วันจันทร์ ที่ 24 กันยายน 2555
กราบสวัสดีค่ะครู
เช้านี้กลับมาทำงานวันแรก เมื่อกลับมาบ้านสิ่งแวดล้อมเดิม ๆ หนูก็เข้ามุมเดิม ตื่นขึ้นมาก็ยังเปิดอ่านอะไรแล้วก็นอนคิดกับตนเอง มีคำถามว่า “หนูจะใช้ชีวิตแบบนี้ไปอีกเมื่อไหร่”
แต่ก็ยังไม่ได้คำตอบเจ้าค่ะ ทำวัตรเช้า อาบน้ำไปทำงาน แต่ก็รู้สึกไม่กระชับกระเฉงกับตนเอง วันนี้ราคะมากด้วยเจ้าค่ะ เลยลองไม่ทานข้าว แต่ก็ทานเม็ดทานตะวัน สาหร่ายอะไรแทนไป นั่งทำงานสลับกับย้อนเขียนบันทึก รู้สึกทุกข์ที่ต้องมานั่งคอยแก้ ตามแก้เก็บงานเก่าที่ละเลยของตนเอง ไม่ใช่ใครทำไว้ ก็หนูเองนี่แหละเจ้าค่ะ เบื่อนิสัยนี้ของตนเองเหมือนกัน งานกองเต็มโต๊ะ มี Lab เข้ามาด้วย แต่ใจไม่อยากทำเลยค่ะครู ตกเย็นเปลี่ยนชุดออกไปวิ่ง กลับเข้ามาบ้านก็เข้ามุมเดิมเจ้าค่ะ
นั่งอ่าน mail มีจดหมายมาทวงงาน ใจหล่นวูบเพราะศีลข้อ 4 ด่างพร้อย ศีลข้อ 2 ก็ขาด ได้ฟังเทศน์หลวงพ่อพุทธทาสที่ครูให้มาทำให้นึกถึงคำว่า “ทำงานไม่เต็มที่ก็เป็นหนี้”
หนูคงเป็นหนี้ทุกสิ่งทุกอย่างโดยเฉพาะครู เพราะชีวิตตั้งแต่รู้จักครูได้อะไรๆจากครูเยอะมาก ๆ
มีรายได้จากที่ทำงานแต่ก็ยังรู้สึกว่า ทำงานตอบแทนน้อยอยู่
ได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมงานทั้งสอน ทั้งให้โอกาส
ได้ชีวิตเลือดเนื้อและการเลี้ยงดูจากพ่อแม่
ได้รับความรักการจุนเลือกจากพี่สาวพี่ชายและญาติ ๆ
ดูเหมือนหนูได้รับเสมอมาเจ้าค่ะครู
แต่การรู้จักบุญคุณและตอบแทนยังน้อยอยู่
เสียงของครูที่ถามหนูว่า “หนูโทรหาแม่รึเปล่า”
ปรากฏว่า “ไม่”
แล้วครูก็ย้ำว่า “มันลืมแม่” ซึ่งก็คือ ลืมจริง ๆ เจ้าค่ะ
บันทึกอื่น ๆ ที่ควรจะเขียนก็ไม่ได้เขียน ศีลข้อ 4 ขาดเจ้าค่ะ
จะเร่งดำเนินการแก้ไขเจ้าค่ะ
