พระสมเด็จเนื้อผง ฝีมือจัด

แทบทุกอย่างที่บอกไว้ในตำรา หรือท่านอยากเห็น ช่างโรงงานทำพระเขาทราบดี ทราบมานานมานานแล้ว และเตรียมไว้ให้ท่านดูอย่างเต็มที่แล้ว

ข่าวดีสำหรับนักส่องพระสมเด็จ เนื้อผงปูนเปลือกหอย

ตอนนี้ผมพบพระฝีมือขั้นสูงสุดมากๆแล้วหลายองค์

 มีมากในตลาดระดับล่าง อย่างผิดปกติ (ทั้งๆที่ ไม่ควรจะมี)

จะทะยอยนำมาให้ชม และอธิบาย "จุดเก๊"

เขาทำไว้ให้ดูเกือบหมด

และเป็นบทตีแสกหน้านักส่องที่ชอบ “ใช้หูดูพระ” ไม่ชอบเรียน ว่า

  • แทบทุกอย่างที่บอกไว้ในตำรา หรือท่านอยากเห็น
  • ช่างโรงงานทำพระเขาทราบดี
  • ทราบมานานมานานแล้ว และ
  • เตรียมไว้ให้ท่านดูอย่างเต็มที่แล้ว

 

ที่มีทั้ง

  • ผิวผดเม็ดๆ คล้ายผิวงอก เนื้องอกเป็นจุดๆบนสันนูน
  • ร่องแยกตามผิวขอบนวลๆ
  • รอยเส้นตังอิ้วในเนื้อปูน

แต่เท่าที่พบ ยังทำได้ไม่ครบในองค์เดียวกัน จะมีเพียงบางอย่าง

และ ที่ยังไม่พบว่าทำได้ คือ

ความเหี่ยวของผิวแบบเป็นริ้ว ทำได้แค่เป็นคลื่นหยาบๆ

เนื้อที่นิยมทำเลียนแบบมากที่สุดคือ พระเนื้อปูนดิบ กรุเก่า และพระล้าง

น่าจะมาจากลักษณะของผิวแกร่ง แต่งผิวง่ายกว่า และไม่ซับซ้อน

  • ใช้เรซินเป็นวัสดุพื้นฐาน มีเนื้อในเนื้อนอก
  • หล่อเหมือนพิมพ์จริงๆในทุกมิติ
  • ทำให้มีผิวผดเม็ดบนสัน แต่งผิว ขัดผิวผดเบา ให้ดูเหมือนใหม่
  • โปะให้ดูเหมือนเนื้องอก
  • อบให้ผิวปริตื้นๆ
  • แต่งเส้นตังอิ้วในร่อง และตามเส้นซุ้ม องค์พระ
  • ใช้สีน้ำตาลแต่งคราบตังอิ้วตามขอบสันและองค์พระ
  • แต่งผิวนวลในร่องปริ



เขาทำได้ระดับเลนส์ธรรมดา ขนาด 20X ยังมองไม่ออก ต้องใช้กล้องจุลทรรศน์ส่อง จึงจะแยกได้

ดังนั้น

สำหรับท่านที่ยังใช้เลนส์ ไม่เกิน 20Xถ้าเน้นความครบถ้วนของลักษณะพระแท้

  • ผิวเป็นริ้วเหี่ยวๆ แบบละเอียดยิบ
  • สีและแบบหลากลาย กลมกลืน
  • หน้า-หลัง เหมือนกัน
  • พิมพ์ที่คมชัดลึก
  • หนึกนุ่ม ไม่กระด้าง

ยังจะปลอดภัยอยู่พอสมควรครับ

สำหรับท่านที่มีกล้องกำลังขยายสูงหน่อย ให้ดู

  • ผิวผดจะมีทั้งใหม่และเก่า หลากสี หลากอายุ (ของเก๊จะมีอายุเดียว)
  • ฐานของเม็ดผดจะดูเป็นมุมแยกจากเนื้อเดิม (ของเก๊จะดูกลืนเป็นเนื้อเดียวกัน)
  • ผิวโปะให้ดูว่างอกใหม่จะดูกระด้าง ไม่ฉ่ำและหลากอายุในเม็ดเดียวกัน
  • ตังอิ้วไม่กลมกลืนกับรูน้ำตา รูปลายเข็ม และไม่สามารถไล่หาที่มาของตังอิ้วได้
  • ผิวในร่องดูเรียบตึง ไม่เหี่ยว

สำหรับท่านที่ชอบดูแบบเร็วๆ

  • พิมพ์จะดูคมชัดลึก สวยงาม ถูกต้อง (ของเก๊จะมีข้อผิดพลาดเสมอ ที่ซุ้ม องค์พระ และฐาน มักไม่เรียบร้อย)
  • เวลาอ่านพิมพ์ ให้อ่านลอดผิวโปะ หรือผิวงอกทั้งหมด ของแท้จะดูเนื้อใหม่เป็นเนื้อเกิน (ของเก๊จะดูรวมเนื้อใหม่แล้วลงตัวพอดี)
  • ผิวดูนุ่มตางดงาม (ของเก๊ จะดูกระด้างๆ)

และหลักการเดิม ที่ยังต้องใช้อย่างเคร่งครัด

  • ทุกรอยปริ รูน้ำตา และรูปลายเข็ม จะต้องเหมือนกัน ทั้งข้าง หน้าและหลัง
  • ที่จะมีทั้ง นวลปูนสุก คราบปูนดิบ และคราบตังอิ้ว
  • อยู่อย่างกลมกลืนกัน ไม่แยกกัน ไม่ขัดแย้ง และไม่ผิดลำดับ

เท่าที่ทราบ เกณฑ์นี้ยังใช้ได้อย่างปลอดภัยอยู่ครับ

จนกว่าช่างจะพัฒนาฝีมือไปอีกระดับหนึ่ง แล้วค่อยว่ากันใหม่ ว่ายังเหลืออะไรให้ระวังได้บ้าง

 

ดังนั้นผมจึงขอความกรุณา ท่านที่พบพระเก๊จัดๆ อย่าซ่อนไว้ครับ

นำมาดู และอธิบาย เพื่อทำบุญความรู้ เพื่อการเรียน และความปลอดภัยในการหยิบพระเนื้อผงครับ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรียนประวัติศาสตร์จากของเก่า



ความเห็น (6)

เขียนเมื่อ 

 

พระสวยมาก  ชอบค่ะชอบมาก ....  แต่ผู้หญิงๆ ....ดูไม่เป็นอยู่ดีนะคะ

 

ขอบคุณ สิ่งดีดีที่ได้เรียนรู้นะคะ ท่านอาจารย์

ภาณุพงษ์
IP: xxx.122.76.137
เขียนเมื่อ 

โหวว // เก๊ ขนาดนี้ อึ้ง เลย ดูยากกว่าสนามท่าพระจันทร์อีกนะเนี่ย สงสัยต้องศึกษาลึกๆๆกว่านี้ ค่อยเก็บ

เขียนเมื่อ 

อาจารย์ได้เขียนบทความในหนังสือเล่มใดบ้างไหมครับ เพื่อผมจะหามาอ่านศึกษาดูบ้างครับ

วางขายที่ SE-ED ครับ เล่มสองสมเด็จ กำลังจะออกครับ

อาร์ท
IP: xxx.109.198.22
เขียนเมื่อ 

อาจารย์ภาพหายครับ 

รูปเล็กไปครับ เก๊แบบเด็กๆ ดูง่ายๆครับ

หมายเลขบันทึก

500121

เขียน

26 Aug 2012 @ 09:09
()

แก้ไข

20 Sep 2012 @ 13:27
()

สัญญาอนุญาต

ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน
ดอกไม้: 12, ความเห็น: 6, อ่าน: คลิก