บอกเล่าเก้าสิบ

คนไทยไปต้องลามาต้องไหว้

  ผมเคยคิดไว้นานแล้วว่าหากวันหนึ่งมีโอกาสและความรู้พอที่จะนำมาแบ่งปันกับคนอื่นได้บ้าง ผมจะไปเป็นอาจารย์สอนหนังสือหรือเขียนหนังสือ เพื่อเป็นการตอบแทนคืนแก่สังคมบ้าง ผมเชื่ออยู่เสมอว่าการที่ผมได้มีโอกาสเรียนจนจบระดับมหาวิทยาลัย ส่วนหนี่งมาจากเงินภาษีของคนทั้งประเทศ ที่ส่วนใหญ่ลูกหลานของตนมีโอกาสเรียนจบเพียงการศึกษาภาคบังคับเท่านั้น วันนี้นับเป็นโอกาสอันดีที่ผมได้มีโอกาสนำความรู้จากเมื่อครั้งที่เรียน นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขากฎหมายมหาชน จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง ซึ่งในครั้งนั้นนอกจากจะได้ความรู้แล้วยังได้มีโอกาสรู้จักกับเพื่อนๆ ซึ่งปฏิบัติหน้าที่ทั้งในส่วนราชการ ศาล องค์กรอิสระ และหน่วยงานอื่นๆของรัฐ ในนามกลุ่มมหาชน15 บวกกับประสพการณ์ในการเป็นข้าราชการประจำตลอดมากว่า 15 ปี ทำให้พบเจอปัญหาระหว่างพี่น้องประชาชนกับหน่วยงานของรัฐมาโดยตลอด ซึ่งหากให้ผมพูดแบบกลางๆก็คือทั้งสองฝ่าย ไม่ว่าประชาชนหรือหน่วยงานของรัฐ(โดยเฉพาะเจ้าหน้าที่ของรัฐ) ยังขาดความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับกฎหมายปกครอง ผมจึงจะเขียนเกี่ยวกับสารพันปัญหาชาวบ้านกับหน่วยงานรัฐ ทั้งจากการตอบปัญหาที่ผู้สนใจถามมาทางอีเมลของผม จากข้อเท็จจริงที่ได้พบมา และจากคำพิพากษาของศาลปกครอง โดยจะนำความรู้ของผมและกลุ่มมหาชน15 มาช่วยไขข้อข้องใจและคลายความทุกข์ จากการติดต่อกับหน่วยงานของรัฐที่มีมาหรือจะมีมาในอนาคตได้บ้าง  ผมจึงหวังว่าจะมีผู้สนใจทั้งประชาชนโดยทั่วไปและเจ้าหน้าที่ของรัฐ ให้เกียรติเข้ามาอ่านและติชมบันทึกของผมในโอกาสต่อไป ขอบคุณครับ