ไม่น่าเชื่อกับตนเองว่า “หนูจะมีความสามารถแบบนี้”
หนูเย็บผ้าเป็นด้วยแรงบันดาลใจที่ปรารถนาจะ เย็บชุดแม่ชีถวายครู ทั้ง ๆ ที่หนูเหยียบจักรไม่เป็น พอไปเจอจักรไฟฟ้าของญาติ จึงขอยืมมาใช้ ณ ปัจจุบันนี้ ซื้อจักรเป็นของตนเองด้วยความตั้งใจ เอาไว้รับใช้อำนวยความสะดวกครูและใช้ในการฝึกฝนตนเอง ตนนี้ผ้าถุง ผ้ารองนั่ง หมอน ก็พอจะทำได้ แต่เสื้อแม่ชีนั้น ตัดได้จริง ๆ แค่ตัวเดียว แต่ก็ยังไม่มั่นใจในการตัดนัก แต่ก็เป็นอีกหนึ่งความสามารถที่คาดไม่ถึงกับตนเอง
หนูร้อยมาลัยเป็น ด้วยใจที่ปรารถนากราบขอขมาครู จากการทำผิดร้ายแรง เมื่อก่อนก็เพียงนั่งมองน้าราญร้อยมาลัย ทำบายสีแบบไม่เคยเข้าไปช่วย แค่นั่งมองแบบที่มีความคิดว่า “หนูทำไม่ได้หรอก” แต่ด้วยที่ที่รู้สึกว่า ตนเองทำผิด แล้วได้โอกาสจากครูที่ให้ร้อยมาลัย เป็นแรงผลักดันให้ฮึดสู้ตัวชั่วในตัวเอง
หนูซ่อมแคร่ได้ เอาเสื่อน้ำมันคลุมแคร่ได้ ทำทางจงกรมได้ ซ่อมต่อเติมกุฏินิดหน่อย
เป็นความสามารถที่พอลงมือทำเองก็ยังรู้สึกทึ่งค่ะ
หนูทำกับข้าวเป็น จากที่ทำได้แค่ต้มไข่เจียวไข่ แต่ทุกวันนี้ก็ได้เพิ่มมาอีกหลายเมนู อาทิตย์ที่ผ่านมาครูเมตตาให้กำลังใจ ซึ่งพอหันทบทวนแล้วก็พบว่า ตลอดเส้นทางการเรียนรู้ของหนู ท่านต้องอดทนกับความกลัว ความขุ่นมัวของหนูมากทีเดียวตลอดเส้นทางกว่าจะมาถึงวันนี้
เพราะครูให้โอกาส ถึงค้นเจอ และหนูก็เชื่อว่า คนอื่น ๆที่อยู่รายล้อมครูก็ได้เห็นความสามารถของตนเองจากการให้โอกาสจากครูเหมือนหนูเช่นกัน อยู่ที่คนผู้นั้นมองเป็นหรือเปล่า เพราะทุกสิ่งที่ครูลงมือทำเป็นสิ่งที่นำไปสู่ประโยชน์ต่อส่วนรวมแทนทั้งสิ้น อยู่ที่ใจของใครจักใสพอแล้วที่จะแลเห็นในมุมใด ท่านคือสิ่งงดงาม ที่เหลือก็อยู่ที่แว่นตาของผู้มองแล้ว......เอวัง
