ทุกคนมีสิทธิกำหนดกำหนดตัดสินใจดำเนินชีวิต แต่ใช่ว่าการตัดสินใจจะเป็นเป็นสิทธิเด็ดขาดโดยสิ้นเชิง ยังต้องอาศัยสิทธิครอบครัว สิทธิพี่ร่วมท้องน้องร่วมแม่มาประกอบการตัดสินใจ
ขณะที่นั่งประชุมเรื่องการปรับระดับชั้นเงินเดือนลูกจ้างอยู่ที่พัทยา แม่บ้านภรรยาก็โทรมาแจ้งข่าวว่า ลูกชายคนสุดท้องน้องเพื่อน จะสมัครไปเป็นทหารพรานที่ยะลา ให้รีบกลับมาทัดทานห้ามปราม ก็ได้บอกภรรยาไปว่าให้ใจเย็นๆ เรื่องบางเรื่องการแสดงความเห็นในการตัดสินใจ ต้องได้นั่งคุยนั่งพูด นั่งมองหน้า หากใช้การเจรจาทางโทรศัพท์ อยากที่จะจับอารมณ์ความรู้สึกได้
ครอบครัวผู้เขียนเป็นครอบครัวง่ายๆ มีประชาธิปไตยในครัวเรือนสูง มีการสมานฉันท์ ปรองดองดี ทุกเรื่องราวที่ต้องตัดสินใจร่วมกัน เราจะมีการประชุมลงมติ อย่างที่ ตอนผู้เขียนจะไปเรียน ป.โท ก็ใช้การประชุมลงมติเสียงส่วนใหญ่ถูกล็อบบี้โดยแม่บ้าน ผู้เขียนเป็นประธานมักงดใช้สิทธิ์ งดออกเสียง
เกี่ยวกับลูกชายคนนี้มีเรื่องให้แม่บ้านกังวลแคร์ต่อความสึกต่อคนข้างบ้านตั้งแต่เมื่อครั้งยังเรียนมัธยม ที่ผมมักถูกกดดันด้วยผลการเรียนของลูกชาย ด้วยว่าคนข้างบ้านมักเอาผลงานใบเกรดของลูกมาอวดมาดูกัน แล้วโม้ข่มกัน ผมมักถูกแม่บ้านกดดันด้วยว่าไม่สนใจสอนลูกชายให้เรียนสอบได้เกรดดีๆ
จนกระทั่งเด็กทั้งสองจบ มัธยมต้น แยกย้ายกันไปเรียนต่อวิทยาลัยเทค ลูกเพื่อนบ้านไปเรียนเทคนิคนครศรีธรรมราช ลูกชายผมไปเรียนเทคนิคยะลา จบปีแรกเขาก็เอาผลสอบมาคุยกัน ลูกชายผมยังไดเกรดสองต้นๆนิดๆ แต่ลูกเขาได้ สามกว่า พอผ่านปีที่สอง เขาก็เอาผลสอบมาดูกันอีก ลูกเขาได้เกรด สามจุดสอง ส่วนลูกผม ผมดูเกรดเทอมแรกบวกกับเกรดเทอมสอง รวมกันแล้วทั้งปีเกือบสี่เต็ม จึงคุยทับ"ว่าลูกชายผมไปเรียน ยะลาเขาสนใจ ปีนี้ได้เกรดสามจุดแปด" จากนั้นเป็นต้นมาเขาไม่เคยพูดเรื่องเกรดการเรียนของลูกมาให้แม่บ้านผมฟังสักคำ
โดนกุศโบาย รวมเกรดทั้งปี ลดการกดดันทั้งพ่อทั้งลูก ครั้งนี้ก็เหมือนกัน ในเรื่องลูกชายจะไปเป็นทหารพราน แม่บ้านรับไม่ได้ อายคนข้างบ้าน ส่งลูกให้เรียนจบ วิศวะโทรคมนาคม แต่จะไปเป็นทหารพราน รับไม่ได้ๆ
ผู้เขียนสอบสวนทวนความถามเหตุผลกลไกในความคิดเรื่องทหารพราน ก็ได้ข้อมูลคำตอบจากลูกชายว่า ทำงานเป็นออกแบบติดตั้งก๊าซ NGV ให้กับปั๊มมาทั่วในกรุงเทพก็หลายปีไม่มีความสุข เบื่องานลาออกมาอยู่บ้าน ด้วยเหตุผลทำงานแล้วไม่เป็นสุข จึงอยากทำอะไรๆ ที่เป็นสุขเป็นประโยชน์ จึงอยากสมัครไปเป็นทหารพราน ที่คิดว่าน่าพบสุขนิรันดร์
ผู้เขียนได้เปิดเวทีประชาธิปไตยครัวเรือน มีมติเอกฉันท์ หนี่งต่อสี่ไม่อนุญาติให้ไปเป็นทหารพราน ประธานงดออกเสียง
ก่อนปิดประชุมประธานให้โอวาสในการใช้ชีวิต ของแต่ละคน ในความเป็นครอบครัว ทุกคนมีสิทธิกำหนดตัดสินใจในการดำเนินชีวิต แต่ใช่ว่าการตัดสินใจในบางเรื่องจะเป็นสิทธิเด็ดขาดโดยสิ้นเชิง เพราะยังมีสิทธิของครอบครัว พี่ร่วมท้อง น้องร่วมแม่ อยู่ในแต่ละคนที่ต้องมาพิจจารนา หาทางออกบอกทางถูกเป็นการประกอบในการเลือกทางเดินของชีวิต ก่อนปิดประชุมประชาธิปไตยครัวเรือน
เป็นกำลังใจให้เหตุผลของทุกคนในครอบครัว....ผมเชื่อว่า จะได้คำตอบที่ดีให้กับทุกคนนะครับ
Each life has one owner. Each owner owns all outcome of her/his decisions. We share side effects and duties of respect!
;-)
ผมขอชื่นชมบทความเรื่องนี้อย่างมากเลยน๊ะพี่บังซึ่งทางบ้านของผมเดี่ยวนี้เกิดปัญญาฝ่ายลูกชายหัวแก้วผมคิดว่าทางบ้านมีสองมาตราฐานเกือบทุกเรื่องเพราะลูกสาวเรียนทางฝ่ายสาธารณสุขมีงานทำแล้วมีเงินเดือนแต่ตัวลูกชายกำลังเรียนวิศวะแต่ตัวเองอยากได้สิทธฺและของใช้ทั่วไปที่เท่าเทียมกับฝ่ายพี่สาวทุกๆเรื่องทางครอบครัวต้องเรียกประชุมกันบ่อยมากๆ เพราะเดี่ยวนี้การสื่อของโทรศัพท์วัยรุ่นใช้ประโยชน์หรือโทษกันแน่ (เราใช้ไม่เป็น)มาเป็นที่ระบายพวกเราพ่อและแม่ตามไม่ทัน จึงมีพวกเพื่อนๆๆของพ่อและแม่ของพี่สาวชอบถามเราว่าบ้านเราเกิดปัญหาอะไรซึ่งพ่อกับแม่ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยผมจึงชื่นชมแบบอย่างที่พีบังใช้มากครับ
สวัสดีค่ะ
ชอบเรื่องเล่าของท่านมากเลยค่ะ คิดไปถึงตัวเองด้วยเพราะตอนเด็กๆเรียนตกๆหล่นๆ เพราะเป็นเด็กสมาธิสั้น พอได้รายงานผลการเรียน จะเอาไปซ่อนไว้ในตู้เสื้อผ้าแม่ พอแม่เห็นตอนเช้า แม่ก็จะหยิบมาใส่กระเป๋านักเรียนให้ ไม่ได้บ่นว่าอะไร แต่ชอบบอกคนนี้คนนั้นว่า... ลูกสาวคนเล็กเรียนเก่งๆ
หลังๆ ก็ตั้งใจเรียนเพราะอยากเรียนเก่งอย่างแม่ชมไว้ค่ะ
ประชาธิปไตยครัวเรือนจริงๆ
แต่น่าเห็นใจคนที่ถูกตัดสินไม่ให้ไปนะคะ..
สวัสดีครับ คุณ วอญ่า-ผู้เฒ่า
ผมคิดว่า ผมสงสารลูกชายคนสุดท้องน้องเพื่อนนะครับ
ทุกคนอาจคำว่าการตัดสิ้นใจควรเป็นสิทธิของครอบครัวหรือญาติ ๆ ด้วย
แต่ผมมองว่า เขาเป็นผู้ที่น่าสงสารมากนะครับ เพราะว่าเขาเป็นคนกลางหรือตัวกลาง ระหว่าง งานที่จะไปทำ (อันเกิดขึ้นจากจิตใจที่มีความมุ่งมั่น) และครอบครัวหรือญาติ ๆ (ที่จะอนุญาตหรือไม่) ว่าเขาควรจะเลือกสิ่งไหนดี หรือ ทางไหนดี
หลายท่านคงเคยเกิดความรู้สึกอึดอัด เมื่อต้องตัดสิ้นใจ หรือ เจอกับปัญหาที่ต้องแยกระหว่าง สามี/ภรรยา และ พ่อ/แม่ และครอบครัว ว่าจะทำอย่างไรดี
เขาก็กำลังตกอยู่ในภาวะเช่นนั้น ไม่สามรถบอกได้ว่าสิ่งไหนดี หรือข้างไหนดี แต่บทสรุปทุกอย่าง ก็จะเป็นสิ่งที่ลูกชายคนนี้คิดอยู่ตลอดเวลา....
เป็นเรื่องละเอียดอ่อนมากค่ะ เข้าใจและเห็นใจทั้งสองฝ่ายค่ะ กาลเวลาและความรักจะนำทางให้ได้คำตอบที่เหมาะสมในแต่ละสถานการณ์ค่ะ
เรียนท่าน
sr ที่ต้องร่วมตัดสินเพราะ ไปเป็นทหารพรานที่สามจังหวัดชายแดนใต้ นั้นถึงการสูยเสียสมาชิกในครอบครัวเห็นๆ
จึงต้องร่วมกันตัดสินใจ
เรื่องอย่างนี้พูดง่าย แต่ทำยากครับ หากเกิดขึ้นในครอบครัวของผม ผมก็เชื่อว่า ผมคัดค้านไม่ให้ไปเหมือนกันครับ แต่เด็กมันจะเชื่อเราหรือเปล่า สุดท้ายถ้าเป็นความสุขของเขาจริงๆ เขาก็ดิ้นรนที่จะทำให้ได้แหละครับ.....เฮ้อ
ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะเหตุและปัจจัย ลองพิจารณาดูค่ะ
สวัสดี น้องทิมดาบ เหตุการณ์ สามจังหวัดชายแดนใต้ หาคนสมัครลงไปทำงานยากมาก
ยิ่งคนมีความรู้ ระดับวิศวะ ไปสมัครทหารพราน คนทั่วไปเขาจะมองว่าไม่ปกติ
หากเป็นในยามเหตการณ์ปกติคงไม่ต้องเปิดสภาครอบครัวสมัยวิสามัญ เคารพในการตัดสินใจลูกชายไปแล้ว
เรียนนายหัวตุ้ม ที่นัดกันว่าจะแวะหาวันนี้นั้น ปรากฎว่ามาประชุมที่ทุ่งสงไม่ใช่คอน
จึงไม่ได้แวะไปหาขออภัย ชุมกันเลิกสี่ทุ่มแล้ว
เรียนคุณ หยั่งราก ฝากใบ
หากไม่ใช่ อาสาไปเป็นทหารพรานที่ สามจังหวัดชายแดนใต้ ผมคงไม่คัดค้าน
แต่สถานการณ์ที่เห็นและเป็นอบู่ไม่มีพ่อแม่คนใหนทำใจได้
สวัสดีค่ะท่าน
วอญ่า- ผู้เฒ่า หวังว่าท่านคงจะสบายดีนะคะ
มาให้กำลังใจค่ะ ในสถานการณ์ ของคนเป็นพ่อ ก็คงจะทำใจลำบากเหมือนกันค่ะ
ท่าน วอญ่า ได้ถามความคิดน้องไหมว่า
เพราะอะไรจึงอยากไปเป็นทหารพราน
ทั้งที่รู้เต็มใจว่า...ไปแล้วจะเจออะไร
หัวอกคนเป็นพ่อแม่..ไม่มีทางให้ลูกไปเด็ดขาด
แต่หัวอกลูกล่ะคะ..เขาคิดอะไร..???
พ่อ-แม่-พี่-น้อง อาจช่วยให้เหตุผลต่างๆนาๆมากมาย.. แต่การตัดสินใจ ต้องยกให้เค้าเลือกเอง.. เราต้องเคารพการตัดสินใจของเค้า..
เรียนครูกี้ การได้พูดคุยกันในครัวเรือน หาเหตุบอกผล คนที่เห็นด้วยและไม่เห็นด้วยมีโอกาสพูดต่อหน้า
ลดกระแสร์ความอึดอัดลงได้
สวัสดี คุณมะเดื่อ ชุมชน สังคม ครอบครัว สถาบันครอบครัวถือเป็นองค์กรหลักในการที่ทำให้สังคมมีสุข
หากทุกคนในครอบครัวครัว มีกฎกติกามารยาท วัฒนธรรม
สวัสดีครับ ลูกสายลม ขอบคุณที่ให้ข้อคิดอีกมุมหนึ่ง ซึ่งเรื่องครอบครัว เป็นเรื่องละเอียดอ่อนแต่ผูกพันธ์
ในกรณีนี้ พวกเราชาวใต้ทุกคนมีความรู้สึกว่าสมัครไปเป็นทหารพรานที่สามจังหวัดชายแดนใต้ หมาย ไปตาย ดังนั้นเรื่องนี้จึงต้องรอบคอบและให้เวลา ประกอบการตัดสินใจ
(เขาก็กำลังตกอยู่ในภาวะเช่นนั้น ไม่สามรถบอกได้ว่าสิ่งไหนดี หรือข้างไหนดี แต่บทสรุปทุกอย่าง ก็จะเป็นสิ่งที่ลูกชายคนนี้คิดอยู่ตลอดเวลา.)
เวลาและความรักของคนในครอบครัว จะเยี่ยวยาความรู้สึกในความคิดได้