อาจารย์ประมวลกลับไปที่มหาวิทยาลัยที่ท่านได้เข้าศึกษาที่อินเดีย จากประวัติบุคลากร ท่านจึงสอบถามได้ทราบว่า มีอาจารย์ 3 ท่านที่คนนั้นรู้จัก 2 ท่านได้เสียชีวิตไปแล้ว ส่วนอีก 1 ท่านที่เหลือ ก็เกษียณอายุและชรา
เมื่อท่านเข้าพออาจารย์ได้ก้มลงใช้มือแตะเท้าขวาของท่านอาจารย์แสดงความเคารพ
ทำให้นึกถึงตนเองเมื่อครั้งหนึ่ง ครูเมตตาพาไปกราบอาจารย์ สิ่งงดงามเช่นนี้ครูเคยพาหนูทำแล้ว ทำแบบครูประคับประคองคอยให้กำลังใจ ซึ่งครั้งนั้นก็ดีมาก ๆ แต่จิตใจหนูก็ยังไม่ได้อ่อนโยน ที่ทำนั้นเพราะการนำพาของครู
ครูคือ ครูแท้ ๆของชีวิตหนูจริง ๆ
หนูเริ่มจะถามตนเองว่า “ทำอย่างไรจึงจะศรัทธามากขึ้น”
กับการเขียนบันทึกพระคุณครูทุกวัน ก็เป็นกุศโลบายหนึ่งที่ครู นำพาให้ทำ
แล้วหนูหล่ะ ลุกขึ้นมารึยัง คิดค้นหาหนทางหาคำตอบของคำถามนี้รึยัง
เป็นคำถามที่ดังอยู่ภายใน
ท่านอาจารย์ประมวลท่านทำให้เห็น ช่างเป็นอะไรที่ “งดงาม”
เป็นการสะท้อนใจใส ๆ บริสุทธิ์ที่เปี่ยมด้วยคุณธรรม อ่านไป
น้ำตาคลอ จนไหลออกมาก็เป็นน้ำตาแห่งความชื่นชมและปีติ
บอกตนเองว่า “เราโชคดีจริงๆที่มีต้นแบบที่งดงามมากมาย”
อดทนนะสู้ต่อไป ขัดเกลาให้ได้ พัฒนาใจตนเองให้เป็น
บนรถเมล์สาย 69 ระหว่างเส้นทางกลับโรงแรมหลังกราบเยี่ยมคุณยาย
20 ส.ค. 55
