อินเดียจาริกด้านในเล่ม ๑
ในหน้า 114 ท่านอาจารย์ประมวล วางแผนการเดินทางจาก คังโคตรีซึ่งเป็นเมืองที่มีแม่น้ำคงคา มุ่งสู่ ฤษีเกศ แต่ด้วยรถโดยสารหมด มีเพียงแบบเช้าเหมา ซึ่งนั่นหมายถึงต้องอาศัยกลุ่มที่มาเช้าเหมา แล้วก็มีกลุ่มหนึ่งที่มำจำนวนคนเท่าจำนวนที่นั่ง เขาเสียสละให้เด็กไปนั่งกับผู้ใหญ่เพื่อให้ท่านได้นั่ง แต่อาจารย์เลือกที่จะขออนุญาตเลือกที่นั่งข้างคนขับ
ในใจหนูระลึกว่า ไม่เบียดเบียนในการรับความช่วยเหลือ หลายครั้งที่หนูได้รับความเมตตาจากผู้คนโดยเฉพาะจากครู แต่หนูรู้สึกว่า “หนูยังเบียดเบียนท่านอยู่มาก” หนูเกิดคำถามกับตนเอง
“ทำเช่นใด จึงจะรับความเมตตาจากครู แบบไม่เบียดเบียนท่าน”
เพราะตลอดเส้นทางที่หนูเลือก หือที่ผ่านๆมา ได้รับความเมตตาจากครูมาตลอด แต่ก็รู้สึกว่า
“ท่านบาดเจ็บ”
ครูเคยย้ำกับหนูว่า “หนูไม่ทำที่ข้างใน ทำแต่ข้างนอก”
พอครูชี้ก็ฉุกคิด ข้างในยังคะนองอยู่มาก
ครูชี้เสมอ “ให้หัดขัดใจ ขัดกิเลส อย่าไปตามใจมัน”
แต่หนูก็ยังอ่อนอยู่
อ่านทั้ง ทาน ทั้งศีล และภาวนา
รู้ว่า “อ่อนก็ต้องทำให้มันแข็ง”
รู้ว่าพร่องก็ต้องเติม เติมไปจนกว่าจะเต็ม
