มากเกินกลับกลายไม่เป็นกลาง คนครางฟ้าครวญอยู่ครืนครืน

 

สายฝนหล่นฟ้า

 

สายฝนหล่นฟ้ามาดั่งฝัน

ถึงวันวับวามด้วยความหวัง

เสียงฝนเสียงฟ้าจึงน่าฟัง

อุ่นอังอบไอใจแอบอิง

 

ฝนหนาวคราวนี้มีฝนหนัก

เรือนพักริมไผ่ก่อไฟผิง

รำเพยลมพาคราพักพิง

หนาวจริงหนาวใจใครจากจร

 

รอคอยหลายคราวฝนหนาวคราง

ฝันค้างกลางค่ำดังคำค่อน

ล่วงเลยลับลงคงราญรอน

ฝนย้อนกลับไยไม่มาเยือน

 

ถึงทีที่ทนยามฝนท่วม

หล่นรวมไหลรินแผ่นดินเลื่อน

รั่วหลั่งพรั่งพรูดูลางเลือน

ฝนมาไม่เหมือนดั่งเคยมี

 

คิดเคยหลงคอยนับร้อยครา

รอท่าฝนทั่วทุกถิ่นที่

พอเพียงเลี้ยงพื้นปฐพี

มาทีท่วมท้นจนทุกทาง

 

ท่วมทับทุ่งท่าถึงกระท่อม

ใจย่อมหวั่นไหวในระหว่าง

มากเกินกลับกลายไม่เป็นกลาง

คนครางฟ้าครวญอยู่ครืนครืน

 

(ฟังเพลง .....น้ำตาฟ้า.... ประกอบไปด้วย)