ภาพสายหมอกหยอกจันทร์อันแสนสวย จักมาช่วยหรือกลับมาทับถม........

"อาบหมอก หยอกจันทร์"
อาบสายหมอกหยอกแสงจันทร์วันแสนหวาน
ในวันวานผ่านลับไม่กลับหลัง
เหลือเพียงรอยอาลัยในภวังค์
เป็นเรื่องเก่าเล่าให้ฟังอดีตกาล
ในกระท่อมริมทางอยู่กลางทุ่ง
เรายังมุ่งมองฟ้าอยู่หน้าบ้าน
ภาพลางลางกลางหนาวอันยาวนาน
สายหมอกผ่านภูผายังตราตรึง
เพราะในบ้านหลังนี้มีพ่อแม่
ให้ชะแง้มองตามยามคิดถึง
กลิ่นกองฟางวางมัดยังรัดรึง
ปานประหนึ่งสายใยในชีวิต
“หนาวสายหมอกดอกไม้ในยามเช้า
มองจันทร์เจ้ายามค่ำดื่มด่ำจิต”
โอ้ความหลังยังงามในความคิด
คอยตามติดหลับตื่นยังตื้นตัน
กลางเมืองกรุงย้อนไกลไปบ้านเก่า
กลางความเหงางดงามในความฝัน
ความเป็นจริงยิ่งไกลเลยวัยวัน
มิอาจหันกลับหามาชื่นชม
“ภาพสายหมอกหยอกจันทร์” อันแสนสวย
จักมาช่วยหรือกลับมาทับถม
เมื่อความหลังเลือนหายกลางสายลม
ความเป็นจริงยิ่งระทมท้อฤทัย
เคยอยู่บ้านเก่ากลางทุ่ง
อันเป็นความหลังแบบนี้หรือเปล่าครับ
คนในเรื่องเขา ย้ายไปอยู่เมืองใหญ่
แล้วคิดถึงบ้านเก่าที่ไม่มีพ่อแม่
อยู่คอยดูแลเหมือนวัยเด็กแล้ว
เลยท้อฤทัยนิดหน่อย
เหมือนบทรำพึงรำพัน ฝรั่งเรียกว่า soliloquy นั่นแหละครับ
คุณปริมสำหรับกำลังใจ
ขอบคุณสำหรับกำลังใจ
"อาบหมอก ยอกจันทร์" .... ท่าทาง จะสนุกและมีความสุข นะคะ
จริงดั่งที่ว่า ฟ้าหัวหินวันนี้มืดครึ้มเชียวครับ
กลางเมืองกรุงย้อนไกลไปบ้านเก่า
กลางความเหงางดงามในความฝัน
ความเป็นจริงยิ่งไกลเลยวัยวัน
มิอาจหันกลับหามาชื่นชม
เรียนคุณ Sila Phu-Chaya
ขอบคุณสำหรับกำลังใจ
ขอบคุณสำหรับกำลังใจ
..ชอบมาก..เจ้าค่ะ..บท..นี้..ขอบพระคุณเจ้าค่ะ...ยายธี
สวัสดีค่ะคุณโสภณ
อ่านบทกวีทีไร พลันเห็นภาพและสัมผัสความรู้สึกได้เลยนะคะ
................................
จันทร์ดวงเดิมล้อหยอกสายหมอกขาว
หยาดน้ำค้างสกาวพราวไสว
สายลมเย็นโชยพัดสัมผัสใจ
รอคนไกลไม่หวนกลับมานับดาว
ร้อยเหตุผลพรรณาลาความหลัง
ลืมภวังค์เสียงหัวใจในความหนาว
ว่าวันวานผ่านไปหลายเรื่องราว
ไม่อาจเอามานิยมชมชื่นใจ
รู้บ้างไหมหลายอย่างยังเหมือนเก่า
เป็นแรงเงาปัจจุบันไม่หวั่นไหว
เพราะยังคิดรอกันทุกวันไป
นานเพียงไรไม่สำคัญเพราะมั่นใจ
แต่วันนี้แจ้งใจไกลเกินฝัน
ความผูกพันปรวนแปรเกินแก้ไข
เขาบอกว่าคิดแล้วขมระทมใจ
เป็นอดีตที่ฝังใจในภวังค์
เหลือเพียงจันทร์ยอกใจในสายหมอก
ยังเย้าหยอกเหงาเหงาเฝ้าแต่หวัง
น้ำค้างคอยปลอบใจให้พลัง
เราเป็นเพียงความหลังของบางคน
ฝีมือไม่ธรรมดานะครับ
เขียนกลอนได้ดีเทียวครับ
แอบมาชมกลอนเหงาๆ ภาษาสวยของอาจารย์โสภณ แล้วก็เศร้านะ แถมได้อ่านกลอนของคุณตันติราพันธ์อีก ก็เศร้าเข้าไปใหญ่ค่ะ "เราเป็นเพียงความหลังของบางคน (เป็นความหลังของบางคนที่ดิฉันแต่งงานด้วยน่ะค่ะ)
ขอบคุณคุณโสภณนะคะ ที่เป็นแรงบันดาลใจ ให้ดิฉันเขียนกลอนได้ยาวๆ คุณBright Lily ขออภัยที่บทกวีนี้ทำให้เศร้าใจ แต่บางครั้งการได้มีเพื่อนร่วมเศร้า ก็จะทำให้กลับกลายเป็นพลังใจขึ้นมานะคะ เพราะภาพของคุณBright Lily สวยงามเหลือเกิน หมดโศกกันเถอะนะคะ
ภาพนำมาประกอบ มีคำอธิบายเพิ่มเติมไหมครับ
สวยจริงๆ
พระอาจารย์เก่าแวะมาเยี่ยมยามดึก
http://www.luangpeekukkai.com/v2/