเอง ไม่มีทางที่จะขนขวายทำ
เพราะอาหารก็ทานไม่กี่อย่าง ต้ม นี่ง ย่าง แกงลาว ๆ ก็แค่นั้น
แต่พอครูให้ทำก็เริ่มรู้จักเมนูแปลก ๆ ทำทั้ง ๆที่นึกภาพไม่ออกก็มี
รวมถึงอาทิตย์นี้ ที่จิตชั่ว ๆ มันอวดดี แล้วครูก็ไล่ตะเพิด
แต่โอกาสเหล่านี้เองที่พาให้หนูมา
รวมทั้งหมดนี้ สรุปกับตนเองได้ว่า เพราะความเมตตาของครู
เป็นกุศโลบายที่ครูเมตตาให้โอกาสทำให้ได้เห็น คุณค่าและการพัฒนาในตนเอง ทำให้หนูยังคงดิ้รนติดตามครูมาเจ้าค่ะ
แต่ท้ายที่สุดก็แล้วแต่ครูจักเมตตา
แม้หนูจะเหลือเวลาอีกแค่เดือนเดียว หรือ ไม่มีเลยก็เชื่อว่า พระคุณครูที่เมตตาศิษย์นี้ จักไม่มีวันลืมเจ้าค่ะ
