เมื่อไหร่ที่จิตคิดว่า “ถูกตำหนิ”
สิ่งแรกที่เกิดขึ้นคือ ความแน่น ๆ อยู่ภายใน ถ้าอดทนไม่ได้ ก้าวไม่ผ่านก็จะ อด ที่จะได้เรียนรู้จากครู ณ ขณะนั้น
แต่ถ้าอดทนได้ กับความชั่วในตัวเองที่เกิดขึ้นภายในก็จะมีโอกาสได้เรียนรู้
เพราะเพียงแค่อดทน แล้วก็ดูมันไปเรื่อย ๆ
พุทโธ ๆ ไว้ แม้บางครั้งจะเป็น พุทโธ แล้วเห็นความท้อแท้ใจ พุทโธแล้วเห็นความโกรธ
แต่พอได้พุทโธแล้วเห็น ก็รู้สึก สบายขึ้น
มันคือ อะไรไม่รู้ รู้แต่มันเป็น แบบนี้
ทุกครั้งที่ถูกครูทุบ ก็เพราะ ถึงพร้อมด้านเหตุปัจจัยที่ควรแก้ไข
ถึงพร้อมด้วย การรับยาเพื่อให้หายขาด
แม้บางครั้งจะเป็น ยาขม
แล้วก็ดูเหมือน หนูดีแต่อมไว้ ไม่ยอมกลืน
ยิ่งอมก็ยิ่งขม แล้วก็ไม่หลาย พาลโกรธซะนี่
แต่เมื่อไหร่ที่ “ยอมซะ ยอมรับซะ ยอมกลืนซะ”
ยาที่ครูให้ก็ประหนึ่งยาวิเศษ ที่ทำให้โรคร้ายหายขาดเป็นปลิดทิ้ง
กับเช้านี้ ที่ตัวชั่วอาละวาด ก็ไม่พลาดการเรียนรู้กับตนเอง
